PART 2
Bumukas ang malalaking double-door ng penthouse at pumasok ang mahigit tatlumpung kilalang personalidad sa mundo ng negosyo. Naroon ang mga pangunahing board members ng Del Fierro Holdings, mga dayuhang kasosyo mula sa Singapore, at ang pinuno ng commercial lending ng pinakamalaking bangko sa bansa. Nagsimulang umalingawngaw ang tunog ng mga basong nagkakaumpugan, ang mga pormal na pagbati, at ang halakhak ng mga taong nasanay sa kapangyarihan at salapi.
Mabilis na nagpalit ng anyo si Marco. Ang kaninang mukhang puno ng bagsik at pagbabanta ay biglang napalitan ng maamong ngiti ng isang matagumpay na negosyante. Inakbayan niya si Alyssa nang buong pagmamalaki at iginiya ito papasok sa gitna ng sala. Si Donya Remedios naman ay taas-noong lumapit sa mga asawa ng mga board members, suot ang kanyang rubing kuwintas na binili ko noong nakaraang Pasko gamit ang sarili kong pera.
“Magandang gabi sa inyong lahat!” malakas na anunsyo ni Marco habang kinakalansing ang kutsara sa kanyang baso ng champagne. Natahimik ang buong bulwagan. “Salamat sa pagdalo sa aming housewarming at celebration dinner. Bukod sa bagong tahanang ito na bunga ng aking pagsisikap, nais ko ring ianunsyo ang pinakamagandang biyayang natanggap ko. Si Alyssa, ang aking inspirasyon at ang magiging ina ng panganay kong anak na magpapatuloy ng pamilya Del Fierro.”
Napaiglap ang ilang bisita. May mga nagbulungan, nagkatinginan, at ang ilan ay palihim na sumulyap sa akin na noon ay nakatayo pa rin sa gilid, suot ang simpleng itim na bestida at hawak ang tray ng mga baso. Ang mga kasosyo ni Marco ay sanay sa maruruming lihim ng alta sosyedad, ngunit ang hayagang pagtatanghal ng isang kabit sa harap ng legal na asawa ay labis maging sa kanilang panlasa.
Lumapit si Donya Remedios sa tabi ni Marco at kinuha ang mikropono. “Huwag kayong mabigla, mga kaibigan. Ang aking manugang na si Bea ay may sariling desisyon na magretiro na sa buhay-maynila at magpahinga sa probinsya. Napagkasunduan ng pamilya na ang penthouse na ito ay mas nararapat sa bagong henerasyon ng Del Fierro. Hindi ba, Bea?”
Lumingon ang lahat sa akin. May awa sa mga mata ng matatandang direktor, habang si Alyssa naman ay bahagyang kumapit sa dibdib ni Marco, nagpapanggap na nahihiya ngunit may kurba ng tagumpay at pang-uuyam sa kanyang mga labi.
Dahan-dahan kong ibinaba ang tray sa isang marmol na console table. Hindi nanginginig ang aking mga kamay. Walang kahit isang patak ng luha ang pumatak mula sa aking mga mata. Sa loob ng sampung taon, tiniis ko ang malamig na pakikitungo ni Marco, ang walang katapusang pambabastos ng kanyang ina, at ang kanilang paniniwala na isa lamang akong mahirap na probinsyanang nakasabit sa kanilang pangalan. Ngunit may isang katotohanang matagal ko nang ibinaon dahil sa pag-ibig—isang katotohanang ngayon ay kailangan nang humukay ng kanilang sariling libingan.
Lumakad ako patungo sa gitna ng sala. Sa bawat hakbang ng aking takong sa Italian marble, tila bumibigat ang hangin sa paligid.
“Bea, huwag kang gumawa ng eksena rito,” banta ni Marco sa mahinang tinig, halos hindi gumagalaw ang mga labi habang pinipilit panatilihin ang ngiti sa harap ng mga bisita. “Kunin mo ang maleta mo at lumabas ka sa likod na pinto. Huwag mong ipahiya ang sarili mo.”
“Bakit ako aalis sa sarili kong pamamahay, Marco?” malinaw at matatag kong boses na umalingawngaw sa buong 220 metro kuwadrado ng penthouse.
Natahimik ang mga bisita. Napatigil maging ang mga waiter na nag-aabot ng canapé.
“Wala kang hiya!” sigaw ni Donya Remedios, hindi na napigilan ang sarili sa harap ng mga panauhin. “Wala kang naiambag sa pamilyang ito kundi kahihiyan dahil baog ka! Ang anak ko ang nagpakain sa iyo! Ang kumpanya ng anak ko ang bumili ng penthouse na ito! Isang pulubi ka lang na pinulot namin sa putik!”
Tumingin ako kay Donya Remedios nang buong lamig. “Sampung taon na ang nakararaan, Donya Remedios, nang mamatay ang asawa ninyo at iniwan kayo ng limang milyong pisong utang sa mga loan shark. Sino ang nagbenta ng tatlong ektaryang lupain sa Laguna upang hindi kayo mabilanggo? Sino ang nagbayad ng upa ninyo sa loob ng tatlong taon habang si Marco ay walang mahanap na trabaho?”
