(PART 2)
Kinabukasan, nagising ang buong mansyon sa ingay ng mga naghahanda para sa enggrandeng kasal nina Diego at Lara. Mula sa kusina hanggang sa malawak na hardin sa likod-bahay, napupuno ng mamahaling puting rosas, gintong kubyertos, at mga imported na alak ang paligid—lahat ay binili gamit ang dugong pinagpawisan ko sa pagpapalago ng aking kumpanya.
Nakatayo ako sa gilid ng bulwagan, suot ang gusgusing uniporme ng kasambahay, ang makapal na salamin, at ang prosthetic na balat na tumatakip sa kalahati ng aking mukha. Nakayuko ako, hawak ang isang tray ng mamahaling champagne, habang pinagmamasdan ang mga bisita. Naroon ang mga kilalang negosyante, mga pulitiko, at mga miyembro ng board of directors ng Valdez Holdings—ang kumpanyang ipinundar ko mula sa wala.
“Hoy, bingi! Huwag kang tatanga-tanga riyan! Ibigay mo ‘yang mga inumin sa mga VIP guests!” malakas na sigaw ni Lara nang mapadaan siya sa harap ko. Suot niya ang isang napakagarang wedding gown na nagkakahalaga ng limang milyong piso—isang disenyo na personal ko sanang ipinagawa para sa aming tenth wedding anniversary ni Diego bago nila ako tinangkang patayin.
Hindi ako kumibo. Tumango lang ako nang bahagya at gumawa ng simpleng senyas gamit ang aking mga kamay upang ipakitang naiintindihan ko ang utos niya, kahit ang totoo ay gustong-gusto ko nang hablutin ang belo sa ulo niya.
Lumapit si Diego sa kinaroroonan ni Lara, nakasuot ng puting tuxedo at bakas sa mukha ang labis na kayabangan. Inakbayan niya si Lara at hinalikan sa sentido. “Huwag mong ubusin ang pasensya mo sa basurang ‘yan, Mahal. Araw natin ito. Pagkatapos ng seremonya at pagkapirma natin sa deed of transfer ng mga ari-arian ni Olivia, ipatatapon na natin ang babaeng ‘yan sa lansangan.”
“Dapat lang! Nakakasira siya ng view sa wedding photos natin,” maikling sagot ni Lara sabay irap sa akin bago sila naglakad patungo sa altar na itinayo sa gitna ng hardin.
Habang abala ang lahat sa pag-upo at paghihintay sa pagsisimula ng seremonya, pasimple akong umatras patungo sa control room sa likod ng malaking LED screen na inihanda nina Diego para sa kanilang same-day edit wedding video. Sa loob ng silid na iyon, naroon ang isang technician na binayaran ko nang doble sa ibinayad sa kanya ni Diego.
“Handa na ba ang lahat, Mark?” tanong ko sa malinaw at matatag na boses.
Nagulat ang binata nang marinig akong magsalita nang diretso, ngunit agad ding tumango nang makita ang makapal na sobreng inilapag ko sa mesa. “Opo, Ma’am. Naka-sync na po ang lahat ng audio files at CCTV footage mula sa hidden cameras ninyo sa main projector at sa sound system ng buong hardin. Isang pindot lang po, sasabog ang lahat.”
“Mabuti. Hintayin mo ang hudyat ko,” utos ko bago ako bumalik sa loob ng bulwagan at kumuha muli ng tray ng mga baso.
Nagsimula ang seremonya. Puno ng pagkukunwari ang bawat salitang binitiwan nina Diego at Lara sa harap ng huwes at ng daan-daang bisita. Umiyak pa si Diego habang binabanggit ang pangalan ko sa kanyang talumpati, nagpapanggap na isang nagdadalamhating biyudo na nakahanap ng bagong pag-asa sa matalik na kaibigan ng kanyang namayapang asawa.
“Alam kong masaya si Olivia sa langit ngayon dahil alam niyang nasa mabuting kamay ang kanyang kumpanya at ang lalaking pinakamamahal niya,” madamdaming sambit ni Diego habang pinupunasan ang pekeng luha sa kanyang mga mata. Nagpalakpakan ang mga bisita, naaantig sa kanyang palabas.
Pagkatapos ng palitan ng singsing, inilabas ng abogado ni Diego—si Attorney Soriano, na kasabwat din nila sa pagnanakaw ng pondo—ang makakapal na dokumento. Ito ang mga papeles na maglilipat ng buong pagmamay-ari ng Valdez Holdings at ng lahat ng aking mga lupain sa pangalan nina Diego at Lara.
“Bago kami mag-toast para sa aming bagong buhay, nais naming saksihan ninyong lahat ang opisyal na pagpirma namin sa pamamahala ng Valdez Group of Companies,” anunsyo ni Diego sa mikropono. “At siyempre, naghanda kami ng isang espesyal na video presentation para sa inyong lahat!”
Kinuha ni Diego ang ballpen at akmang pipirma na sa unang pahina ng dokumento nang biglang namatay ang romantikong tugtog sa buong hardin.
