GUSTONG IPA-EUTHANIZE (PATAYIN) NG MAG-ASAWA ANG ALAGA NILANG ASO DAHIL BIGLA NITONG “SINAKMAL” AT KINALADKAD ANG KANILANG BABY PALABAS NG KWARTO. AKALA NILA AY NAGSESELOS ITO AT NA-“ULOL” NA. PERO NAG-IYAKAN SILA SA PAGSISISI NANG BALIKAN NILA ANG KWARTO PARA MAGLINIS

Sabado ng hapon. Payapang natutulog ang 6-months-old na si Baby Gio sa kanyang crib sa kwarto.

Sa sala, nagkakape ang mag-asawang Ricky at Sarah.

Biglang nakarinig sila ng malakas na kalabog at iyak ng bata.

WAAAAH! WAAAAH!

At narinig nila ang galit na tahol at ungol ng kanilang 3-years-old na Golden Retriever na si Max.

Dali-daling tumakbo ang mag-asawa papunta sa kwarto.

Pagbukas nila ng pinto, muntik nang himatayin si Sarah.

Nakita nila si Max. Kagat-kagat nito ang damit ni Baby Gio at pilit na hinihila ang bata sa sahig palabas ng pintuan! Umiiyak si Gio at may galos sa braso.

“MAX! BITAWAN MO SIYA!” sigaw ni Ricky.

Sinipa ni Ricky si Max sa tagiliran nang buong lakas.

AWOOO! daing ng aso. Binitawan ni Max ang bata at sumiksik sa sulok, nakababa ang tenga at nanginginig.

Agad na kinarga ni Sarah ang anak.

“Diyos ko! May galos! Sinakmal niya ang anak natin, Ricky! Nagseselos na siya!”

Galit na galit si Ricky. Kumuha siya ng walis at pinalo si Max.

“Walanghiyang aso ka! Pinakain ka namin tapos kakagatin mo ang anak ko?! Lumayas ka!”

Kinaladkad ni Ricky si Max palabas ng bahay at ikinulong sa cage sa likod.

Dinamayan ni Sarah si Gio hanggang sa tumahan ito. Nilinisan niya ang sugat na superficial lang naman.

Pero buo na ang desisyon ni Ricky.

“Sarah, bukas na bukas, dadalhin ko si Max sa Vet,” seryosong sabi ni Ricky, nanginginig sa galit.

“Ipapa-euthanize ko na siya. Delikado na siya. Na-ulol na yata. Baka sa susunod, mapatay na niya si Gio.”

Umiiyak na pumayag si Sarah.

“Oo… mas mahalaga ang anak natin. Kahit mahal ko si Max, hindi ko mapapatawad ang ginawa niya.”

Gabi na. Tahimik ang bahay. Rinig nila ang mahinang ungol ni Max sa labas, parang umiiyak.

Pumasok si Ricky sa kwarto kung saan nangyari ang insidente para ligpitin ang nagulong higaan at kunin ang mga gamit ni Gio. Lilipat muna sila ng kwarto dahil sa trauma.

Pagpasok ni Ricky, nakaamoy siya ng kakaiba.

“Bakit amoy… sunog na goma?” bulong ni Ricky.

Binuksan niya ang ilaw.

Lumapit siya sa crib ni Gio para kunin ang unan.

Part 2

Nanlalamig ang mga kamay ni Ricky habang unti-unting lumalakad papasok sa dilim ng kwarto. Ang amoy ng sunog na goma ay lalong tumitindi habang papalapit siya sa crib. Ang bawat hakbang niya ay tila may kabigatan, na parang dinadala ng kanyang mga paa ang bigat ng galit at kalituhang naramdaman niya kanina.

—Sarah… halika sandali dito! —tawag ni Ricky, nanginginig ang boses. May halong kaba at pagtataka.

Mabilis na pumasok si Sarah sa kwarto, karga-karga pa rin si Baby Gio na ngayo’y mahimbing nang natutulog matapos ang nakakapagod na pag-iyak.

—Ano ba ‘yon, Ricky? Pwede ba, huwag mo na akong guluhin tungkol kay Max. Desidido na ako bukas — seryosong sabi ni Sarah, ngunit nakita niya ang mukha ng asawa na namumutla at nakatitig sa ilalim ng crib.

Tumabi si Sarah at ibinaba ang paningin. Doon nila nakita kung bakit ganoon na lamang ang amoy ng sunog na goma.

Ang extension cord na nakasaksak sa saksakan sa dingding, na nakatago sa likod ng mabigat na aparador malapit sa crib, ay nag-iinit at nagliliyab na pala sa loob. Ang plastik na bahagi nito ay natunaw na dahil sa overloading, at nagsisimula nang umusok at mag-apoy ang sahig na kahoy malapit sa kurtina! Ilang sandali na lang sana, at lumaki na ang apoy na baka tumupok sa buong kwarto habang natutulog ang bata.

Napasinghap si Sarah, napatakip ng bibig gamit ang isang kamay habang ang mga luha ay bigla na lamang bumuhos sa kanyang mga mata.

—Diyos ko… Diyos ko po… —paulit-ulit na bulong ni Sarah.

At doon, parang isang kidlat na tumama sa kanilang mga isipan, biglang nagbago ang kahulugan ng lahat ng nangyari kanina.

Hindi sinakmal o sinaktan ni Max ang bata para saktan ito. Si Max… si Max ay pumasok sa kwarto nang mapansin ang usok at ang kakaibang amoy. Nakita nitong nanganib ang sanggol. Dahil hindi nito kayang buhatin ang bata gamit ang mga paa, ginamit nito ang bibig — kinagat ang damit ni Baby Gio nang may buong ingat ngunit may pagmamadali — upang hilahin ang sanggol palayo sa nag-iinit at nag-aabang na trahedya sa sulok ng kwarto. Ang galos sa braso ni Gio ay hindi mula sa galit o pag-atake, kundi sa aksidenteng pagdulas ng ngipin ng aso habang mabilis nitong inililigtas ang bata mula sa tiyak na kamatayan.

Natahimik ang buong kwarto. Walang nagsalita kina Ricky at Sarah sa loob ng ilang segundo. Ang tanging naririnig ay ang mahinang paghinga ni Baby Gio.

At pagkatapos, sa labas ng bahay, narinig nila muli ang mahinang ungol ni Max — isang malungkot, nanginginig, at basang-basang ungol ng isang tapat na kaibigan na pinarusahan at sinaktan ng mga taong pinakamamahal niya.

Napaluhod si Ricky sa sahig, nakatakip ang mga kamay sa mukha. Ang galit na naramdaman niya kanina ay biglang napalitan ng napakatinding pagsisisi.