PART 2
Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko sa nasaksihan ko sa likod ng makapal na salamin. Ang lalaking minahal ko, ang lalaking itinuring kong haligi ng aming tahanan at mapagmahal na ama ng aming anak, ay nakaluhod ngayon sa harap ng babaeng naka-wheelchair, hawak ang mga kamay nito at hinahalikan na parang ito ang pinakamahalagang kayamanan sa buong mundo.
“Kumusta ang pakiramdam mo, Celeste?” malambing na tanong ni Aris, isang tono ng boses na matagal ko nang hindi naririnig mula sa kanya. “Huwag kang mag-alala, mahal ko. Nakakuha na naman sila ng sariwang stem cells at bone marrow. Sa susunod na buwan, tuluyan nang gagaling ang leukemia mo. Makakalakad ka na ulit.”
“Salamat, Aris,” mahinang sagot ng babae habang hinahaplos ang pisngi ng asawa ko. “Pero sigurado ka bang hindi makakahalata si Elena? Paano kung malaman niyang ginagamit lang natin ang anak niya bilang ‘human donor’ para sa akin?”
Natawa nang mahina si Aris—isang tawang puno ng lamig at kawalan ng konsensya na nagpatayo sa lahat ng balahibo ko sa katawan.
“Si Elena? Masyadong tanga at mapagtiwala ang babaeng iyon,” walang pusong sagot ni Aris. “Dalawang tableta lang ng sleeping pills sa gatas niya gabi-gabi, tulog mantika na siya hanggang umaga. At ang batang ‘yan? Kaya ko lang naman pinakasalan si Elena ay dahil tugma ang rare blood type at genetic markers ng pamilya nila sa’yo, Celeste. Ngayong naipanganak na niya si Chloe, nakuha ko na ang kailangan ko. Kapag nakuha na natin ang huling batch ng organ at marrow sa susunod na linggo, kahit mawala na silang mag-ina sa landas natin, wala na akong pakialam.”
Halos mabuwal ako sa kinatatayuan ko. Tinakpan ko nang mahigpit ang aking bibig gamit ang dalawa kong kamay para pigilan ang hikbi na gustong kumawala sa dibdib ko. Ginamit lang ako. Ginawa lang kaming kasangkapan ng sarili kong asawa para buhayin ang kabit niya!
Ang mga pasa sa braso ni Chloe. Ang panghihina ng anak ko. Ang pamumutla niya araw-araw. Hindi iyon kagat ng lamok! Araw-araw palang binabawasan ng sarili niyang ama ang buhay ng anak ko para isalin sa babaeng iyon!
Nagdilim ang paningin ko sa matinding galit, ngunit alam kong hindi ako pwedeng sumugod nang basta-basta. Dalawa ang doktor, may mga armadong guwardiya sa labas, at nandoon si Aris. Kapag nagpakita ako ngayon, pareho kaming mamamatay ni Chloe sa loob ng pasilidad na ito.
Kailangan kong maging matalino. Kailangan kong lumaban nang may ebidensya.
Nanginginig man ang mga kamay, dahan-dahan kong inilabas ang cellphone ko. Inilagay ko ito sa silent mode, binuksan ang camera, at itinapat sa maliit na siwang ng salamin kung saan malinaw na nakikita ang lahat.
Na-record ng video ko ang pagkuha ng dugo at bone marrow mula sa walang malay kong anak. Na-record ko ang malinaw na mukha ng dalawang doktor na lumalabag sa kanilang sinumpaang tungkulin. At higit sa lahat, na-record ko nang buong-buo ang pag-uusap nina Aris at Celeste—ang pag-amin ni Aris sa paglalagay ng pampatulog sa inumin ko at ang plano nilang pagpatay sa amin ni Chloe kapag nakuha na nila ang huling transplant.
Nang makita kong naghahanda na ang mga doktor na alisin ang mga tubo kay Chloe upang ibalik ito sa SUV, agad akong tumalikod at mabilis ngunit tahimik na tumakbo palabas ng back door. Sumakay ako sa lumang kotse ko at humarurot pabalik sa mansyon gamit ang shortcut upang maunahan ko sila.
