NAHULI SA FLIGHT ANG PINAY DAHIL SA MATANDANG TINULUNGAN NYA, ITO PALA ANG MAY-ARI NG BUONG AIRLINE!
Part 2
Nang mabasa ni Aira ang pangalan sa simpleng ID na iyon—Don Rafael Palanca, Chairman & Owner, Philippine Airways Group—ang mundo ay parang biglang huminto sa pag-ikot. Ang kanyang mga mata ay nanlaki habang ang kanyang bibig ay nakanganga sa matinding gulat. Ang matandang tinulungan niyang tumayo, pinunasan ang pawis, at inalalayan habang naglalakad sa terminal dahil sa masakit nitong tuhod, ay ang bilyonaryong nagmamay-ari ng eroplano na sinasakyan niya at ng buong kumpanya nito.
“Don Rafael…” nanginginig na banggit ni Aira sa pangalan, habang ang mga tuhod niya ay parang mawalan ng lakas. Kung alam lang sana niya na ito ang may-ari ng eroplano, marahil ay mas lalo siyang kinabahan habang inaalalayan ito kanina. Ngunit sa sandaling iyon, napagtanto niya na walang pinipiling estado sa buhay ang paggawa ng mabuti.
Agad na lumapit ang manager ng paliparan kasama ang ilang tauhan. Pawisan ito at halatang nanginginig sa kaba, takot na baka ang may-ari ng kumpanya ay magalit sa nangyaring aberya sa gate.
“Sir Rafael! Pasensya na po sa abala! Hindi po namin agad nakilala…” nanginginig na sabi ng manager habang nakayuko nang malalim.
Itinaas ni Don Rafael ang kanyang kamay upang patigilin ito sa pagpapaliwanag. Seryoso ang mukha ng matanda, ngunit may kalmadong awtoridad na nagpatahimik sa buong paligid.
“Hindi ang pangalan ko ang mahalaga rito, kundi ang batang ito,” sabay turo ni Don Rafael kay Aira na nakatayo pa rin sa gilid, hawak ang kanyang lumang bag. “Dahil sa pagkaantala namin kakahabol sa mabagal kong paglakad, naiwan ang flight niya. At ang flight na iyon ay para sa isang napakahalagang job interview sa Cebu—isang oportunidad para matulungan niya ang kanyang pamilya.”
Lumingon ang manager kay Aira, mabilis na nagpalit ang ekspresyon ng mukha nito mula sa takot tungo sa matinding paggalang. “Ma’am, patawad po sa nangyari sa gate. Huwag po kayong mag-alala. Mag-aayos kami ngayon din.”
Hindi na naghintay ng matagal si Don Rafael. Agad niyang iniutos na i-rebook si Aira sa pinakamabilis na flight patungong Cebu, at hindi lang basta ordinaryong upuan—binigyan siya ng upgrade patungong Business Class. At hindi lamang iyon, bago pa man makasakay si Aira sa eroplano, inabutan siya ng isang personal na calling card ng matanda.
“Ipakita mo ang card na ito pagdating mo sa hotel sa Cebu kung saan ka mag-iinterview,” sabi ni Don Rafael habang nakangiti nang banayad. “Kaibigan ko ang may-ari ng hotel na iyon. Sabihin mo na ikaw ang tinulungan ko, at tiyak kong malalaman nila ang halaga ng iyong kakayahan.”
Nang mga sandaling iyon, ang mga luhang kanina ay patak ng kalungkutan ay napalitan ng mga luhang nag-uumapaw sa pasasalamat. Niyakap ni Aira nang mahigpit ang matanda—isang yakap na puno ng taos-pusong pagkilala. “Maraming-maraming salamat po, Don Rafael… Hindi ko po ito makakalimutan.”