Part2
Dumating ang araw ng kasal sa isang marangyang five-star hotel sa gitna ng Bonifacio Global City. Puno ang grand ballroom ng mga kilalang tao, mga kasosyo sa negosyo ng pamilya ni Clarissa, at ang mga dating kaibigan namin ni Marco na tumalikod sa akin noong iniwan niya ako sa kangkungan.
Naka-display sa entrance ang malaking pre-nuptial photo nina Marco at Clarissa—si Marco na nakangiti nang mayabang suot ang mamahaling tuxedo, at si Clarissa na kumikislap sa mga dyamante. Sa tabi ng reception table, maririnig ang tawanan ng mga bisita.
“Narinig niyo ba? Inimbitahan daw talaga ni Marco si Veronica!” bulong ng isa sa mga dating kakilala namin na si Gina.
“Talaga? Ang kapal naman ng mukha kung pupunta pa iyon! Baka naman nakasuot lang ng kupas na bestida galing tiangge,” sagot naman ng isa pa sabay hagikgik.
Hindi nagtagal, isang marangyang itim na Rolls-Royce Phantom ang marahang huminto sa mismong tapat ng hotel lobby. Agad na nag-alisto ang mga doorman at valet attendants. Bihira ang ganoong sasakyan kahit sa mga mararangyang pagtitipon. Lahat ng mga bisitang nasa labas ng ballroom ay napalingon, nagtataka kung sinong bilyonaryo o prominenteng personalidad ang dumating.
Unang bumaba ang personal kong drayber na naka-uniporme, at maingat na binuksan ang pinto sa likod.
Unang lumabas ang aking mga paa—nakasuot ng emerald green stilettos na bumagay sa aking hapit na haute couture gown na gawa ng isang tanyag na designer sa Paris. Walang labis na burloloy, ngunit ang bawat tahi at ang simpleng emerald necklace sa aking leeg ay sumisigaw ng tunay at hindi mapagkunwaring yaman. Ang buhok ko ay maayos na nakapusod, nagpapakita ng aking mukhang payapa, maganda, at malayo sa dating Veronica na laging balisa at pagod sa kakaisip kung saan kukunin ang susunod na pambayad ng kuryente.
Kasunod kong inalalayan pababa ang dalawang munting prinsesa—sina Mira at Mica. Pareho silang nakasuot ng malinis na puting bestida na may berdeng laso sa baywang. Ang kanilang malalantik na pilikmata, ang hugis ng kanilang labi, at ang matangos na ilong ay hindi maipagkakailang kopya ng mukha ng lalakeng ikakasal sa loob.
Hawak ang maliliit nilang kamay, pumasok kami sa hotel. Ang bawat hakbang ko sa marmol na sahig ay nag-iiwan ng mahinang tunog ng takong, ngunit sapat iyon upang mapatigil ang lahat ng tsismisan sa lobby.
Pagdating namin sa pintuan ng grand ballroom, kasalukuyang nakatayo si Marco kasama ang ilang mga investors, may hawak na baso ng champagne at malakas na nagtatawanan.
“Marco,” tawag ng isa sa mga kasama niya, nanlalaki ang mga mata at nakaturo sa likuran nito. “Sino iyan?”
Lumingon si Marco nang may ngiti, nag-aakalang baka isang VIP guest ng pamilya ng asawa niya. Ngunit nang dumapo ang tingin niya sa akin, unt-unting nawala ang ngiti sa kanyang mukha. Nabitawan niya ang kanyang baso ng champagne, bumagsak ito sa carpet at tumalsik ang likido sa kanyang sapatos.
“V-Veronica?” nauutal niyang sabi. Hindi siya makapaniwala. Ang babaeng iniwan niya apat na taon na ang nakararaan—ang babaeng tinawag niyang walang pakinabang at walang pinag-aralan—ay nakatayo sa harapan niya nang may tindig ng isang reyna.
