Part 2
Nanginginig ang mga kamay ni Adrian habang hawak ang mga papel at susi na inabot ng kanyang kuya. Ang hangin sa probinsya na dati’y mainit at maalikabok ay tila biglang nanlamig, bumabalot sa buong pagkatao niya. Ang galit na kanina’y parang apoy na gustong sumunog sa buong paligid ay biglang napalitan ng matinding pagkalito at kaba.
Binuksan niya ang unang dokumento—isang Transfer Certificate of Title. Nakalagay doon ang isang malawak na ektarya ng lupa sa sentro ng bayan, malapit sa pangunahing kalsada. Sa ilalim nito ay ang pangalan ng may-ari: Adrian Mendoza.
Kasunod nito ay ang isa pang titulo, isang commercial lot sa kabilang bayan, at ang kasulatan ng isang tatlong-palapag na apartment at commercial building na kasalukuyang pinauupahan. Nandoon din ang Original Receipt at Certificate of Registration (OR/CR) ng isang bagong-bagong pick-up truck, at isang passbook ng bangko na may lamang milyun-milyong piso.
“A-ano ‘to, Kuya?” nauutal na tanong ni Adrian, habang unti-unting nanlalabo ang kanyang paningin dahil sa mga luhang nagbabadyang bumagsak. “Bakit… bakit nakapangalan sa akin lahat ng ito? At bakit nandito ka?”
Naupo si Ramon sa gilid ng lumang papag na gawa sa kawayan. Huminga siya nang malalim, isang malalim na buntong-hininga na tila ba sa loob ng sampung taon ay ngayon lang niya nagawang ilabas nang buo. Ang kanyang mga mata, bagama’t lubog at pagod, ay puno ng pagmamahal at pagmamalaki habang nakatingin sa nakababatang kapatid.
“Adrian, bunso,” mahinahong panimula ni Ramon, ang boses niya ay paos ngunit puno ng lambing. “Naaalala mo ba noong umalis ka papuntang Dubai? Umiiyak ka sa airport. Sabi mo sa akin, pagod ka na sa hirap ng buhay natin. Sabi mo, gusto mong magpatayo ng mansyon para makita ng mga kapitbahay na mayaman na tayo.”
Hindi makasagot si Adrian. Napayuko siya, hawak pa rin nang mahigpit ang mga dokumento.
“Nang magsimula kang magpadala ng pera, sinimulan ko na sanang bilhin ang mga materyales para sa mansyon,” patuloy ni Ramon. “Pero isang gabi, habang pinagmamasdan ko ang lumang kubo natin, napaisip ako. Kung ipapatayo ko ang mansyon dito sa loob ng liblib na baryo natin, ano ang mangyayari pag-uwi mo? Magkakaroon tayo ng malaking bahay, magarang gate, at magagandang gamit. Pero pagkatapos noon, ano? Mauubos ang ipon mo sa pagmamantine ng mansyon. Wala kang pagkakakitaan dito. At pagkalipas ng dalawa o tatlong taon, mapipilitan kang bumalik sa Dubai para lang may pambayad sa kuryente at pagkain.”
Biglang napatingin si Adrian sa kuya niya. Ang bawat salita ni Ramon ay tumatama sa kanyang puso na parang matatalim na punyal.
“Ayokong tumanda ka sa ibang bansa, Adrian,” lumuluha na ring sabi ni Ramon. “Ayokong mamatay ka nang malayo sa akin, nagtatrabaho sa ilalim ng nakakapasong araw sa disyerto habang ako ay nagpapakasarap dito sa mansyon na pinaghirapan mo. Kaya nagdesisyon akong huwag ituloy ang mansyon. Sa halip, ginamit ko ang bawat sentimo na ipinadala mo para bumili ng mga lupang komersyal sa bayan. Nagpatayo ako ng apartment at mga paupahang tindahan. Ang lahat ng kita ng mga iyon, diretso sa bangko sa ilalim ng pangalan mo.”
“Pero Kuya…” humahagulgol na sabi ni Adrian, tuluyan nang bumigay ang kanyang mga tuhod at napaluhod sa harapan ng kapatid. “Bakit ka dito natutulog sa kulungan ng baboy? Bakit ganyan ang itsura mo? Bakit hindi ka kumuha ng pera para sa sarili mo?”
