PART 2
Nanginig ang buong katawan ko habang nakatitig sa matandang pilit na nag-aabot ng kanyang nanlalamig na kamay. Ang salitang “Anak” na nabasa ko sa kanyang mga labi ay parang kidlat na tumarak sa aking dibdib. Sa loob ng dalawampu’t walong taon, lumaki akong naniniwalang abo na lamang ang aking mga magulang. Paulit-ulit na sinabi sa akin ng mga madre sa ampunan na naabo ang aming tahanan kasama ang aking ina at ama, at ako lamang ang milagrong nailigtas mula sa duyan. Ngunit heto, sa harap ko, ang isang lalaking may kaparehong-kaparehong balat sa balikat—ang kakaibang hugis-kalahating buwan na may pulang tuldok sa gitna na minana ko.
Lumuhod ako sa tabi ng kama. Hindi ko na napigilan ang pagdaloy ng aking mga luha. Dahan-dahan kong hinawakan ang kanyang nanginginig na palad. Magaspang ito, payat, at puno ng mga bakas ng lumang karayom, ngunit may kung anong pamilyar na init ang dumaloy sa aking puso.
“P-Papa?” pabulong kong tanong, nanginginig ang boses. “Kayo po ba talaga ‘yan? Buhay po kayo?”
Tumulo ang masaganang luha mula sa mga mata ng matanda. Mariin siyang pumikit at marahang tumango. Bawat paghinga niya ay may kasamang mabigat na tunog, na tila ba ang mismong pag-iral niya ay isang napakasakit na pasanin. Sinubukan niyang magsalita, ngunit mga ungol at hangin lamang ang lumalabas sa kanyang lalamunan. Puno ng takot ang kanyang titig—hindi takot para sa sarili kundi matinding takot para sa akin.
Biglang bumukas ang isip ko sa napakaraming katanungan. Kung siya ang tunay kong ama, sino si Anton? Bakit sinabi ni Anton na ama niya ang matandang ito? Bakit ipinagbawal sa akin ang pagpasok sa kwartong ito sa loob ng dalawang taon? At higit sa lahat, bakit pinaligiran ang matanda ng mga bantay na nurse gabi’t araw, na parang isang bilanggo sa sariling tahanan?
“Kailangan niyo po bang sabihin sa akin ang totoo?” tanong ko habang pinupunasan ang kanyang pisngi.
Mabilis na iginalaw ng matanda ang kanyang mga mata papunta sa ilalim ng kama. Paulit-ulit niya itong ginawa, pilit na ibinababa ang kanyang paningin sa sahig, at pagkatapos ay titingin muli sa akin. Naintindihan ko ang kanyang pahiwatig. Mayroon siyang gustong ipahanap sa akin.
Yumuko ako at sumilip sa ilalim ng malaking kama. Madilim doon at may kaunting alikabok. Kinapa ko ang malamig na sahig hanggang sa may maramdaman akong kakaibang uka sa kahoy na sahig. Mayroong maluwag na tabla. Gamit ang aking mga kuko at isang maliit na hairclip mula sa aking buhok, dahan-dahan kong inangat ang tabla. Sa ilalim nito, nakatago ang isang lumang brown envelope na nababalutan ng plastik upang hindi masira.
Mabilis ko itong kinuha at muling tumayo. Tumingin ako sa matanda, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang bahagyang pagkalma sa kanyang mga mata, bagamat naroroon pa rin ang matinding kaba.
Binuksan ko ang sobre. Sa loob nito ay may mga lumang litrato, mga sertipiko ng lupa, mga dokumento ng korporasyon, at isang nakatuping liham na may sulat-kamay.
Kinuha ko ang unang larawan. Halos maputol ang aking hininga. Sa larawan ay nakatayo ang isang matikas na lalaki—ang aking ama noong kabataan niya—katabi ang isang magandang babae na may kargang sanggol. Ako ang sanggol na iyon. Ang lalaki sa larawan ay walang iba kundi si Don Fernando Valderama, ang tunay na nagmamay-ari ng Valderama Holdings, isang higanteng kumpanya na kilala ko ngayon bilang Vanguard Enterprises!
Ngunit ang mas nakakapangilabot ay ang isa pang lalaki sa larawan na nakatayo sa likod ng aking ama. Isang binatang may ngiting hindi umaabot sa kanyang mga mata—ang binatang iyon ay si Anton, ngunit mas bata, at sa tabi niya ay ang kanyang tunay na ama, ang dating hardinero at katiwala ng mansyon na si Mateo.
Binuklat ko ang liham. Ang sulat ay magaspang, halatang isinulat ng isang taong nanghihina bago tuluyang nawalan ng lakas ang mga kamay. Binasa ko ito nang tahimik sa aking isipan:
“Para sa aking pinakamamahal na anak, si Clara…
Kung binabasa mo ito, maaaring wala na ako, o kaya’y natagpuan mo na ang katotohanang matagal nang ibinaon sa kasinungalingan. Patawarin mo ako, anak, kung hindi kita nagawang protektahan.
