(PART 1)

Ako si Diana, tatlumpu’t limang taong gulang at CEO ng isang malaking cosmetics brand sa Pilipinas. Limang taon na kaming kasal ng asawa kong si Eric. Binigyan ko siya ng magandang buhay, at pinatira ko rin sa aming mansyon ang kanyang inang si Mama Susan.

Isang linggo na ang nakalipas, sumakay ako sa isang private plane patungong probinsya para sa isang business trip. Ngunit dahil sa masamang panahon, bumagsak ang aming eroplano sa isang liblib na kagubatan.

Naging laman ng mga balita ang trahedya. Idineklara ng mga awtoridad na walang nakaligtas at inakalang P.umanaw na kaming lahat.

Ngunit isang himala na ako ay nakaligtas. Ilang araw akong nagpagaling sa isang maliit na klinika sa bundok, puno ng mga pasa, S.ugat, at nakabenda ang aking kaliwang braso.

Dahil wala akong dalang cellphone, hindi ako nakatawag. Ang tanging nasa isip ko ay ang aking asawa na siguradong nagluluksa at umiiyak ngayon sa aking pagkawala.

Kaya nang makabalik ako sa siyudad, dumiretso agad ako sa aming mansyon upang surpresahin at patahanin ang aking pamilya.

Ngunit pagdating ko sa tapat ng aming bahay, napansin kong maraming nakaparadang mamahaling sasakyan. Rinig na rinig ko ang malakas na party music mula sa aming garden.

Naguguluhan, dahan-dahan akong naglakad papasok sa likod-bahay.

At ang eksenang tumambad sa akin ay halos magpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.

Walang nagluluksa. Walang umiiyak.

Ang buong garden ay puno ng mga dekorasyon, mga mamahaling pagkain, at nag-iinuman ang mga kamag-anak ni Eric.

Sa gitna ng entablado, nakatayo ang asawa kong si Eric, hawak sa baywang ang isang napakagandang babae na nakasuot ng isa sa mga paborito kong mamahaling damit at alahas!

Sa tabi nila, nakaupo si Mama Susan na may hawak na isang pamilyar na brown envelope—ang folder ng aking Last Will and Testament!

“Cheers sa ating lahat!”

Masayang sigaw ni Eric sa mikropono habang itinataas ang kanyang wine glass.

“Sa wakas, tapos na ang pagpapanggap ko! Wala na ang pabigat at nakakasawang si Diana! Ang mansyong ito, ang kumpanya, at ang limandaang milyong pisong yaman niya ay sa akin na mapupunta! Pwede na kaming magpakasal ng tunay kong mahal na si Vanessa!”

Nagpalakpakan ang mga matapobre niyang kamag-anak. Hinalikan ng K.abit ang asawa ko sa harap ng lahat.

“Ang swerte mo, anak! Mabuti na lang at bumagsak ang eroplanong iyon. Ngayon, reyna na ako sa mansyong ito!”

Matinis na tawa ng biyenan kong si Mama Susan habang iwinawagayway ang aking Huling Habilin.

Nanginig ang buong katawan ko, hindi dahil sa sakit ng aking mga S.ugat, kundi dahil sa matinding poot at pandidiri.

Habang nag-aagaw-buhay ako sa gitna ng kagubatan, ang pamilyang inaruga at binuhay ko ay nagpapakasarap at ipinagdiriwang ang inakala nilang pag-m.amatay ko!

Huminga ako nang malalim. Pinunasan ko ang mga luha sa aking mga mata, at dahan-dahan akong naglakad palabas mula sa dilim patungo sa liwanag ng entablado.

BAHAGI 2

Ang bawat yabag ng aking maruruming sapatos sa damuhan ay tila may kasamang bigat ng buong mundo. Basag ang takong ng suot kong bota, punit-punit ang tela ng aking pantalon, at may nanunuyong mantsa ng dugo at putik ang nakabalot sa nakabenda kong kaliwang braso. Sa gitna ng makukulay na fairy lights, mga kumikinang na kristal na baso, at amoy ng mamahaling lechon at imported na bino, ako ay mukhang isang nilalang na sumulpot mula sa hukay.

