Bahagi 2
Alas-diyes y medya ng gabi nang marating ko ang Bonifacio Global City. Huminto ang sasakyan sa harap ng isang mataas na residential tower kung saan matatagpuan ang isang 2-bedroom condominium unit. Ang yunit na ito ay binili ko bago pa man ako lumipad patungong Japan gamit ang sarili kong naipon mula sa mga naunang kontrata, at nakarehistro lamang sa ilalim ng aking pangalan bilang aking solong ari-arian. Walang susi si Marco rito; ang tanging alam niya ay may investment ako, ngunit hindi niya kailanman inusisa dahil abala siya sa pagpapatayo ng “pangarap naming bahay” sa Nuvali—isang bahay na halos siyamnapung porsyento ng pondo ay galing sa remittance ko buwan-buwan.
Pagkapasok ko sa yunit, hindi ako nagpahinga. Ibinaba ko ang aking mga gamit at agad na binuksan ang aking laptop. Inilapag ko sa mesa ang resibong mabilis kong nilitratuhan sa ilalim ng handbrake ng sasakyan ni Marco bago ko hinila ang aking maleta kanina: isang Cartier Love bracelet na nagkakahalaga ng mahigit tatlong daang libong piso, binili gamit ang supplementary credit card na nakakabit sa aking pangunahing bank account.
Habang nagtitiis akong magbaon ng bentō at maglakad sa gitna ng nagyeyelong ulan sa Japan para makatipid, ang perang pinaghirapan ko ay ipinambibili lamang pala ng alahas para sa kanyang junior project head.
Kinuha ko ang aking telepono at tinawagan si Atty. Andrea Valdez, ang matalik kong kaibigan mula pa noong kolehiyo at isa sa mga pinakamahuhusay na corporate at family lawyer sa bansa.
“Claire? Akala ko ba bukas pa ang dating mo?” bungad ni Andrea, bakas ang gulat sa boses.
“Nandito na ako, Andrea. At kailangan ko ang tulong mo ngayon din,” malamig kong wika. Walang panginginig ang aking tono.
Ikinuwento ko sa kanya ang lahat: ang tagpo sa Terminal 3, ang litrato sa dashboard, at ang transaksyon sa credit card. Hindi nagalit si Andrea nang pabigla-bigla; bilang isang propesyonal, agad na lumipat ang kanyang isip sa legal na estratehiya.
“Claire, kung gusto mong burahin ang sarili mo sa buhay niya nang walang maiiwan na butas laban sa iyo, kailangan nating kumilos bago sumikat ang araw,” paliwanag ni Andrea. “Nasa pangalan mo ba ang bank accounts kung saan pumapasok ang remittance?“
“Oo. Sole account ko ang pinanggagalingan ng pondo. Ang account kung saan nakakonekta ang joint checking account namin para sa housing amortisation ay may authorization clause na nagpapahintulot sa aking bawiin ang buong balanse anumang oras,” sagot ko.
“Magaling. At ang bahay sa Nuvali?“
“Nasa ilalim iyon ng pangalan naming dalawa, pero ang kontrata sa developer at ang bank loan ay nakatali sa aking income statement dahil mas mataas ang capacity ko bilang foreign specialist. Si Marco ang co-borrower, ngunit ako ang principal,” dagdag ko.
“Kung gayon, hawak natin ang alas,” aniya. “Pupunta ako sa condo mo ngayon din dala ang mga dokumento. May access ako sa system ng legal firm namin. Gagawin natin ang notice of account revocation, suspension of supplementary cards, at drafting ng legal settlement.”
Habang hinihintay ko si Andrea, dumating ang sunod-sunod na mensahe mula kay Marco.
Marco (11:15 PM): “Claire, nasaan ka? Umuwi ako sa bahay sa Nuvali pero wala ka rito. Bakit hindi ka sumasagot sa tawag ko? Hindi ka pa ba tapos sa pag-iinarte mo? Si Janice pa ang nahiya sa inasal mo kanina.”
Marco (11:22 PM): “Wala akong kasalanan kung naging mabait ako sa katrabaho ko. Masyado kang paranoid. Tawagan mo ako agad. May kailangan tayong bayaran para sa contractor ng swimming pool bukas.”
Napangiti ako nang mapait. Ang swimming pool. Dalawang buwan bago ako umuwi, humingi siya ng karagdagang limang daang libong piso dahil gusto raw niyang sorpresahin ako ng isang magandang bakuran pag-uwi ko. Ngayon ay malinaw na sa akin kung kaninong kagustuhan talaga ang swimming pool na iyon—si Janice ay madalas mag-post sa kanyang social media tungkol sa pangarap niyang bahay na may pool at outdoor lanai.