Namutla si Donya Remedios. Tumingin siya sa paligid at nakitang nakikinig ang bawat isa sa kanyang mga mararangyang kaibigan.
“Puro kasinungalingan!” sigaw ni Marco, namumula na ang mukha sa galit at hiya. “Ako ang nagtayo ng Del Fierro Logistics! Ako ang kumuha ng 500 million credit line sa bangko para lumawak ang operasyon natin! Ikaw? Wala kang alam sa negosyo kundi ang maglinis at magluto! Pirmahan mo ang papeles ng quitclaim, o aalis ka rito nang walang kahit isang kusing!”
Kinuha ko ang tatlong pahina ng dokumento na inilapag ni Marco kanina sa center table. Binasa ko ang pamagat: Deed of Voluntary Waiver and Separation of Properties. Nakasaad doon na isinusuko ko ang lahat ng karapatan sa penthouse, sa mga sasakyan, at sa mga share sa kumpanya kapalit ng limampung libong piso kada buwan.
Dahan-dahan, sa harap ng lahat ng mga bisita, tinupi ko ang papel sa apat, at pinunit ito sa dalawa, pagkatapos ay sa apat, hanggang sa maging maliliit na piraso. Binitawan ko ito at hinayaang mahulog sa paanan ni Alyssa.
“Ate Bea! Bakit ka ganyan?” umiiyak na sabi ni Alyssa, nagtatago sa likod ni Marco. “Gusto lang naman naming magkaroon ng maayos na buhay ang anak ko. Bakit ang sama ng ugali mo? Kasalanan ba namin kung hindi ka kayang mahalin ni Marco?“
“Huwag mong gamitin ang bata para pagtakpan ang pagiging ahas mo, Alyssa,” sagot ko nang walang emosyon. “At Marco… akala mo ba talaga ay ikaw ang nagpalago ng kumpanya? Akala mo ba ang 500 million credit line na ipinagmamalaki mo ay ibinigay sa iyo dahil sa galing mo sa pamamahala?”
“At kanino pa? Ako ang CEO!” bulyaw ni Marco. “Guards! Nasaan ang security? Ilabas ang babaeng ito!“
Dalawang building security guards ang pumasok mula sa pasilyo, ngunit bago pa sila makahakbang palapit sa akin, may isang pamilyar na boses na nagsalita mula sa may pintuan.
“Huwag ninyong subukang hawakan ang Ginang.”
Lumingon ang lahat. Isang lalaking nasa edad singkuwenta, nakasuot ng pasadyang charcoal suit at may bitbit na leather briefcase, ang pumasok. Sa kanyang tabi ay apat na lalaking naka-barong na may mga ear-piece.
Si Mr. Vicente Tan—ang Senior Executive Vice President at Head of Corporate Lending ng Apex Global Banking Corporation, ang pinakamalaking financial institution sa Timog-Silangang Asya. Siya rin ang bangkong nagpondo sa lahat ng mga proyekto ng kumpanya ni Marco.
Agad na lumapit si Marco, nagpupumilit na magmukhang kalmado. “Mr. Tan! Mabuti at nakarating kayo. Pasensya na po sa kaguluhan. Ang asawa ko kasi ay nagwawala dahil sa personal naming problema. Huwag kayong mag-alala, palalabasin ko na siya para makapagsimula tayo sa pirmahan ng ating bagong 200 million syndicated loan.”
Hindi pinansin ni Mr. Tan ang iniabot na kamay ni Marco. Ni hindi siya tumingin sa lalaki. Nilagpasan niya si Marco, nilagpasan si Alyssa, at naglakad nang diretso sa aking harapan.
Sa harap ng apatnapung nagulat na bisita, bahagyang yumukod si Mr. Tan nang may buong paggalang.
“Magandang gabi, Madam Beatrice,” magalang na wika ng matandang bangkero. “Nandito na po ang mga orihinal na dokumentong hiningi ninyo kaninang umaga. Handa na po ang buong board of directors na isagawa ang inyong mga direktiba.”
Napatulala si Marco. Nanlaki ang mga mata ni Donya Remedios.
“M-Mr. Tan? Ano ang ibig sabihin nito?” nauutal na tanong ni Marco. “Bakit ninyo tinatawag na Madam ang asawa ko? Siya ay simpleng maybahay lang!”
Tumingin si Mr. Tan kay Marco nang may labis na panghahamak. “Ginoong Del Fierro, tila nakalimutan mo kung sino ang nagmamay-ari ng lupang kinatitirikan ng inyong warehouse, ng mga barkong ginagamit ng inyong logistics company, at kung sino ang naglagak ng 1.2 billion pesos bilang collateral para lamang maaprubahan ang inyong credit facility.”
Inabot ko ang aking cellphone mula sa aking bulsa.
“Gusto mo akong palayasin, Marco? Gusto mong ibigay ang tahanang ito sa kabit mo?” tiningnan ko si Alyssa, na nagsisimula nang manginig ang mga kamay. “Tingnan natin kung may matitira sa inyo bago sumapit ang hatinggabi.”
Pindot ko ang numero ng Private Wealth Division ng bangko, at inilagay ang tawag sa loud-speaker.