BAHAGI 2
Ang bawat ingay sa Bellmere International Airport—ang yabag ng mga pasahero, ang tunog ng mga gulong ng maleta sa makintab na sahig, ang paulit-ulit na boses ng announcer sa speaker—ay tila unti-unting lumabo at nawalan ng saysay. Ang tanging nanatiling malinaw sa pandinig ko ay ang mabibigat na hininga ni Claire at ang bawat salitang lumabas sa nanginginig niyang mga labi.
“Hindi ba sinabi sa iyo ng nanay mo?”
Parang may bumaong matalim na patalim sa dibdib ko. Nanatili akong nakatayo, nakatitig sa kanyang mga mata na dating puno ng sigla at pangarap, ngunit ngayo’y binabalot ng takot, pagod, at matinding pangamba. Ang dating marangya at komportableng buhay na inasahan kong tinatamasa niya saanman siya nagpunta ay pinasinungalingan ng kanyang kupas na berdeng jacket, ng mga gasgas sa lumang asul na maleta, at ng mga bata sa tabi niya na payat ngunit may malalalim at mausisang mga mata.
“Claire, anong ibig mong sabihin?” Lumapit ako ng isang hakbang, ngunit agad niyang hinila ang dalawang bata palapit sa kanyang katawan, na parang nais niyang ikubli ang mga ito sa sarili kong anino.
“Huwag kang lalapit, Adrian,” pabulong ngunit mariin niyang sabi. “Baka may makakita sa atin. Baka may nagmamanman pa rin.”
“Sinong nagmamanman? Walang ibang kasama rito kundi ako!” giit ko, bagama’t pinigilan ko ang lakas ng boses ko dahil ayaw kong gulatin ang dalawang bata.
Tumingin sa akin ang bata sa kaliwa—ang batang may marka sa itaas ng kilay. Tinitigan niya ako nang walang kuskos-balungos. Nakita ko ang sarili kong repleksyon sa kanyang mga mata. Sa tabi niya, ang kapatid niya ay marahang humawak sa kamay ng ina, may hawak na maliit at kupas na laruang kotse.
“Mommy, sino po siya?” mahinang tanong ng batang may marka sa kilay. Ang tinig niya ay parang musika na sabay na pumunit at nagpatibok muli sa natutulog kong puso.
Lumuhod si Claire sa sahig, humarap sa dalawa at marahang hinaplos ang kanilang mga pisngi. “Leo, Luke… kaibigan ni Mommy. Huwag kayong mag-alala, magpahinga muna kayo saglit habang kinakausap ko siya, ha?”
Leo at Luke. Ang mga pangalang iyon ay tumimo sa aking isipan.
Tumingin muli si Claire sa akin. Walang galit sa kanyang mukha, kundi isang uri ng lungkot na tanging ang mga taong nawalan ng lahat ang makararanas. Tumayo siya, bagamat nanginginig ang kanyang mga tuhod. Halatang hindi pa siya kumakain nang maayos at halos walang tulog.
“Hindi mo ba talaga alam, Adrian?” tanong niya, halos paos. “Anim na taon. Naniwala ka ba talagang basta na lamang akong umalis nang walang pasabi? Na tinalikuran ko ang lahat ng binuo natin nang ganoon kadali?”
“Pumunta ako sa apartment mo pagbalik ko galing London!” sagot ko, ramdam ang pamumuo ng init sa aking mga mata. “Wala ka roon. Walang gamit. Sabi ng nanay ko, kinausap ka raw niya bago ako umalis, at sinabi mo sa kanya na hindi mo kayang makibagay sa pamilya Bennett. Na binayaran ka niya upang magsimula ng bagong buhay sa ibang bansa dahil iyon ang gusto mo!”
Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ni Claire, bago pumatak ang isang butil ng luha sa kanyang pisngi.
“Binayaran?” umiling siya nang dahan-dahan. “Kailanman ay hindi ako humingi ng kahit isang sentimo sa nanay mo, Adrian. At hindi ako kailanman umalis dahil sa sarili kong kagustuhan.”
Hinila ako ni Claire patungo sa isang sulok ng waiting lounge, kung saan malayo sa daloy ng mga tao ngunit tanaw pa rin ang dalawang bata na tahimik na nakaupo sa silya habang naglalaro ng kanilang maliit na laruan. Doon, sa ilalim ng malamig na ilaw ng paliparan, ibinunyag niya ang katotohanang ibinaon ng anim na taon.