Pagdating sa bahay, mabilis kong ipinarada ang kotse sa likod ng garahe, umakyat sa kwarto, at nagkunwaring mahimbing na natutulog. Ilang minuto lang ang lumipas, narinig ko na ang pagbukas ng pinto.
Binuhat ni Aris si Chloe at maingat na inihiga sa kama. Lumapit siya sa akin, hinaplos ang buhok ko, at bumulong, “Matulog ka nang mahimbing, Elena. Malapit nang matapos ang papel mo.”
Nang marinig kong pumasok siya sa banyo para maligo, dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Tiningnan ko ang maputla at nanghihinang mukha ng anak ko. Hinalikan ko ang noo niya at bumulong, “Pangako, anak. Magbabayad sila nang mahal.”
Kinaumagahan, umarte akong normal. Ngumiti ako kay Aris, ipinagluto ko siya ng almusal, at hindi ako nagpakita ng kahit katiting na pagbabago. Ngunit sa likod ng bawat ngiti ko ay ang mabilis na paggalaw ng aking plano.
Habang nasa opisina si Aris, palihim kong dinala si Chloe sa isang pribadong ospital sa kabilang siyudad—sa ospital na pagmamay-ari ng ninong kong si Dr. Vergara, isang batikang forensic pathologist at kaibigan ng yumaong ama ko.
Nang suriin ni Dr. Vergara si Chloe at makita ang video na ipinakita ko, halos manginig sa galit ang matandang doktor.
“Hayop ang asawa mo, Elena!” galit na sabi ni Dr. Vergara habang pinag-aaralan ang lab results ni Chloe. “Ilang linggo na lang at bibigay na ang puso at atay ng bata sa dami ng kinukuhang marrow at dugo sa kanya! May bakas din ng matatapang na sedatives sa sistema niya.”
“Ninong, tulungan mo akong kumuha ng opisyal na medical report at toxicology report,” mariing sabi ko, tuyo na ang mga luha sa mata ko dahil napalitan na ito ng purong determinasyon. “At kailangan ko ang tulong ng koneksyon mo sa NBI.”
Sa loob ng limang araw, tahimik naming inihanda ang bitag. Gabi-gabi, patuloy pa rin sa pag-alis si Aris kasama si Chloe tuwing alas-dose ng hatinggabi. Ngunit ang hindi niya alam, ang gatas na ipinapainom niya sa akin ay palihim kong itinatapon sa lababo. At ang teddy bear na yakap-yakap ni Chloe tuwing isinasakay niya sa SUV ay nilagyan ko ng isang high-grade GPS tracker at hidden voice transmitter.
Sumapit ang Biyernes ng gabi—ang gabi ng sinasabi ni Aris na “huling batch” ng operasyon.
Eksaktong 11:45 PM, pumasok si Aris sa kwarto namin. May dala siyang baso ng mainit na gatas.
“Inumin mo na ‘to, Mahal. Para makatulog ka nang maayos,” malambing niyang sabi habang inaabot ang baso.
Tiningnan ko siya nang diretso sa mata. Ngumiti ako at kinuha ang baso. Nang tumalikod siya para kunin ang jacket niya, mabilis kong ibinuhos ang gatas sa paso ng halaman sa gilid ng kama, saka ako humiga at ipinikit ang aking mga mata.
Pagsapit ng alas-dose, tulad ng dati, binuhat ni Aris ang walang malay na si Chloe (na pinainom niya ng pampatulog sa juice kaninang hapunan) at lumabas ng kwarto.
Pagkasara ng pinto, agad akong bumangon. Dinampot ko ang telepono ko at tinawagan ang lead agent ng NBI Special Task Force na nakahanda na sa labas ng subdivision.
“Kumilos na sila, Sir,” malamig kong sabi sa telepono. “Papunta na sila sa abandonadong warehouse sa San Mateo. Sundan natin sila.”