Ako si Katrina. Isang Flight Attendant. Sa mata ng iba, glamorous ang trabaho ko. Libre ang biyahe, magagandang hotel, ibang bansa bawat linggo. Pero ang hindi nila alam, bawat lipad ko ay kapalit ng pag-iwan ko sa bahay, sa katahimikan, at sa lalaking pinili kong mahalin kahit wala siyang maibigay kundi pangako.

Si Mark ang asawa ko. Mahal ko siya. Kahit wala siyang permanenteng trabaho. Kahit ako ang nagbabayad ng bahay, ng sasakyan, ng kuryente, ng tubig, at kahit ng pangarap niyang “magiging okay din ang lahat.” Ako ang sandalan niya. Ako ang naniniwala sa kanya, kahit minsan pakiramdam ko ako na lang ang naniniwala.

Kaya noong araw na iyon, habang nasa airport ako papuntang Japan, pagod pero excited, hindi ko inakala na babaliktad ang mundo ko sa isang anunsiyo.

“Due to severe weather conditions, all flights are cancelled.”

Cancelled.

Isang salitang parang simpleng aberya lang sa iba. Pero sa akin, parang may pwersang humila sa akin pauwi—parang may kamay na ayaw akong paliparin palayo.

Nainis ako. Oo. Sino ba naman ang matutuwa sa cancelled flight? Pero sa gitna ng inis ko, may pumasok na ideya sa isip ko.

“Masusurpresa ko si Mark.”

Hindi ako tumawag. Hindi ako nag-text. Gusto kong makita ang mukha niya kapag bigla na lang akong lumitaw sa pinto, naka-uniporme pa, dala ang maleta, pagod pero masaya.

Sumakay ako ng taxi pauwi. Tahimik ang biyahe. Ang iniisip ko lang ay kung ano ang lulutuin ko para sa amin. Kung matutuwa ba siya. Kung yayakapin niya ako nang mahigpit gaya ng dati—o gaya ng gusto kong paniwalaan.

Pagpasok ng taxi sa subdivision namin, doon ako unang kinabahan.

May mga sasakyan sa tapat ng bahay namin. Hindi isa. Hindi dalawa. Marami.

“May bisita ba?” bulong ko sa sarili.

Paglapit pa namin, napansin ko ang gate. Bukas. May mga puting lobo na nakatali sa bakal. May tarpaulin na hindi ko mabasa nang malinaw mula sa kinauupuan ko. At may malakas na tugtog—hindi party music, kundi yung pamilyar na tunog ng mga okasyon na minsan lang mangyari sa buhay ng tao.

Bumaba ako ng taxi, dala ang maleta ko. Mabigat. Hindi lang dahil sa laman nito, kundi dahil sa pakiramdam na biglang bumigat ang dibdib ko.

Dahan-dahan akong naglakad papasok.

Naririnig ko ang mga boses. Tawanan. Bulungan. May nagsasalitang parang may sermon. May palakpakan.

Pagbukas ko ng pinto ng bahay—ng bahay na pinaghirapan ko, na pininturahan ko, na pinili ko ang bawat muwebles—parang may humawak sa puso ko at biglang humigpit.

Ang sala ko… ay hindi na sala.

May red carpet sa gitna. May mga bulaklak sa gilid. May mga upuan. May mga taong pamilyar ang mga mukha—mga mukhang nakita ko na sa mga reunion, sa mga handaan, sa mga okasyong ako ang gumastos.

At sa dulo ng lahat, may isang lalaking naka-tuxedo.

Sa sandaling iyon, hindi ko pa alam kung sisigaw ba ako

Part 2

Hindi makagalaw si Katrina. Ang mga binti niya ay parang nilagyan ng tingga, at ang maleta sa kanyang kanang kamay ay parang gustong bumagsak sa sahig anumang oras. Ang hininga niya ay naiipit sa kanyang lalamunan. Ang mga mata niya, na sanay lumipad sa iba’t ibang sulok ng mundo at mamataan ang kagandahan ng mga kalangitan, ay nakatutok ngayon sa isang tanawin na kailanman ay hindi niya inasahang masisilayan sa loob mismo ng kanyang tahanan.

Si Mark. Ang kanyang asawa. Ang lalaking binigyan niya ng tirahan, tinustusan sa bawat pangangailangan, at pinaniniwalaan sa gitna ng kawalan nito ng katiyakan sa buhay. Naroon siya, nakatayo sa dulo ng red carpet, suot ang mamahaling tuxedo na hindi kailanman binili para sa kanya o sa kanilang anibersaryo.