Ngumiti ako nang marahan, isang ngiting walang bahid ng galit, kundi puno ng katahimikan ng taong nagtagumpay.
“Kumusta, Marco? Natanggap ko ang sulat mo. Sabi mo kasi, huwag akong magmukhang kawawa. Kaya dinalaw kita para batiin ka,” malamig kong wika.
Bago pa man siya makasagot, tumakbo ang mga mata niya pababa sa dalawang batang babae na hawak ang aking mga kamay. Namilog ang mga mata ni Marco, at ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay. Para siyang nakakita ng sarili niyang multo sa katauhan ng dalawang bata.
“S-sino sila?” nanginig ang boses ni Marco.
“Mommy, siya po ba ang lalaki sa litrato?” inosenteng tanong ni Mira, tumingala sa akin habang itinuturo si Marco.
Lumapit si Clarissa mula sa dressing room, marangya ang kanyang belo at nagtatakang lumapit sa nagkakagulong grupo. “Marco, darling, ano bang nangyayari dito? Bakit nagkakagulo ang mga tao bago magsimula ang seremonya?“
Tumingin si Clarissa sa akin mula ulo hanggang paa, halatang nairita sa ganda at karangyaan ko na tila lumalamon sa sarili niyang ningning sa sarili niyang kasal. “At sino ka naman? Paano nakapasok ang mga estranghero rito?”
Tumingin ako kay Clarissa, kalmado at may class. “Ako lang naman ang dating asawa ng pakakasalan mo. Ang babaeng tinapon niya dahil ‘walang silbi.'”
Bumaling ako kay Marco na noon ay basang-basa na ng sariling pawis ang noo. “Marco, tinatanong mo kung sino sila? Sila lang naman ang mga anak ko. Ang mga batang ipinagbuntis ko noong araw na pinalayas mo ako sa bahay mo nang walang dalang kahit ano maliban sa damit sa likod ko.”
Napatakip ng bibig ang mga bisitang nakikinig. Nagsimulang magbulungan ang mga tao.
“Diyos ko… kamukhang-kamukha niya!” “Anak niya ang mga ‘yan! Tingnan mo ang mukha!” “Iniwan niya ang asawa niya habang buntis?”
“Sinungaling ka!” sigaw ni Marco, pilit na ibinabalik ang tapang kahit nanginginig ang mga binti. “Gusto mo lang sirain ang kasal ko! Sinadya mong magrenta ng mamahaling damit at magrenta ng mga bata para lang ipahiya ako!”
Natawa ako nang mahina, isang tawang umalingawngaw sa buong silid.
“Magrenta? Marco, hindi lahat ng tao ay kailangang umasa sa pera ng iba tulad mo na sumandal sa pamilya ng bago mong asawa. Hindi ko kailangang magrenta ng buhay na ako mismo ang nagpundar.“
Sa gitna ng tensyon, pumasok ang isang matandang lalaki na may awtoridad—si Don Fernando Alvarez, ang ama ni Clarissa at ang pinakamalaking stockholder ng kompanyang pinagtatrabahuhan ni Marco.
“Anong kaguluhan ito sa kasal ng anak ko?!” maawtoridad na tanong ng matanda.
Agad na lumapit si Clarissa sa ama, umiiyak. “Papa! Ang babaeng ito, pumasok dito para manggulo! Sinasabi niyang may anak siya kay Marco at iniinsulto kami!”
Tumingin si Don Fernando sa direksyon ko, ngunit sa halip na magalit, nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat at pagkamangha.
“Madame Veronica?” bulalas ng matanda, agad na lumapit at yumukod nang bahagya upang kamayan ako. “Kayo po ba talaga ‘yan? Anong ginagawa ng CEO ng Valderama Holdings sa kasal na ito?”
Bumagsak ang panga ni Marco. Nanigas si Clarissa. Ang buong silid ay napuno ng nakakabinging katahimikan.