Ngumiti nang mapait si Ramon at hinaplos ang ulo ng kapatid, gaya ng ginagawa niya noong mga bata pa sila nang mamatay ang kanilang mga magulang.
“Noong ikatlong taon mo sa Dubai, nagkaroon ng bagyo,” kwento ni Ramon. “Nasira ang bubong ng kubo natin. Naisip kong ipaayos, pero sabi ko sa sarili ko, kung gagastusin ko ang pera sa kubo, mababawasan ang pambili ng materyales para sa unang palapag ng building mo sa bayan. Kaya nilipat ko na lang ang higaan ko dito sa dating kulungan ng baboy. Nilinis ko naman ito, nilagyan ko ng trapal para hindi mabasa ng ulan. Maayos naman ako dito, bunso. Hindi naman ako nilalamig.”
“At ang pagkain mo, Kuya? Ang kalusugan mo? Bakit ka ika-ika maglakad?!” sigaw ni Adrian sa gitna ng matinding paghikbi.
“Dalawang taon na ang nakalilipas, naaksidente ako habang nagbabantay sa construction ng building mo,” pag-amin ni Ramon. “Nahulog ako sa scaffolding. Nabali ang buto ko sa binti. Pinipilit ako ng doktor na magpa-opera at mag-therapy, pero malaki ang gagastusin. Alam kong kailangan na kailangan ng pondo para matapos ang huling palapag ng commercial building bago ka umuwi. Kaya nagpa-discharge na lang ako. Uminom na lang ako ng mga halamang gamot at hinilot ko na lang ang sarili ko. Hindi ko sinabi sa’yo dahil ayokong mag-alala ka at mapauwi nang wala sa oras.”
Parang dinudurog ang puso ni Adrian sa bawat rebelasyon. Niyakap niya ang mga binti ng kanyang kuya, basang-basa ng luha ang kanyang mukha. Ang lalaking pinagsigawan niya kanina, ang lalaking pinagbintangan niyang sugarol at lasenggo, ay ang parehong lalaking nagtiis ng gutom, lamig, at sakit para lang masiguro ang kanyang kinabukasan.
“Patawad, Kuya… Patawad…” paulit-ulit na sambit ni Adrian, halos hindi na makahinga sa tindi ng pagsisisi. “Ang sama-sama ko. Pinag-isipan kita nang masama. Habang nagpapakahirap ako sa Dubai, mas higit pala ang sakripisyo mo rito.”
“Huwag kang humingi ng tawad, bunso,” mahinang sabi ni Ramon habang pinupunasan ang sariling luha. “Tungkulin ko bilang kuya mo na siguraduhin na magiging maayos ang buhay mo. Tignan mo ang susing iyan…” Itinuro ni Ramon ang susi ng building at ng sasakyan. “Ibinigay ko iyan sa’yo para hindi ka na muling umalis. Dito ka na sa Pilipinas. Ikaw na ang magpapatakbo ng mga negosyo mo. Hindi mo na kailangang maging alipin sa ibang bansa.”
Biglang bumagsak ang katawan ni Ramon pasandal sa dingding na kawayan. Napahawak siya sa kanyang dibdib at napapikit nang mariin, habang hinahabol ang kanyang hininga.
“Kuya! Kuya, anong nangyayari sa’yo?!” tarantang sigaw ni Adrian.
“W-wala ito, bunso… napagod lang siguro ako…” mahinang sagot ni Ramon, namumutla ang labi at pinagpapawisan nang malamig.
Hindi na nagdalawang-isip si Adrian. Binuhat niya ang napakagaang katawan ng kanyang kuya—isang katawang pinanghina ng sampung taong pagtitiis—at isinakay ito sa nirentahan niyang sasakyan na nakaparada sa labas ng eskinita. Habang nagmamaneho siya nang mabilis patungo sa pinakamalapit na ospital sa bayan, panay ang dasal ni Adrian. Hindi niya kakayanin kung ngayon pa mawawala ang kanyang kuya, ngayong nalaman na niya ang buong katotohanan.