BAHAGI 2
Nayanig ang buong driveway sa ugong ng tatlong matitipunong armored military SUVs na may plakang opisyal ng pamahalaan. Ang kulay itim nilang pintura ay kumikislap sa ilalim ng malamig na araw ng Nobyembre, habang nakatirik sa harap ng bawat sasakyan ang bandila ng sandatahang lakas.
Sa loob ng marangyang sala, agad na napatayo si Raymond mula sa kaniyang mamahaling silya habang hawak ang kape.
“Ano ‘yan? Sinong lapastangang pumarada sa driveway ko?!” bulyaw ni Raymond, sabay labas sa balkonahe kasunod sina Vanessa, Mama Lourdes, at Papa Roberto.
“Raymond, hon, baka mga nagkamaling bisita lang o delivery para sa kapitbahay,” maarteng sabi ni Vanessa habang inaayos ang kaniyang mamahaling cardigan. “Paalisin mo agad! Masisira ang pintura ng Audi mo kapag nasagi ng mga tangkeng ‘yan!”
“Hoy! Sino kayo?!” sigaw ni Papa Roberto pagkababa sa porch. “Bribadong ari-arian ito! Umalis kayo rito bago ko tawagan ang pulisya!“
Ngunit hindi sumagot ang sinuman sa kanila. Sabay-sabay na bumukas ang mga pinto ng tatlong sasakyan. Walong sundalong naka-full combat dress uniform ang unang bumaba, matikas, matitigas ang panga, at may mga hawak na protocol binder. Kasunod noon ay bumukas ang pinto ng pampasaherong upuan ng gitnang sasakyan. Isang matangkad na lalaking may uban, may apat na bituin sa kaniyang balikat, at may suot na marangyang Service Dress Green uniform ang marahang lumabas.
Si General Marcus Vance—ang mismong Vice Chief of Staff ng buong sandatahan.
Nang makita ni Raymond ang gintong agila at mga bituin sa dibdib ng heneral, biglang umurong ang dila niya. Kilala niya ang mukha nito dahil madalas itong lumabas sa mga internasyonal na balita.
“S-Sir…” pautal na bati ni Raymond, pilit na ngumingiti at nag-aastang kagalang-galang. “Magandang umaga po. Ako po si Raymond Castillo, senior vice president ng kumpanya sa Wall Street. Kung naghahanap po kayo ng donasyon o may kailangan sa negosyo ko—”
Hindi man lang siya tinapunan ng tingin ng Heneral. Tumingin si General Vance sa kaniyang aide-de-camp na si Captain Miller. “Nandito ba siya?”
“Ayon sa GPS locator ng secure tablet, General, nasa loob siya ng residential perimeter,” tugon ni Captain Miller.
Lumapit si Mama Lourdes, nanlalaki ang mga mata sa kaba ngunit may halong yabang pa rin. “Heneral, kung tungkol po ito sa yumaong asawa ng anak kong si Samantha—si Adrian na consultant lang—kahapon lang po namin inilibing. Wala na po siyang naiwang trabaho rito kaya baka nagkamali kayo ng pinuntahan.”
“Consultant?” Tumingin si General Vance kay Mama Lourdes, ang tingin ay malamig at tumatagos hanggang buto. “Ang tinutukoy ninyo ba ay si Colonel Adrian Reyes, ang Medal of Honor recipient na nagligtas ng isang buong batalyon bago siya binawian ng buhay? Ang bayaning pinarangalan ng Pangulo sa lihim na seremonya sa White House?”
Nalaglag ang panga ni Raymond. Napatakip ng bibig si Vanessa.
“M-Medal of Honor? Pero ang sabi niya… desk job lang siya…” bulong ni Vanessa.
“Hindi para sa kaniya ang sadya namin ngayong umaga,” putol ng Heneral sa tonong walang pasubali. “Nandito kami para sunduin ang pinakamataas na intelligence commander ng ating division. Nasaan si Major General Samantha Reyes?”
Natahimik ang buong paligid. Ang tanging maririnig ay ang hanging humahampas sa mga tuyong dahon.
“Major… General?” ulit ni Papa Roberto, nanginginig ang mga tuhod. “Maling tao po yata ang hinahanap ninyo. Ang anak kong si Samantha ay encoder lang sa DoD. Walang binatbat ‘yon. Buntis at palamunin lang siya rito sa bahay ng manugang kong si Raymond!”
Tumingin si Captain Miller sa kaniyang tablet, kumunot ang noo, at itinuro ang direksyon ng madilim at malamig na garahe sa gilid ng bahay. “Sir, ang secure beacon ay nagmumula sa garahe.”
“Garahe?” kumulog ang boses ni General Vance. “Bakit naroon ang Commander?”
Hindi nakasagot sina Vanessa at Mama Lourdes. Namutla si Raymond habang unti-unting umaatras.
Bago pa man sila makapagpaliwanag, lumagutok ang marahang bukas ng pinto ng garahe.
Lahat sila ay napalingon.
