Richard here. Bilyonaryong negosyante. CEO ng isa sa pinakamalaking conglomerate sa bansa. May lahat—mga properties sa iba’t ibang bansa, private jet, luxury cars, at higit sa lahat… isang 7-anyos na anak na si Maya. Ang pinakamahalaga sa buhay ko. Ang aking prinsesa.

Tatlong buwan na akong nasa Europe dahil sa pinakamalaking business deal ng buhay ko. Hindi madali ang desisyon na umalis, pero kailangan. Bago umalis, iniwan ko si Maya sa pangangalaga ng bagong asawa ko na si Clara. Matagal na naming pinlano ‘to. Pinakiusapan ko siya nang mahaba.

“Hon, please… alagaan mo si Maya na parang tunay mong anak. Alam mo namang wala siyang ibang ina. Huwag mo siyang pabayaan.”

Ngumiti si Clara nang matamis. Hinawakan niya ang kamay ko.

“Huwag kang mag-alala, Richard. Ibibigay ko lahat ng kailangan ni Maya. Lalaki siyang maayos at masaya habang wala ka. Promise.”

Napanatag ako. Nagpadala ako ng milyun-milyong piso buwan-buwan—para sa pagkain, damit, eskwelahan, toys, travel, lahat. Kahit nasa Switzerland pa ako, regular ang video call namin ni Maya. Lagi siyang nakangiti sa screen, sabihing “Miss you, Daddy! Tita Clara mabait po!”

Pero sa huling buwan, medyo nagbago. Minsan hindi na siya sumasagot agad sa calls. Kapag nagvi-video call, parang madilim ang kwarto niya. Payat na payat na ang mukha niya. Pero sinabi ni Clara, “Nagpapayat lang siya kasi sumasali sa dance class. Excited daw siya sa surprise mo pag-uwi mo.”

Naniwala ako.

Natapos nang maaga ang deal ko. Sa halip na hintayin ang scheduled flight, nag-book ako agad ng earliest private flight pabalik sa Manila. Gusto ko silang i-surprise. Bitbit ko ang malaking teddy bear mula sa Switzerland, box ng luxury chocolates, at isang custom na princess dress na ipinagawa ko para kay Maya. Iniimagine ko na ang itsura niya—yung malalaking mata na magugulat, yung tili ng tuwa, yung takbo papunta sa akin para yakapin.

Pagdating sa mansion, tahimik. Walang guard sa gate. Walang katulong na nagbubukas ng pinto. Parang walang tao. Pero may liwanag sa loob. May tunog ng tubig na tumutulo at… sigaw.

Dahan-dahan akong pumasok gamit ang susi ko. Dumiretso sa sala—walang tao. Tapos narinig ko ulit ang boses na pamilyar.

“Bilisan mo! Ang bagal mo talaga! Paano pa kikintab ‘yang sahig kung ganyan ka katanga?!”

Si Clara.

Naglakad ako papunta sa likod-bahay, sa may laundry area. Ang puso ko, biglang tumitibok nang mabilis. May kaba na pumapasok sa dibdib ko.

At pagtingin ko sa pinto…

Hindi ko inakalang posible ang nakita ko.

Si Maya. Ang aking 7-anyos na anak. Nakaluhod sa magaspang na semento. Nagkukuskos ng sahig gamit ang maliit na brush na halos kasinglaki ng kanyang palad. Punit-punit ang damit niya. Payat na payat. Maitim ang balat dahil sa araw. Puro paltos at sugat ang maliliit niyang kamay.

Sa isang lounge chair sa ilalim ng payong, nakaupo si Clara. Umiinom ng mamahaling red wine. May manicurista na nag-aayos ng kanyang kuko. Parang reyna sa sariling kaharian.

“Tita Clara… pagod na po ako… pwede po bang uminom muna ng tubig?” mahinang pakiusap ni Maya, halos umiiyak na.

“Tubig?! Tatanga-tanga ka! Tapusin mo muna ‘yan! Kung hindi, sa kulungan ng aso ka matutulog mamaya at tirang kanin lang kakainin mo!” sigaw ni Clara.

Sabay bato ng tsinelas. Tumama sa balikat ni Maya.

Napaiyak ang bata.

“Daddy… sana nandito ka na…” bulong niya habang patuloy na nagkukuskos kahit nanginginig na ang buong katawan.

Sa puntong ‘yon, parang may sumabog sa dibdib ko.

Hindi ko na napigilan.

BLAG!

Binitawan ko ang mga bagahe.

