BAHAGI 2

Nanginginig ang mga kamay ni Don Eduardo habang hinahawakan ang aking mukha. Ang makapangyarihang negosyante na kinatatakutan ng mga pinuno ng pamahalaan at mga higanteng korporasyon ay umiiyak na parang bata sa gitna ng maruming kalsada. Nang madapo ang kanyang paningin sa daster kong namumula dahil sa dugong tumagos mula sa bumuka kong tahi, nagdilim ang kanyang mukha at halos lumabas ang mga ugat sa kanyang leeg sa matinding poot.

“Clara… aking anak,” basag ang boses na bulong ng aking ama. “Patawarin mo ako kung pinabayaan kitang umalis noon. Patawarin mo si Papa kung hinayaan kitang masaktan ng mga basurang ito.”

Mabilis na sumenyas si Don Eduardo sa kanyang likuran. Dalawang personal na doktor at tatlong nars na naka-uniporme ang agad na tumakbo palapit sa amin. Maingat nilang kinuha si Baby Luna na binalot agad sa isang mamahaling baby cashmere blanket, habang ang isang nars naman ay naglagay ng portable IV drip sa aking kamay at inalalayan akong makahiga sa isang espesyal na medical stretcher.

Sa kabilang banda, parang binuhusan ng nagyeyelong tubig sina Anton at Donya Matilda. Nakabuka ang bibig ng aking biyenan, nanlalaki ang mga mata, at nanginginig ang kanyang mga tuhod hanggang sa mapakapit siya sa braso ng kanyang anak. Si Anton naman ay namumutla, walang kaimik-imik, at halos hindi makahinga.

“D-Don Eduardo Imperial…?” nauutal na sambit ni Donya Matilda, nanginginig ang boses. “A-Ano pong ibig sabihin nito? P-Paano ninyo naging anak ang babaeng ‘yan? Isa lamang siyang ulila mula sa probinsya!”

Dahan-dahang tumayo ang aking ama mula sa pagkakaluhod sa semento. Kinuha niya ang isang puting panyo mula sa bulsa ng kanyang coat at pinunasan ang kanyang mga kamay. Bawat hakbang niya palapit sa gate nina Anton ay parang tunog ng hatol ng kamatayan. Apat na armadong security detail ang agad na humarang sa pagitan ng aking ama at ng mag-ina.

“Ulila?” malamig at may awtoridad na tanong ni Don Eduardo. Ang kanyang boses ay hindi sumisigaw, ngunit sapat upang manginig ang buong paligid. “Si Clarissa Dominique Imperial ay ang nag-iisang tagapagmana ng buong Imperial Conglomerate. Ang aking kaisa-isang prinsesa na pinili lamang magpakumbaba upang maghanap ng tunay na pag-ibig. At kayo…” lumingon si Don Eduardo kay Anton na tila tinitingnan ang isang maruming insekto, “…kayo na pinagkatiwalaan niya ng kanyang puso, ay itinapon siya sa kalsada tatlong araw matapos niyang isilang ang aking apo?!”

“H-Hindi… hindi totoo ito,” bulong ni Anton, bumagsak ang kanyang panga at unti-unting lumuhod sa lupa. Naalala niya ang lahat ng mga proyektong ipinagmamalaki ng kanilang pamilya—ang Del Fierro Logistics and Holdings—na matagal nang naghahangad ng kahit maliit na pabor mula sa Imperial Group. “Clara… mahal ko… bakit hindi mo sinabi sa akin? Bakit mo itinago ang totoo?!”

Hindi ko siya sinagot. Tumingin lamang ako sa kanya nang may malamig na mata mula sa loob ng ambulansya kung saan ako inihiga. Wala na ang dating Clara na nagmamakaawa para sa pagmamahal. Ang natira na lamang ay isang inang handang protektahan ang kanyang anak.

Bumaling si Don Eduardo sa kanyang punong abogado at kanang-kamay na si Atty. Hector Valderama na nakatayo sa kanyang likuran.

“Hector,” utos ng aking ama nang hindi lumilingon.

“Yes, Chairman,” mabilis na sagot ng abogado.

“I want the Del Fierro family erased from the business map before sunset. Lahat ng kanilang bank credit lines, ipa-freeze mo. Ang joint logistics venture nila sa pantalan, bawiin ang permit ngayong mismong oras na ito. At ang kasalukuyang warehouse contract nila sa Subic, sunugin sa harap ng kanilang board of directors.”

Nang marinig iyon ni Donya Matilda, nawalan siya ng malay at bumagsak sa semento. Nagmamadaling lumuhod si Anton upang alalayan ang kanyang ina habang sumisigaw sa mga gwardya na tulungan sila, ngunit walang sinuman sa kanilang mga tauhan ang gumalaw. Takot na takot ang mga gwardya at kasambahay na baka madamay sila sa galit ng pinakamakapangyarihang tao sa bansa.

“Don Eduardo! Parang awa niyo na po!” pagsusumamo ni Anton, lumuhod siya papunta sa harap ng kotse ng aking ama, umiiyak at nagmamakaawa. “Nalito lang po ako! Si Mama lang po ang may gusto noon! Mahal ko si Clara! Mahal ko ang anak namin! Clara, patawarin mo ako, pakiusap!”

Lumapit si Atty. Valderama kay Anton at may inihagis na papel sa kanyang mukha—ang parehong brown envelope na naglalaman ng annulment papers na kanina lamang ay ipinipilit ni Anton sa akin.