Doon lumabas si Samantha. Nakasuot siya ng kaniyang lumang combat boots, itim na pantalon, at isang simpleng itim na jacket na bahagyang nakabukas, kung saan malinaw na nakikita ang kaniyang limang buwang umbok ng tiyan. Hawak-hawak niya sa isang kamay ang kahon kung saan nakapatong ang nakatiklop na bandila ng Amerika at ang kaniyang military tags.
Sa kaniyang kabilang kamay, hawak niya ang isang secure tactical communication device na kumikislap ng berdeng ilaw.
Nang makita siya ng walong sundalo, sabay-sabay silang humarap sa kaniya, naglapat ang mga takong ng kanilang bota sa matunog na bagsak, at nagbigay ng pinakamataas na pagsaludo.
“ATTENTION ON DECK!” sigaw ni Captain Miller.
Maging si General Vance, na may apat na bituin, ay buong-galang na nagtaas ng kamay upang sumaludo sa 36-anyos na buntis na babae.
“General Vance,” kalmadong bati ni Samantha, bahagyang tumango bilang pagkilala sa pormalidad. “Hindi mo na sana kinailangang pumunta nang personal. Handa na akong mag-report sa command base.”
“General Reyes,” magalang na sagot ni General Vance habang ibinababa ang kaniyang kamay. “Nang matanggap namin ang signal mula sa iyong emergency terminal na nasa isang hindi angkop na pasilidad ka sa gitna ng taglamig, agad akong nag-utos ng escort. Anong ginagawa mo sa maruming garahe na ito? Nasaan ang iyong mga gamit?”
Tumingin si Samantha sa kaniyang pamilya. Nakita niya ang panlalaki ng mga mata ng kaniyang ina, ang panunuyo ng lalamunan ng kaniyang ama, at ang panginginig ng buong katawan nina Vanessa at Raymond.
“Pinatulog po ako ng aking pamilya sa garahe, Heneral,” simpleng sagot ni Samantha, walang bakas ng galit ngunit bawat salita ay kasing-talim ng punyal. “Ayon sa kanila, palamunin lang ako rito. Kailangan daw ng bayaw ko ang kuwarto namin ni Adrian para gawing opisina. At kailangan kong mag-ingat para hindi ko maharangan ang kaniyang Audi.”
Nang marinig iyon ni General Vance, nag-apoy ang kaniyang mga mata. Tumingin siya kay Raymond na parang titingin sa isang insektong dapat tapakan.
“Ikaw,” marahang sabi ng Heneral habang lumalapit kay Raymond. Ang bawat yabag ng kaniyang bota ay nagpapakaba sa dibdib ng lalaki. “Pinatulog mo ang isang heneral ng sandatahang lakas, ang biyuda ng pinakadakilang bayani ng ating bansa, at ang isang buntis na opisyal… sa maruming garahe para lamang sa pesteng kotse mo?”
“H-Heneral… hindi ko po alam!” nanginginig na sigaw ni Raymond, halos maihi sa kaniyang pantalon. “Hindi niya sinabi! Akala ko po… akala namin mahirap lang siya!”
“Kailangan mo bang malaman na heneral siya bago mo ituring na tao ang sarili mong kapatid?!” singhal ni Samantha, sa unang pagkakataon ay pinalabas ang awtoridad na kinatatakutan ng mga rebelde at kaaway sa ibang bansa.
Lumapit si Mama Lourdes, umiiyak at akmang hahawakan ang braso ni Samantha. “Samantha, anak! Patawarin mo kami! Bakit hindi mo sinabi sa amin? Anak, pumasok ka sa loob, napakalamig dito! Sa master bedroom ka matulog, ako na mismo ang maglilinis!”
Iniwas ni Samantha ang kaniyang braso. Tiningnan niya ang kaniyang ina na walang anumang emosyon. “Kahapon, Ma, nung umiiyak ako habang yakap ang bandila ni Adrian, sinabi ninyo na sinisira ko ang Thanksgiving ninyo. Kaninang alas-singko ng umaga, nung nagmakaawa ako dahil limang buwan akong buntis at malamig sa semento, sinabi ninyo na wala akong silbi. Ngayong nalaman ninyo ang totoo, bigla kayong naging ina?”
“Samantha, ako ang ama mo!” sigaw ni Roberto, pilit na kumakapit sa kaniyang natitirang dignidad. “Wala kang karapatang ipahiya kami sa harap ng mga estrangherong ito! Pamilya mo pa rin kami!”
“Pamilya?” mapait na ngumiti si Samantha. “Ang pamilya, hindi nagtatapon ng buntis sa garahe ilang oras matapos ilibing ang asawa nito. Pero huwag kayong mag-alala. Hindi lang ang ranggo ko ang hindi ninyo alam.”
Tumingin si Samantha kay Captain Miller. “Kapitan, tawagan mo ang Department of the Treasury at ang Judge Advocate General’s Corps. Ipatupad ang buong legal lien sa ari-ariang ito.”
Nang marinig iyon ni Raymond, napatitig siya sa bahay. “A-Anong legal lien? Bahay ko ‘to! Ako ang may-ari ng bahay na ito!”
“Talaga, Raymond?” malamig na sagot ni Samantha habang may kinukuhang isang envelope mula sa kaniyang kahon. “Tingnan natin kung hanggang saan aabot ang kayabangan mo.”