“Noong umalis ka para sa tatlong linggong business trip sa London, dalawang araw pa lang ang nakalilipas nang malaman kong buntis ako,” simula ni Claire. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang nakahawak sa laylayan ng kanyang jacket. “Gusto kitang tawagan agad, ngunit naisip kong mas magandang surpresahin ka pagbalik mo. Bumili ako ng maliit na pares ng sapatos ng sanggol. Inilagay ko sa kahon sa ibabaw ng mesa sa apartment ko.”
Huminto siya, huminga nang malalim na tila bumabalik ang bangungot ng araw na iyon.
“Kinabukasan, may kumatok sa pinto ko. Hindi ikaw. Dalawang lalakeng naka-amerikana ang pumasok, kasunod ang nanay mo. Si Margaret Bennett mismo ang pumasok sa maliit kong sala. Hindi siya umupo. Tiningnan niya ang bawat sulok ng bahay ko nang may pandidiri.”
“Anong sinabi niya sa iyo, Claire?” mariin kong tanong, kumukuyom ang aking mga kamao.
“Sinabi niya na alam niya ang kalagayan ko. May nagmamanman pala sa akin mula pa noong magsimula tayong mag-date. Sinabi niya na ang isang babaeng galing sa mahirap na pamilya, isang hamak na coordinator ng charity events, ay hindi kailanman magiging karapat-dapat na magdala ng tagapagmana ng pamilya Bennett. Sinabi ko sa kanya na mahal kita, na pamilya tayo. Pero tumawa lang siya.”
Bumagsak ang boses ni Claire sa isang bulong na puno ng pait. “Inilapag niya ang isang dokumento sa mesa. Kasulatan na nagpapatunay na kusa kong isusuko ang bata pagkasilang ko, at kapalit noon ay bibigyan niya ako ng malaking halaga upang umalis ng bansa. Nang tumanggi ako, nagbago ang anyo niya. Sinabi niya na kapag hindi ako umalis bago ka bumalik, sisiguraduhin niyang mawawalan ng lisensya ang aking kapatid na doktor, ipapasara ang maliit na panaderya ng mga magulang ko, at higit sa lahat… kapag ipinanganak ko ang mga bata, kukunin niya ang mga ito gamit ang kapangyarihan at pera ng mga Bennett, at idedeklara akong baliw o pabayang ina sa korte.”
“Hindi…” bulong ko, naninikip ang aking dibdib. “Hindi iyon magagawa ni Mom.”
“Nagawa niya, Adrian!” sagot ni Claire, sa wakas ay tumaas ang boses ngunit pinigil din agad. “Hindi mo ba kilala ang nanay mo? Para sa kanya, ang reputasyon ng pamilya ang pinakamahalaga sa mundo! Natakot ako. Buntis ako, mag-isa, at alam kong totoo ang banta niya sa pamilya ko. Nang gabing iyon, pinilit nila akong mag-impake ng kaunting damit. Isinakay nila ako sa isang kotse at dinala sa isang malayong bayan sa hilaga. Kinuha nila ang telepono ko, binura ang lahat ng impormasyon, at sinabihang kapag nagpakita ako sa iyo, wawasakin niya ang buhay ng lahat ng taong mahal ko.”
Napahawak ako sa aking sentido. Bawat alaala ko noong panahong iyon ay nagbalik na parang rumaragasang tubig. Naalala ko kung paanong sinabi sa akin ni Mom na mag-move on na ako. Naalala ko kung paanong agad niya akong ipinakilala sa mga anak ng mga business partner niya. Naalala ko ang malamig niyang ngiti noong sinabi niyang, “She was never one of us, Adrian. She took what she wanted and left.”
Lahat ng iyon ay kasinungalingan. Isang maruming plano upang ilayo sa akin ang babaeng minahal ko at ang mga anak na hindi ko man lang nalamang nabubuhay.
“Paano ka nabuhay nang anim na taon?” tanong ko, basag ang boses. Nang tingnan ko ang kanyang mga kamay, nakita ko ang mga kalyo at gasgas. Ang Claire na kilala ko ay dating may makikinis na kamay na mahilig magpinta at magpatugtog ng gitara.