Ngunit higit sa pisikal kong anyo, ang mga mata ko ang nagliliyab. Ang dating mapagmahal, maunawain, at mapagpakumbabang si Diana ay natupok kasabay ng bumagsak na eroplano sa kagubatan. Ang humahakbang ngayon patungo sa entablado ay isang babaeng pinatigas ng pagtataksil at pinaslang ang sariling kahinaan.

“At para sa kumpanya ni Diana,” patuloy ni Eric sa mikropono, namumula ang pisngi sa kalasingan habang hinahaplos ang hubad na likod ni Vanessa, “papalitan natin ang pangalan niyan! Gagawin nating ‘Vanessa Cosmetics’! Dahil ikaw lang, mahal ko, ang karapat-dapat maging mukha ng kagandahan, hindi ang tuyot at workaholic na si Diana!”

Naghagalpakan ng tawa ang mga tiyahin at pinsan ni Eric na dati’y nakapila sa labas ng aking opisina upang humingi ng pambayad sa tuition, pampa-ospital, at pampuhunan sa negosyong palagi namang nalulugi. Si Mama Susan naman ay sumimsim sa kanyang champagne bago muling iwinagayway ang brown envelope.

“Salamat sa Diyos at tinapos na Niya ang paghihirap mo sa impaktang ‘yon, Eric!” sigaw ni Mama Susan, abot-tenga ang ngiti habang kumikinang sa kanyang leeg ang kwintas kong gawa sa tunay na dyamante na iniregalo sa akin ng aking yumaong ama. “Buksan na natin ang Last Will na ‘yan! Tawagin mo na ang abogado para mapapirmahan at mailipat na agad sa pangalan natin ang titulo ng mansyong ito! Ayoko nang makakita ng kahit anong gamit ng baog na babaeng ‘yon dito bukas!”

Sa sandaling iyon, narating ko ang hangganan ng liwanag. Huminto ako sa mismong paanan ng entablado, ilang dipa lamang ang layo mula sa mesa kung saan nakapatong ang higanteng cake na may nakasulat na: “A New Beginning for Eric & Vanessa.”

Dahan-dahan kong iniangat ang aking kanang kamay at marahang pumalakpak.

Clap. Clap. Clap.

Mabagal. Matunog. Bawat tunog ay bumaon sa gitna ng tugtog ng musika.

“Napakagandang selebrasyon,” boses ko ang bumasag sa maingay na paligid. Mahinahon ang tono ko, ngunit may lason at yelong nagpatahimik sa mga taong nasa pinakamalapit na mesa. “Mukhang hindi niyo na nahintay kahit ang aking libing para magdiwang.”

Unang napalingon ang isang waiter na halos mabitawan ang dalang tray ng mamahaling alak nang makita ang aking mukha. Sumunod na lumingon ang mga bisita sa harapan. Isa-isang naputol ang mga tawanan. Ang masayang tugtog mula sa sound system ay tila naging isang nakatutulig na ugong nang may biglang humugot sa saksakan ng kable.

Bumagsak ang katahimikan sa hardin. Ang tanging maririnig ay ang hanging umiihip sa mga dahon at ang mabigat kong paghinga.

Nang dumapo ang tingin ni Eric sa akin, unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang labi. Ang hawak niyang baso ng alak ay dumulas sa kanyang mga daliri at lumagpak sa sahig, nabasag at nagkalat ang pulang likido sa marmol na sahig na parang sariwang dugo.

“D-Diana…?” pabulong niyang bigkas. Namutla ang kanyang mukha, naging kasing-puti ng papel ang kanyang balat. Nanginginig ang kanyang mga labi habang umaatras siya ng dalawang hakbang.

“Multo! Multo siya!” tili ni Mama Susan habang nabitawan ang envelope ng aking testamento. Napakapit siya sa braso ni Eric, nanlilisik ang mga mata sa matinding takot, halos atakihin sa puso habang nanginginig ang buong katawan. “E-Eric! Bumalik ang kaluluwa ng asawa mo! Diyos ko, tulungan niyo kami!”

Napasigaw rin si Vanessa at nagtago sa likod ni Eric, habang ang mga kamag-anak nilang kanina lamang ay nagpupugay ay nagkukumahog na nagtulakan palayo sa entablado. Ang ilan ay natumba sa mga silya, may mga basong nabasag, at may mga babaeng nagdasal nang malakas dahil sa paniniwalang bumangon ako mula sa kamatayan upang maghiganti.