Dalawampu’t anim na taon na ang nakalilipas, ang aming katiwalang si Mateo at ang kanyang anak na si Anton ay nagplano ng isang malagim na krimen. Nilason nila ang aking asawa, ang iyong ina, at sinunog ang aming bahay-bakasyunan upang palabasing naaksidente kaming lahat. Ang layunin nila ay nakawin ang buong kayamanan ng pamilya Valderama. Naisip nilang napatay ka sa sunog, ngunit naitago kita sa isang ligtas na lugar bago sumiklab ang apoy—ang ampunan.
Hindi ako namatay sa sunog, ngunit labis akong nasunog at nawalan ng malay. Sa halip na tuluyan akong patayin, itinago ako ni Anton. Bakit? Dahil ang lahat ng pondo, bank accounts, at trust funds ng pamilya Valderama ay naka-lock sa ilalim ng aking biometrics at personal na pirma na may tiyak na kondisyon: kapag namatay ako nang walang legal na tagapagmana, ang buong yaman ay mapupunta sa kawanggawa.
Kailangan nila akong panatilihing buhay. Sa loob ng maraming taon, pinuwersa nila akong pirmahan ang mga paglilipat ng ari-arian habang pinapalitan nila ang pangalan ng kumpanya patungong Vanguard Enterprises. Pinalitan ni Anton ang kanyang pagkakakilanlan at ginamit ang yaman ko upang maging makapangyarihang bilyonaryo. Nang tumanggi na akong pumirma pa sa mga huling dokumento na maglilipat ng natitirang bilyon-bilyong pondo, sinimulan nila akong turukan ng gamot na unti-unting nagparalisa sa aking katawan at puminsala sa aking boses.
Ngunit ang pinakamatinding bangungot ay nang matuklasan ni Anton na buhay ka pala. Nalaman niya kung saang ampunan ka napunta. Hindi ka niya pinakasalan dahil sa pag-ibig, Clara. Pinakasalan ka niya upang masiguro na kapag pinatay na niya ako, ang natitirang yaman na nakalaan sa aking tunay na anak ay awtomatikong mapapasakamay niya bilang legal mong asawa! At kapag nailipat na ang lahat… ikaw naman ang kanyang isusunod.”
Nalaglag ang mga papel mula sa aking mga kamay. Parang umiikot ang buong silid. Napatakip ako sa aking bibig upang pigilan ang isang malakas na sigaw ng pighati at galit.
Ang lalaking inibig ko… ang lalaking nangakong poprotektahan ako sa altar… ang lalaking araw-araw kong ipinagluluto at hinahalikan bago matulog—siya ang halimaw na sumira sa aking buong pamilya! Ang bawat ngiti niya, ang bawat mamahaling regalo, ang bawat salita ng pagmamahal ay pawang lason na unti-unting inihahanda para sa aking libingan.
Tumingin ako sa aking ama. Ang kanyang mga mata ay punung-puno ng pagmamakaawa. Itinuturo niya ang pinto gamit ang kanyang mga mata. “Umalis ka na,” iyon ang pahiwatig niya. “Iligtas mo ang sarili mo.”
“Hindi kita iiwan dito, Papa,” mariin kong bulong, habang pinupunasan ang aking mga luha. Nag-alab ang matinding tapang sa aking dibdib na hindi ko kailanman naramdaman noon. Hindi na ako ang mahinang ulila na basta na lamang aasa sa awa ng iba. Ako si Clara Valderama, ang tunay na tagapagmana, at hindi ko hahayaang magtagumpay ang diyablo sa kanyang plano.
Biglang tumunog ang telepono sa aking bulsa. Halos mapatalon ako sa gulat. Nang tingnan ko ang screen, nanlamig ang aking batok:
Incoming Call: Anton
Nanginginig kong pinindot ang sagot at inilapit ang telepono sa aking tainga. Pinilit kong gawing normal at kalmado ang aking tinig. “H-Hello, Anton?”
“Clara,” malamig ang boses ni Anton mula sa kabilang linya. May kakaibang talas ang kanyang tono. “Nasaan ka?”
“N-Nasa sala ako, umiinom ng tsaa. Bakit ka napatawag nang ganitong oras?” sagot ko, pilit na pinipigil ang panginginig ng aking tuhod.
Nagkaroon ng mahabang katahimikan sa kabilang linya. Isang katahimikang nagpataas ng lahat ng balahibo sa aking katawan.
“Ganoon ba?” dahan-dahang wika ni Anton. “Nakakapagtaka naman. Dahil tinitingnan ko ngayon ang security camera sa kwarto ng Papa ko… at nakikita kitang nakatayo sa tabi ng kama niya, hawak ang mga dokumento sa ilalim ng sahig.”
Halos mabitawan ko ang telepono. Agad akong napatingin sa madilim na sulok ng kisame. Doon, may isang maliit na pulang ilaw na kumikislap—isang nakatagong camera!
“Alam mo na pala ang lahat, Clara,” patuloy ni Anton, at narinig ko ang kanyang nakakapangilabot na tawa. “Napakalaking abala mo talaga. Sinabi ko naman sa’yo, huwag kang papasok diyan. Pero huwag kang mag-alala… hindi ako natuloy sa Dubai. Nag-turn around ang private jet ko kanina pa. Papasok na ako sa gate ng mansyon ngayon.”
Narinig ko ang busina ng kotse sa ibaba.