Binuksan ko ang online banking app ko. Ang unang hakbang ko ay ang pag-freeze sa lahat ng supplementary credit cards na hawak ni Marco. Isinara ko ang access niya sa aking personal savings account na naglalaman ng mahigit apat na milyong piso na inipon ko mula sa aking mga bonus sa Japan. Inilipat ko ang buong pondo sa isang bagong trust account na hinawakan ng aking legal counsel.
Sumunod, tiningnan ko ang joint account na ginagamit para sa mortgage ng bahay. May natitirang walong daang libong piso doon. Inilipat ko ang pitong daan at siyamnapung libo pabalik sa aking sariling account, at iniwan lamang ang sampung libong piso—sapat lamang upang hindi mag-close ang account ngunit hindi sasapat para sa paparating na auto-debit para sa monthly amortization sa susunod na linggo.
Alas-dose ng hatinggabi nang dumating si Andrea. Dala niya ang isang makapal na folder na naglalaman ng mga board resolution, authorization forms, at special power of attorney.
“Pirmahan mo ang mga ito, Claire,” sabi ni Andrea habang inilalatag ang mga papeles sa dining table. “Ito ang mag-aalis sa iyo bilang guarantor sa loan ng sasakyan na minamaneho niya. Dahil company car plan iyon na ginamitan ng personal guarantee mo sa bangko, kapag binawi mo ang guarantee, mapipilitan ang kompanya nila na i-reassess ang loan o singilin si Marco nang buo.“
“Gawin mo,” mariin kong sagot habang hawak ang pluma. Nilagdaan ko ang bawat pahina nang walang pag-aalinlangan.
“May isa pa,” dagdag ni Andrea habang nakatitig sa akin. “May kakilala ako sa Human Resources ng engineering firm kung saan nagtatrabaho si Marco. Alam mo bang si Janice ay na-promote kamakailan bilang department head dahil sa isang malaking project bid na ipinasa nila?“
“Anong kinalaman niyon sa akin?” tanong ko.
“Ang design proposal para sa project na iyon… galing sa Osaka, di ba? Ikaw ang gumawa ng structural calculations para sa tulay at elevated walkway na naging flagship pitch ng kompanya nila?”
Napatigil ako. Noong Mayo, nagmakaawa si Marco sa akin. Sinabi niyang nakataya ang kanyang promosyon at kailangan niya ng tulong sa isang masalimuot na seismic load calculation na hindi kayang lutasin ng team nila sa Maynila. Nagpuyat ako ng halos dalawang linggo pagkatapos ng aking regular na shift sa Osaka para buuin ang buong structural portfolio na iyon. Ipinadala ko sa kanya ang file mula sa aking personal email patungo sa kanyang opisina.
“Ginamit nila iyon nang walang tamang copyright waiver mula sa iyo,” ngumiti si Andrea, isang ngiting puno ng talim. “Ipinasa ito ni Marco bilang sariling gawa ng team nila ni Janice. Kung maghahain tayo ng pormal na reklamo sa Ethics Committee ng kompanya nila kalakip ang orihinal kong copyright registration at cryptographic timestamp mula sa design software mo sa Japan, pareho silang masisibak sa trabaho para sa intellectual property theft at corporate fraud.“
“Huwag muna nating ilabas ang alas na iyan ngayon,” sabi ko habang humihigop ng mainit na tsaa. “Gusto kong panoorin kung paano babagsak ang toreng itinayo nila sa ibabaw ng pawis ko, brick by brick.”
Nang gabing iyon, tinapos namin ang paghahanda ng lahat ng legal demand letters. Bago sumapit ang alas-singko ng madaling araw, binago ko ang aking primary mobile number, pinalitan ang lahat ng passwords ng aking mga propesyonal at personal accounts, at nagsumite ng authorization sa security ng subdivision sa Nuvali na nagbabawal sa pagpasok ng sinumang magtatangkang maglipat ng mga gamit mula sa bahay nang wala ang aking personal na presensya.
Pumatak ang alas-otso ng umaga. Ang buong buhay ko sa nakalipas na limang taon—ang aking oras, ang aking salapi, ang aking talino—ay pormal nang nabura mula sa kamay ni Marco. Ang natira na lamang sa kanya ay ang isang marangyang ilusyon na hindi niya kayang tustusan.