Ngumiti ako nang malamig. Umakyat ako sa unang baytang ng hagdan ng entablado. Bawat yabag ko ay nagdulot ng panibagong pag-atras sa kanila.

“Huwag kayong matakot sa multo, Mama Susan,” sabi ko habang tinititigan ang matandang babae na halos mabulunan sa sariling laway. “Dahil mas nakakatakot ang taong buhay na niloko, pinagsamantalahan, at tinangkang agawan ng lahat.”

Inabot ko ang aking pisngi at pinunasan ang putik upang mas malinaw nilang makita ang aking mukha. “Buhay ako. Humihinga. At nakatayo sa sarili kong pamamahay.”

“P-Paano…?” garalgal na boses ni Eric. “B-Bumagsak ang eroplano… Walang nakaligtas sa balita… Sinabi ng search and rescue team na abo na lang ang natira sa bundok…”

“Dahil bago pa sumabog ang kabinet ng gasolina, tumilapon ako sa bangin kasama ang ilang piraso ng upuan,” kalmado kong paliwanag, habang bawat salita ay bumabaon sa kanila na parang karayom. “Gumapang ako sa putik nang tatlong araw. Uminom ng tubig-ulan. Tiniis ang bali sa braso at sugat sa tadyang… dahil ang tangi kong iniisip ay ang asawa kong nag-iisa sa Maynila. Inisip kong baka nagpapakamatay ka na sa lungkot. Inisip kong baka hindi mo kayanin ang mawala ako.”

Bumaling ang tingin ko kay Vanessa. Sinuri ko ang kanyang suot mula ulo hanggang paa. Ang mamahaling emerald green na silk dress na ipinatahi ko pa sa Paris. Ang kwintas na may pendant na safiro na regalo ng aking ina. At maging ang sapatos na limitadong edisyon lamang na nakatago sa aking walk-in closet.

“Bagay sa’yo ang damit ko,” mariin kong sabi sa babae. “Pero magnanakaw ka pa rin. Ang damit, nahuhubad. Ang alahas, nahuhubad. Pero ang pagiging basura ng pagkatao mo, habambuhay mong dadalhin.”

Nanginig si Vanessa sa hiya at galit. “H-Huwag mo akong pagsalitaan ng ganyan! Legal ang aming relasyon kapag namatay ka!”

“Pero HINDI AKO PATAY!” dumagundong ang sigaw ko sa buong hardin. Ang tinig ko ay nagpatahimik maging sa mga bulong-bulungan sa likod.

Lumapit ako kay Eric. Hindi siya makagalaw. Ang lalaking dati’y nagyayabang at umaastang hari sa pamamahay ko ay parang basang sisiw na nanginginig sa aking harapan.

“Limang daang milyon?” tanong ko sa kanya, habang unti-unting lumalapit ang aking mukha sa kanya. “Gagawin mong Vanessa Cosmetics ang pinaghirapan kong negosyo? At ako… pabigat? Nakakasawa?”

“D-Diana, magpapaliwanag ako…” nauutal niyang sabi, sinusubukang abutin ang aking kamay, ngunit agad kong hinawi ang kanyang braso nang buong pandidiri. “Nabigla lang ako… Nagluluksa ako, Diana! Nalasing lang ako! Alam mo namang mahal na mahal kita, ‘di ba? Si Vanessa… pinsan ko lang siya sa malayo! Nagkakamali ka sa narinig mo!”

Isang malulutong na sampal ang lumagpak sa kanyang kanang pisngi.

PAAAK!

Napatagilid ang ulo ni Eric sa lakas ng tama. Humawak siya sa kanyang pisngi, nanlalaki ang mga mata.

“Wala kang kwentang lalaki,” sabi ko, may pait ngunit may bakal na paninindigan sa aking tono. “Hinalikan ka niya sa labi sa harap ng lahat ng kamag-anak mo, tapos sasabihin mong pinsan mo lang siya? Ganyan ba kababa ang tingin mo sa katalinuhan ko, Eric? Akala mo ba mauuto mo pa ako tulad noong una tayong nagkakilala?”