“Nilagdaan na ng Senyora Clara ang kasunduan bago pa pumasok ang convoy,” malamig na pahayag ni Atty. Valderama. “Wala ka nang anumang karapatan kay Baby Luna. At simula sa araw na ito, ang bawat sentimo na ginastos ng Del Fierro Corporation mula sa mga pautang ng Imperial Bank ay kailangang bayaran sa loob ng apatnapu’t walong oras. Kung hindi, makukulong kayong mag-ina sa kasong estafa at financial fraud.”

Pumasok si Don Eduardo sa aking sasakyan at umupo sa tabi ng aking kama. Hinawakan niya ang aking nanginginig na mga kamay. “Magpahinga ka na, anak. Nasa maayos ka nang mga kamay. Walang sinuman ang makakapanakit muli sa inyo ni Luna.”

Umarangkada ang buong convoy palayo sa marangyang subdivision, iniwang lumuluha sa alikabok si Anton habang pinagmamasdan ang pagguho ng kanyang buong mundo.

Dinala ako sa pinakamalaking pribadong ospital sa Makati, isang pasilidad na pag-aari mismo ng aming pamilya. Isang buong palapag ang isinara para lamang sa aming kapakanan. Agad akong dinala sa operating room upang maayos ang aking bumukang tahi at masuri ang aking kalagayan dahil sa dehydration at pagod. Si Baby Luna naman ay inilagay sa ilalim ng pangangalaga ng pinakamahuhusay na pediatricians sa bansa upang matiyak na hindi siya naapektuhan ng init ng araw.

Kinabukasan, nagising ako sa isang marangyang presidential suite. Ang sinag ng araw ay pumapasok sa malalapad na salaming bintana na nagpapakita ng kabuuan ng skyline ng siyudad. Sa tabi ng aking kama ay nakaupo si Papa, tahimik na umiinom ng tsaa habang binabantayan ang aking paggising. Sa isang tabi ay naroon ang isang mamahaling puting crib kung saan mahimbing na natutulog si Luna, binabantayan ng dalawang dalubhasang nars.

“Gising ka na pala, Clarissa,” mahinahong wika ni Papa, may ngiti ngunit may bakas pa rin ng lungkot sa kanyang mga mata.

“Papa…” bulong ko habang pinipilit kong umupo. Agad akong inalalayan ng nars upang maglagay ng malalambot na unan sa aking likod. “Maraming salamat po. Patawarin ninyo ako kung naging matigas ang aking ulo tatlong taon na ang nakalilipas. Akala ko kasi, kapag nagpakumbaba ako at namuhay nang payak, matatagpuan ko ang taong magmamahal sa akin nang walang halong interes sa yaman natin.”

Umiling si Don Eduardo at hinawakan ang aking noo. “Hindi mo kasalanan ang maging tapat at magmahal nang totoo, anak. Ang may kasalanan ay ang mga taong bulag sa kapangyarihan at pera, mga taong mapang-api sa inaakala nilang mahina. Ngunit tapos na ang yugtong iyon. Ngayon, kailangan mong magpagaling. Dahil sa sandaling makatayo ka na, ikaw na mismo ang mamumuno sa Imperial Group bilang aking opisyal na Chief Executive Officer.”

Nanlaki ang aking mga mata. “Papa, handa na ba ako?”

“Ikaw ay isang Imperial, Clara. Matapang ka. Napatunayan mo ‘yan nang tiisin mo ang lahat para sa anak mo. At ngayon, ipapakita natin sa lipunan kung sino talaga ang babaeng tinawag nilang basurera.”

Makalipas ang tatlong linggo, ganap na akong nakabawi ng lakas. Ang aking balat na dating namumutla ay muling nagningning, ang aking mga tahi ay tuluyang gumaling, at si Luna ay lumalaking malusog at masigla sa ilalim ng pinakamahusay na kalinga.

Samantala, lumabas sa mga pambansang balita ang sunod-sunod na sakuna sa pananalapi ng pamilya Del Fierro. Ang kanilang mga barko sa kargamento ay pinigil ng mga awtoridad dahil sa mga paglabag sa maritime laws na matagal nang pinalalagpas noon ng mga dating kasosyo. Ang kanilang mga bank accounts ay tuluyang na-freeze matapos kumilos ang Imperial Financial Services. Ang kumpanyang pinagmamalaki ni Anton na ipagpapalit niya sa akin—ang pamilya ng babaeng diumano’y kasing-yaman niya—ay agad ding umatras sa kasunduan ng kasal nang malamang baon na sa utang ang mga Del Fierro.

Isang hapon, habang nag-aayos ako sa harap ng salamin sa aking penthouse suite suot ang isang pasadyang itim na business suit mula sa Paris, pumasok si Atty. Valderama.

“Madam Clarissa,” pagbati ng abogado na may malalim na paggalang. “Dumating na po ang imbitasyon para sa taunang Philippine Business Gala sa susunod na linggo. Ang buong alta-sosyedad ay dadalo. Nakarating din po sa amin ang balita na pilit na naghanap ng paraan si Ginoong Anton at Donya Matilda upang makapasok sa pagtitipon gamit ang kanilang mga natitirang koneksyon, sa pag-asang makahingi ng tulong sa iba pang mga bilyonaryo.”

Tumingin ako sa salamin, inayos ang aking buhok, at bahagyang ngumiti nang may lamig. “Pabayaan mo silang makapasok, Hector. Siguraduhin mong naroon sila sa pinakagitna ng bulwagan. Oras na para pormal nilang makilala si Clarissa Dominique Imperial.”