“Nanganak ako sa isang pampublikong ospital sa isang liblib na probinsya,” salaysay niya, habang nakatitig sa dalawang bata. “Doon ko nalamang kambal sila. Walang tulong pinansyal. Nagtrabaho ako bilang waitress sa gabi, naglilinis ng mga opisina sa madaling araw habang natutulog sila sa basket sa ilalim ng mesa. Naging mahirap, Adrian. May mga gabing tinitingnan ko sila at naiisip kita. Kamukhang-kamukha mo sila. Ang bawat ngiti nila, ang bawat galaw… ikaw ang nakikita ko.”
“Bakit hindi ka humingi ng tulong? Bakit hindi mo ako hinanap nang palihim?”
“Paano? Ang pamilya mo ay may mga mata sa bawat sulok ng siyudad. Bawat balita tungkol sa iyo sa telebisyon ay nagpapakita ng tagumpay mo—mga bagong hotel, mga parangal, mga larawan mo kasama ang mga prominenteng tao. Natakot akong kapag nalaman ng nanay mo na kambal ang anak ko, kukunin niya sila at ilalayo sa akin magpakailanman. Mas gugustuhin kong magdusa sa kahirapan kasama sila kaysa mabuhay nang marangya ngunit wala sila sa piling ko.”
Ang bawat salita ay parang latigo na humahampas sa aking pagkatao. Habang ako ay nagpapakasasa sa karangyaan, nagpapatayo ng mga mararangyang gusali at nagpapayaman, ang mga anak ko pala ay natutulog sa mga sulok ng opisina habang ang kanilang ina ay nagpapakapagod upang may maihain sa hapag-kainan.
“At ngayon?” tanong ko. “Bakit kayo narito sa airport? Saan kayo pupunta?”
Napayuko si Claire. “Namatay ang may-ari ng maliit na apartment na inuupahan namin noong nakaraang linggo. Ibinebenta ng anak niya ang gusali. Pinaalis kami nang walang abiso. Wala na akong naipon dahil nagkasakit si Leo noong isang buwan. May kaibigan ako sa Cedarport na nangakong tutulungan akong makahanap ng trabaho sa isang labahan. Bumili ako ng pinakamurang flight tickets gamit ang huling pera ko… ngunit na-delay ang flight. Wala na kaming matutuluyan, at hindi ko na alam kung saan ko sila dadalhin habang naghihintay.”
Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Humakbang ako at hinawakan ang kanyang mga balikat. Bagama’t bahagya siyang napaatras sa simula, naramdaman ko ang paglambot ng kanyang tindig nang makita niya ang mga luha sa aking mga mata.
“Claire… patawarin mo ako,” sabi ko, habang umiiyak nang walang pag-aalinlangan sa gitna ng mataong paliparan. “Patawarin mo ako dahil naging bulag ako. Patawarin mo ako dahil naniwala ako sa kasinungalingan. Pero nakikiusap ako sa iyo… tapos na ang pagtatago mo. Tapos na ang paghihirap ninyo.”
Tumingin siya sa akin nang may pagdududa. “Adrian, ang nanay mo—”
“Wala akong pakialam sa sasabihin o gagawin ng nanay ko!” mariin kong putol sa kanya. “Ako ang ama ng mga batang iyan. At ikaw ang babaeng hindi ko kailanman nakalimutan sa loob ng anim na taon. Hindi na kayo sasakay sa eroplanong iyon patungong Cedarport para magtrabaho sa labahan. Sumama kayo sa akin.”
Bago pa man makasagot si Claire, narinig namin ang maliliit na yabag. Lumapit si Leo at Luke. Hawak ni Luke ang laylayan ng jacket ng kanyang ina, habang si Leo naman ay tumayo sa harapan ko, nakataas ang noo at tinititigan ako nang buong tapang.
“Ikaw ba ang dahilan kung bakit umiiyak si Mommy?” tanong ni Leo.
Napaluhod ako sa harapan ng bata upang mapantayan ang kanyang tangkad. Nang makaharap ko siya nang malapitan, nakita ko ang katatagan sa kanyang mga mata—isang katangiang namana niya sa kanyang ina, at ang tikas na galing sa akin.
“Hindi, anak,” marahan kong sabi, habang pinipigil ang panginginig ng aking tinig. “Umiiyak ako dahil… matagal ko na kayong hinahanap. At masaya ako na sa wakas, natagpuan ko na kayo.”