Part 2

Ang lakas ng pagbagsak ng pinto ay parang pagputok ng kulog sa tahimik na gabi ng mansyon. Napatalon si Clara sa kanyang kinauupuan, ang baso ng mamahaling red wine ay muntik nang mabitawan ng manicurista na nanginginig na rin sa gulat.

Paglingon ni Clara sa pintuan, nawalan ng kulay ang kanyang mukha. Ang mga matang kanina ay puno ng kapangyarihan at pagmamataas ay biglang napuno ng takot at panginginig.

“R-Richard…?” nauutal niyang bulong, habang mabilis na tumayo mula sa lounge chair at pilit na inaayos ang kanyang damit. “Bakit… bakit nandito ka na? Sabi mo sa susunod na linggo pa ang uwi mo!”

Hindi ako sumagot. Ang mga paa ko ay parang nilagyan ng tingga habang naglalakad palapit sa kanila. Ang tanging naririnig ko lamang sa aking tainga ay ang malakas na pagtibok ng aking dibdib at ang mahinang pag-iyak ni Maya.

Agad kong binitiwan ang lahat ng dala ko—ang malaking teddy bear, ang tsokolate mula sa Switzerland, at ang magandang princess dress na ngayon ay tila walang kabuluhan kumpara sa totoong kalagayan ng aking anak. Lumuhod ako sa maruming semento, hindi alintana ang mamahaling sapatos o ang alikabok, at niyakap ko nang mahigpit si Maya.

“Maya… anak ko…” basag ang boses ko, habang tuloy-tuloy na bumabagsak ang aking mga luha sa kanyang maruming balikat. “Nandito na si Daddy. Patawad… patawad kung natagalan ako.”

Nang marinig ang boses ko, napatingin ang bata sa akin. Ang kanyang mga mata na dati ay nagniningning sa tuwa ay ngayon ay malalim at tila nawalan na ng sigla. Ngunit nang makita niya ako, unti-unting gumuhit ang isang mahinang ngiti sa kanyang labi.

“Daddy… totoo ba ‘to? Hindi ba panaginip lang?” mahina niyang tanong habang pinupunasan ng kanyang sugat-sugat na palad ang mukha ko. “Akala ko… akala ko kinalimutan mo na ako rito… Tita Clara kasi… sabi niya ayaw mo na sa akin kaya ka umalis…”

Sa sandaling iyon, parang may sumaksak sa aking puso ng libong beses. Ang galit na nararamdaman ko para kay Clara ay umabot sa sukdulan—isang galit na hindi kayang bayaran ng kahit anong kayamanan sa mundo.

Tumayo ako nang dahan-dahan, dinala ko sa aking likuran si Maya para protektahan siya. Lumingon ako kay Clara na ngayon ay nanginginig na habang umurong palayo.

“R-Richard, makinig ka muna sa akin… h-hindi ganyan ang ibig kong sabihin,” nanginginig na sabi ni Clara habang pilit na ngumingiti ng pilit. “Nag-iinarte lang ang batang ‘yan! Alam mo namang sutil si Maya, kailangan siyang disiplinahin para matuto! Ikaw naman, masyado kang OA—”

PAK!

Isang malakas na sampal ang pinakawalan ko. Tumalsik si Clara sa gilid ng lounge chair, hawak-hawak ang pisngi niyang namula nang husto. Natulala ang manicurista at mabilis na nagtatakbo palayo sa takot.

“Disiplina kamo?!” sigaw ko, umalingawngaw ang boses ko sa buong bakuran. “Ipinagkatiwala ko sa iyo ang anak ko! Binigyan kita ng milyon-milyon bawat buwan para mabuhay siya nang marangal, pero ginawa mo siyang alipin sa sarili niyang tahanan?! Habang nagpapakasarap ka sa red wine at nagpapaganda ng kuko, pinagkaitan mo siya ng pagkain at ginawang katulong ang isang 7-anyos na bata?!”

“Richard, sandali lang! May karapatan din ako rito! Asawa mo ako!” sigaw ni Clara habang umiiyak na rin sa galit at hiya.

“Asawa?” tumawa ako nang mapait, isang tawa na puno ng poot. “Wala kang karapatan! Tapos na ang lahat sa atin. Ngayon din, tatawagan ko ang mga abogado ko. Sisiguraduhin kong wala kang matatanggap na kahit isang sentimo mula sa mga ari-arian ko, at higit sa lahat… kakasuhan kita sa pang-aabuso sa menor de edad!”

Agad kong kinuha ang aking telepono at tinawagan ang aking head of security at ang aking personal na abugado. “Pumunta kayo rito sa mansyon ngayon na. Dalhin ninyo ang mga pulis. May magnanakaw ng dignidad at karapatan ng anak ko na kailangang pagbayarin.”