Nagtinginan ang mga bisita. Kumunot ang noo ni Diego at lumingon sa technician sa gilid. “Hoy! Bakit tumigil ang musika? I-play niyo na ang video!”
Biglang lumiwanag ang higanteng LED screen sa likod ng altar. Ngunit sa halip na mga matatamis na larawan nina Diego at Lara ang lumabas, isang malinaw na video mula sa loob mismo ng master bedroom ang bumungad sa lahat.
Sa screen, kitang-kita sina Diego at Lara na nakahiga sa kama, nagtatawanan habang umiinom ng mamahaling alak. Malinaw na malinaw ang bawat salita na lumabas sa mga bibig nila mula sa mga mikroponong itinanim ko.
“Napakadali lang palang patayin ni Olivia,” tawa ni Lara sa video. “Binayaran mo lang ang kapitan ng yate para maglagay ng bomba, at boom! Bilyonarya na ako!”
“Oo nga eh. Bukas sa grand wedding natin dito sa mansyon, pipirmahan na natin ang tuluyang paglipat ng lahat ng titulo ng lupa at kumpanya niya sa pangalan nating dalawa. Wala nang makakapigil sa atin,” sagot ni Diego sa video, sabay halik kay Lara.
Isang malakas na singhap ang umalingawngaw sa buong hardin. Nabitiwan ng ilang bisita ang kanilang mga baso. Ang mga miyembro ng board of directors ay napatayo sa kanilang mga upuan, nanlalaki ang mga mata habang nakatitig sa screen.
“A-ano ‘to?! Patayin niyo ‘yan! Patayin niyo ang screen!” sigaw ni Diego, namumutla at nanginginig ang kamay habang pilit na hinahablot ang mikropono.
Ngunit hindi pa roon natatapos ang palabas. Nagpalit ang video sa screen—ipinakita naman nito ang mga bank transfer records na ginawa nina Diego at Attorney Soriano, ang paglustay nila sa pondo ng kumpanya para sa mga luho ni Lara, at ang resibo ng malaking halagang ibinayad nila kay Kapitan Dante, ang kapitan ng yate na nagtanim ng bomba.
“Sinong gumawa nito?! Sino ang naglagay ng camera sa kwarto ko?!” sigaw ni Lara, nanginginig sa galit at takot habang nakatingin sa paligid.
Dahan-dahan akong naglakad patungo sa gitna ng red carpet, bitbit pa rin ang tray ng champagne. Habang naglalakad ako, nagsimulang tumutok sa akin ang mga mata ng mga bisita dahil ako lang ang nag-iisang kumikilos sa gitna ng kaguluhan.
“Hoy, bingi! Umalis ka riyan! Huwag kang humarang!” sigaw ni Lara nang makita ako.
Huminto ako sa tapat mismo ng altar, limang hakbang lang ang layo mula sa kanila. Ibinaba ko ang tray sa sahig. Pagkatapos, sa harap ng daan-daang saksi, dahan-dahan kong inalis ang makapal kong salamin.
Sumunod kong hinablot ang gusgusing peluka sa aking ulo, at bumagsak ang mahaba at makintab kong buhok sa aking mga balikat. Gamit ang isang basang panyo mula sa aking bulsa, mariin kong pinunasan ang aking mukha at leeg, tinatanggal ang prosthetic na balat at pekeng pilat na nagtago sa tunay kong pagkatao sa loob ng ilang buwan.
Nang iangat ko ang aking ulo, tumambad sa kanila ang mukha ng babaeng inakala nilang nagkalasog-lasog na sa gitna ng dagat.
“Magandang araw sa inyong lahat,” malinaw, malamig, at makapangyarihan kong boses ang umalingawngaw nang kunin ko ang ekstrang mikropono sa mesa. “Mukhang hindi ninyo inaasahan ang pagdating ng tunay na may-ari ng mansyong ito.”
Napaatras si Diego hanggang sa matisod siya sa upuan at bumagsak sa sahig. Nanlaki ang mga mata ni Lara, halos lumuwa ang mga ito sa sobrang gulat, habang nanginginig ang buong katawan na parang nakakita ng multo.
“O-Olivia?!” utal na sigaw ni Diego, halos hindi makahinga. “P-paanong… patay ka na! Sumabog ang yate!”
“Masyado kang nagtiwala sa binayaran mong kapitan, Diego,” nakangisi kong sagot habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “At masyado kayong naging kampante na bingi at pipi ang kasambahay na pinagsasampal at dinuduraan ninyo araw-araw.”
Napasinghap si Lara at napahawak sa kanyang bibig. “I-ikaw si Ida?! Ikaw ang maid?!”
“Oo, Lara. Ako ang babaeng minaliit ninyo. At sa loob ng tatlong buwan kong paninilbihan sa inyo, nakuha ko ang lahat ng ebidensyang kailangan ko upang mabulok kayo sa kulungan habambuhay.”
Kasabay ng huling salita ko, bumukas ang malalaking gate ng mansyon. Pumasok ang dose-dosenang armadong tauhan ng National Bureau of Investigation (NBI) at mga pulis, kasama si Kapitan Dante na nakaposas na at handang tumestigo laban sa kanila.