Bahagi 2
“Camille… sabihin mong hindi totoo ang nakita namin.”
Nanginginig ang boses ni Doña Rebecca sa kabilang linya. Ang dating matapobre at mapagmataas na ginang na palaging nagdidikta kung paano ako dapat maging sunod-sunurang asawa ay halos mabulunan sa sarili niyang laway.
“Bakit po, Mama?” mahinahon kong tugon habang dahan-dahang hinahaplos ang laylayan ng aking trahe-de-boda na nakabitin sa tapat ng salamin.
“Hindi mo ba kilala kung sino si Gabriel Del Fierro? Siya ang nagpalubog sa pinsan ni Adrian sa London! Siya ang may-ari ng Del Fierro Holdings na may hawak ng mahigit animnapung porsyento ng utang ng kumpanya ni Adrian! Kapag nalaman ito ni Adrian… Camille, magkakagulo! Huwag mong gawin ito sa anak ko!”
“Huli na po ang lahat, Mama,” malamig kong sabi. “Matagal nang naggulo ang buhay ko noong pinili ng anak ninyong bastusin ang kasal namin. At isa pa… hindi na ako humihingi ng pahintulot ninyo.”
Ibinaba ko ang tawag bago pa man siya makasagot.
Huminga ako nang malalim habang pinagmamasdan ang larawan sa aking mga kamay. Sa litrato, nakatayo sa tabi ko si Gabriel Del Fierro—matangkad, matikas, may mga matang tila laging nakakabasa ng kaluluwa, at may tindig ng isang taong hindi kailanman yumuko kaninuman. Ngunit sa likod ng kaniyang reputasyon bilang isang walang-awang bilyonaryo sa mundo ng korporasyon, may isang mukha siyang tanging ako lamang ang nakakaalam.
Paano ko nga ba nakilala si Gabriel?
Bumalik sa aking alaala ang gabing dinala ni Adrian ang mga litrato ng mga lalaki sa aming hapag-kainan. Noong sinabi niyang, “Pumili ka. Para patas.”
Ang ikatlong lalaking ipinakilala ni Adrian sa akin makalipas ang dalawang buwan ay isang tahimik na arkitekto na inupahan upang mag-renovate ng isa sa kaniyang mga resort. Ang hindi alam ni Adrian, ang nasabing arkitekto ay malapit na kaibigan ni Gabriel. Isang gabi, nang tumakas ako sa sarili kong bahay upang umiyak sa balkonahe ng isang tahimik na lounge sa Bonifacio Global City, may isang lalaking nag-abot sa akin ng panyo.
Si Gabriel iyon.
“Ang luhang inuubos para sa taong hindi marunong magpahalaga ay luhang ninanakaw sa taong handa kang sambahin,” iyon ang unang mga salitang sinabi niya sa akin noon.
Hindi naging madali ang lahat. Noong una, inakala kong isa lamang siyang mapaglarong estranghero. Ngunit si Gabriel ay hindi katulad ni Adrian. Hindi siya nagtago sa likod ng mga hungkag na salita o mga pekeng laro ng kababaang-loob. Alam niya ang bawat galaw ni Adrian Montenegro. Matagal na silang magkalaban sa larangan ng real estate, ngunit higit pa roon, matagal na pala akong pinagmamasdan ni Gabriel bago pa man ako tuluyang gibain ng asawa ko.
Nang ihain ni Adrian ang annulment at settlement papers para pakasalan si Trisha Villanueva dahil sa kaniyang pagbubuntis, pumunta ako sa opisina ni Gabriel.
“Tulungan mo akong makalaya nang buo,” wika ko sa kaniya noon.
Tinitigan ako ni Gabriel nang may halo ng lambing at matinding determinasyon. “Hindi lang kita palalayain, Camille. Bibigyan kita ng isang imperyo kung saan hinding-hindi ka na muling yuyurakan ng sinuman. Pakasalan mo ako.”
Hindi iyon alok ng paghihiganti lamang. Sa bawat araw na inayos namin ang mga legal na dokumento, ang pagbili ng mga ari-arian, at ang lihim na paglipat ng aking mga assets, ipinakita ni Gabriel ang respeto at pag-aarugang ipinagkait sa akin ni Adrian sa loob ng limang taon. Sa kaniya ko natutunang muli kung paano huminga nang walang takot na baka bukas ay may panibagong pambabastos na ihahain sa aking harapan.