Sumingit si Mama Susan, pilit na ibinabalik ang kanyang tapang kahit nanginginig ang tuhod. “W-Wala kang karapatang saktan ang anak ko sa sarili niyang bahay! Asawa ka lang niya! Kung nakaligtas ka man sa eroplano, pasalamat ka sa Diyos at huwag kang gumawa ng eksena rito! Pinapahiya mo kami sa mga bisita!”

Tumingin ako sa matanda nang may nanlilisik na mga mata. “Sarili niyang bahay? Nakalimutan mo na yata, Susan… Bago pa kita pinulot mula sa barung-barong niyo sa Tondo, nakatayo na ang mansyong ito sa ilalim ng pangalan ko! Ang bawat butil ng bigas na kinakain niyo rito, galing sa pawis ko! Ang bawat alahas na nakasabit sa leeg mo, binili ng pera ko! At ikaw… nagdarasal na sana natupok ako sa eroplano para lang maging reyna ka rito?”

Lumapit ako kay Mama Susan. Bago pa siya makaiwas, hinawakan ko ang kwintas na nakasuot sa kanyang leeg at marahas iyong hinila.

Napatili siya nang mapatid ang gintong kadena. “Aray! Ang leeg ko!”

“Ito ay pag-aari ng nanay ko,” malamig kong bulong habang hawak ang kwintas. “Wala kang karapatang dumihan ito ng balat mong puno ng kataksilan.”

Yumuko ako at pinulot ang gusot na brown envelope na naglalaman ng aking Last Will and Testament. Tiningnan ko si Eric, na ngayon ay tulala at mistulang nawalan ng ulirat sa bilis ng mga pangyayari.

“Gusto niyo bang basahin ang nakasulat dito?” tanong ko sa kanilang lahat, habang itinataas ang dokumento sa harap ng mga bisita. “Gusto niyo bang malaman kung ano talaga ang habilin ko sakaling mamatay ako?”

Binuksan ko ang sobre. Inilabas ko ang mga papeles na may selyo pa ng aking pinagkakatiwalaang abogado.

“Sa ilalim ng Clause 7 ng aking testamento,” pagbasa ko nang may buong diin, “sakaling ako ay pumanaw nang walang anak, ang lahat ng aking ari-arian, stocks sa kumpanya, at bank accounts ay direktang mapupunta sa isang Charitable Trust Fund para sa mga batang ulila at biktima ng pang-aabuso. At ikaw, Eric…”

Tinitigan ko siya nang diretso sa kanyang nanginginig na mga mata.

“…ay makatatanggap lamang ng eksaktong Isang Daan Libong Piso, sa kondisyong hindi ka muling mag-aasawa sa loob ng sampung taon. At kung mapatunayang ikaw ay nagtaksil habang ako ay nabubuhay pa, ZERO. Wala kang makukuhang kahit isang kusing.”

Parang binagsakan ng langit at lupa si Eric. Napaluhod siya sa entablado, nakatitig sa akin nang may nanlalalaking mga mata. “H-Hindi totoo ‘yan… Sinabi mo noon na akin ang lahat kapag nawala ka…”

“Nagbago ang isip ko isang buwan bago ang flight ko,” ngumisi ako, isang ngiting punong-puno ng panlilibak. “Dahil bago pa man bumagsak ang eroplano ko, may mga litrato na akong natanggap mula sa isang private investigator tungkol sa mga lihim ninyong pagkikita sa isang hotel sa Makati. Akala mo ba tanga ako, Eric? Alam ko ang lahat. Binigyan lang kita ng pagkakataong magbago… pero pinatunayan mong isa kang hayop na hindi marunong masiyahan sa biyaya.”

Natahimik ang buong hardin. Walang sinuman sa mga kamag-anak ni Eric ang nakapagsalita. Ang mga tiyahin na kanina’y sumisigaw ng papuri kay Vanessa ay isa-isang yumuko at dahan-dahang naglakad palabas ng gate.

Ngunit hindi pa roon nagtatapos ang gabi. Dahil bago pa makapagsalita muli si Eric, narinig namin ang tunog ng mga sirena ng pulisya mula sa labas ng mansyon, papasok sa malaking tarangkahan.