At sa tabi nito… ang babaeng nakasuot ng puting bestida, may hawak na bulaklak, at may ngiti sa labi na parang siya ang reyna ng mundong iyon. Si Patricia. Ang dating kasamahan ni Mark sa isang maikling proyekto, ang babaeng madalas tawagan ni Mark noon na “kaibigan lang naman.”

“Sa ngalan ng pagmamahalan at ng mga taong nag-iibigan…” ang boses ng nagkakasal na opisyal ay biglang pumutol sa katahimikan sa isip ni Katrina, bagamat sa loob ng silid ay napuno ito ng mahinang bulungan at musika.

Ngunit ang musika ay biglang huminto. Ang mga ulo ng mga taong naroroon—mga kamag-anak ni Mark, ilang kaibigan na kilala ni Katrina na tumanggap pa ng tulong pinansyal sa kanya noon—ay dahan-dahang lumingon sa pintuan.

Ang ngiti sa labi ni Mark ay biglang namatay. Ang kulay sa mukha nito ay naglaho, napalitan ng isang maputlang takot na parang nakakita ito ng multo. Si Patricia naman ay napatili nang mahina, napatakip sa kanyang bibig gamit ang kamay na may suot nang singsing.

“Ka… Katrina?” ang tanging naituran ni Mark, ang boses ay nanginginig at basag.

Sa wakas, natagpuan ni Katrina ang lakas upang humakbang papasok. Isang hakbang. Dalawa. Ang tunog ng mga gulong ng kanyang maleta sa sahig ay parang tunog ng martilyo na pumupukpok sa isang kabaong. Walang galit sa mukha ni Katrina sa mga unang segundo; sa halip, ang naroroon ay ang malamig na katotohanan na dahan-dahang pumapasok sa kanyang sistema. Lahat ng puyat niya sa eroplano, lahat ng sakripisyo, lahat ng luha sa mga hotel room sa ibayong-dagat—ito pala ang sinusundan ng kanyang asawa habang wala siya.

“Mark,” malamig na wika ni Katrina, ang boses ay kalmado ngunit may taglay na kapangyarihang nagpatahimik sa buong silid. “Magandang hapon. Mukhang… huli yata ako sa handaan ninyo.”

“Katrina, pakiusap… makinig ka muna sa akin. Hindi ito ang iniisip mo,” ang mabilis na depensa ni Mark habang lumalapit ito, nakataas ang mga kamay na parang sumusuko sa isang pulis.

“Hindi ang iniisip ko?” umiling si Katrina, at sa pagkakataong ito, ang mga luha na kanina pa nagbabadyang bumagsak ay tuluyan nang kumawala, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa labis na galit at kadustaan. “Mark, ikinakasal ka sa sarili nating sala. Gamit ang kuryenteng binabayaran ko, sa ibabaw ng sahig na pinag-abalahan kong ipagawa, sa harap ng mga taong pinakain ko gamit ang sarili kong dugo at pawis! At sasabihin mo sa akin na hindi ito ang iniisip ko?!”

Tumayo si Patricia, namumula ang mukha sa hiya at galit. “Katrina, huwag kang mag-eskandalo rito! Matagal na kayong dapat naghiwalay ni Mark! Wala ka namang panahon sa kanya dahil lagi kang wala sa bansa! Pinabayaan mo siya!”

Napatigil si Katrina. Tiningnan niya si Patricia nang may matalim na tingin. “Pinabayaan ko siya? Siya ang pinakain ko, binigyan ng bahay, at pinaniwalaan nang walang-wala siya! At ikaw… ikaw na tumira rito habang lumilipad ako sa kalangitan para buhayin ang lalaking ito—ikaw ang may lakas ng loob na magsalita sa akin sa sarili kong bahay?”

Ang mga bisita ay nagsimulang magsisihanap ng lusot. Ang iba ay dahan-dahang lumabas sa bukas na pintuan, natatakot sa eskandalo. Si Mark ay lumuhod halos sa harap ni Katrina, umiiyak at nagmamakaawa. Ngunit para kay Katrina, tapos na ang palabas. Ang flight niya ay maaaring na-cancel, ngunit ang panlilinlang na ito ay hinding-hindi na niya paliliparin pa.