Bumalik ako sa kasalukuyan nang tumunog muli ang aking telepono. Sa screen, lumitaw ang pangalan ni Adrian. Sunod-sunod ang pagdating ng mga mensahe.
“Camille, nasaan ka?! Totoo ba ang balitang ito?!”“Hindi totoo ito, di ba? Sagutin mo ako!”“Nasa Tagaytay ako ngayon, katatapos lang ng civil wedding namin ni Trisha. Sagutin mo ang telepono kundi pupuntahan kita!”
Napangiti ako nang mapait. Katatapos lang ng civil wedding nila ni Trisha. Habang ipinagdiriwang niya ang kaniyang kasal sa babaeng inanakan niya, nagagawa pa rin niya akong bantaan. Ganoon kalalim ang kaniyang kahangalan—ang akala niya ay mananatili akong nakatali sa kaniya habang nagpapakasasa siya sa piling ng iba.
Hindi ko sinagot ang kaniyang tawag. Sa halip, pinatay ko ang telepono at inihanda ang aking sarili para sa kinabukasan.
Kinabukasan, sumikat ang araw sa pribadong isla sa Palawan kung saan gaganapin ang aming seremonya. Walang media, walang maingay na mga bisita—tanging ang mga pinagkakatiwalaang kaibigan at legal counsel ni Gabriel ang naroroon.
Alas-diyes ng umaga nang magsimulang tumugtog ang musika. Isinuot ko ang aking simpleng trahe-de-boda na gawa sa purong sutla, walang labis na burloloy ngunit nag-uumapaw sa karangyaan. Sa dulo ng pasilyo, nakatayo si Gabriel. Sa kaniyang suot na pasadyang itim na tuxedo, tinitigan niya ako na tila ba ako ang nag-iisang babae sa buong daigdig.
Nang marating ko ang altar, hinawakan niya ang aking nanginginig na mga kamay.
“Handa ka na bang simulan ang tunay mong buhay, Camille?” bulong niya.
“Matagal na akong handa,” nakangiti kong tugon habang may luhang kumawala sa aking mga mata—mga luhang hindi na nagmumula sa pait, kundi sa kalayaan.
Habang nagpapalitan kami ng mga panata, libu-libong kilometro ang layo mula sa amin, unti-unti nang nagigiba ang mundo ni Adrian Montenegro.
Ayon sa impormasyong ibinigay ng abogado ni Gabriel pagkatapos ng seremonya, si Adrian ay nagwawala sa kaniyang opisina sa Makati. Noong gabing iyon matapos ang kaniyang simpleng kasal kay Trisha, natuklasan niya ang lihim na dokumentong ipinadala sa kaniyang boardroom: ang paglipat ng lahat ng credit facilities ng Montenegro Holdings sa ilalim ng pangalan ko at ni Gabriel.
Higit pa roon, nag-iwan ako ng isang liham sa kaniyang mesa sa pamamagitan ng aking kinatawan. Isang liham na naglalaman ng mga katagang tatapos sa kaniyang delusyon:
“Adrian,Hinimok mo akong humanap ng ibang lalaki para maging patas tayo. Sinunod ko lang ang payo mo. Ang pinagkaiba lang, pinili ko ang lalaking hindi kailanman kailangang maglaro para patunayan ang kaniyang halaga. Huwag mo na akong hihintayin, dahil ang pinto na akala mong nakabukas para sa iyo ay matagal ko nang isinara at sinunog.”
Nang matapos ang aming reception sa tabing-dagat, magkahawak-kamay kaming naglakad ni Gabriel sa dalampasigan habang lumulubog ang araw.
“Nagsisimula pa lang ang bagyo para sa kanila, Camille,” sabi ni Gabriel habang inaayos ang buhok kong nililipad ng hangin.
“Hayaan mo silang harapin ang sarili nilang unos,” sagot ko. “Wala na akong pakialam sa kahit anong mangyari sa kaniya.”
Ngunit hindi pa roon nagtatapos ang lahat. Sapagkat ang kasakiman at kasinungalingan ay may kakaibang paraan upang lamunin ang mga taong naghasik nito. Sa mismong gabing iyon, habang si Adrian ay desperadong naghahanap ng paraan upang bawiin ako, isang panibagong katotohanan ang sumabog sa kaniyang mukha—isang katotohanang tuluyang wawasak sa natitira niyang katinuan.