BAHAGI 2
Bawat yabag ni Maya sa makitid na pasilyo ng eroplano ay sinasabayan ng matinding kaba ng halos tatlong daang pasahero. Nakatitig sa kanya ang mga matang dilat sa takot, naghahanap ng kahit katiting na pag-asa mula sa isang payat na babaeng nakasuot lamang ng luntiang knitted sweater at kupas na pantalon. Ngunit sa ilalim ng payapang mukhang iyon, nagsimula nang gumana ang utak ng isang mandirigma. Sinusukat ng kanyang pandama ang bawat bahagyang panginginig ng sahig, ang tono ng pag-ugong ng kambal na jet engines sa ilalim ng pakpak, at ang bahagyang pagbaba ng presyon ng hangin sa loob ng cabin.
Nang makarating sila sa unahan, nanginginig ang mga kamay ng flight purser habang pinipindot ang limang-digit na security code sa reinforced cockpit door. Pagkabukas ng pinto, isang amoy ang agad sumalubong sa ilong ni Maya—amoy ng nasunog na electrical wiring na may halong mapait na lason, katulad na katulad ng amoy ng nasirang canopy ng jet niya walong taon na ang nakararaan sa disyerto ng Gitnang Silangan.
Nasa loob ang Captain, duguan ang noo at nakahandusay sa sahig sa likod ng mga upuan, walang malay at mababaw ang paghinga. Sa kaliwang upuan—ang command seat—nakaupo ang First Officer. Naka-oxygen mask ito, ngunit paglingon nito kay Maya, halos mapatid ang hininga ng dating fighter pilot.
Hindi ordinaryong co-pilot ang nakaupo roon.
Sa kabila ng suot na aviation headset at tinted na anti-glare glasses, kilala ni Maya ang matatalim na mga mata, ang pilat sa ibabaw ng kanang kilay, at ang pamilyar na malamig na ngiti. Siya si Major Nathan Vance. Ang dati niyang wingman sa 388th Fighter Wing. Ang lalaking itinuring niyang kapatid, at ang opisyal na opisyal na idineklarang “Missing in Action, Presumed Dead” matapos ang malagim na sabotahe sa Operation Red Dawn—ang mismong operasyon kung saan namatay ang asawa ni Maya na si Captain David Lin.
“Magandang gabi, Captain Lin,” bati ni Nathan. Ang boses nito ay kalmado, walang bakas ng gulat, na para bang matagal na niyang inaasahan ang pagdating ng babae. “O mas gusto mo bang tawagin kitang ‘Doctor’ ngayon?”
“Nathan…?” halos mabulong ni Maya habang kumakabog ang dibdib nang ubod ng lakas. “Patay ka na. Nakita ko ang wreckage ng jet mo. Nakita ko kung paano sumabog ang aircraft ninyo ni David!”
“Minsan, kailangang mamatay ng isang sundalo sa papel para magawa ang mga misyong hindi kayang panindigan ng gobyerno,” malamig na tugon ni Nathan habang mabilis na pinapatay ang tatlong switches sa overhead panel. “Ang flight attendant kanina? Sinabihan ko siyang maghanap ng fighter pilot dahil alam kong naririto ka sa Seat 8A. Binantayan ko ang flight manifest mo mula pa nang mag-book ka tatlong buwan na ang nakalipas.”
Sa isang iglap, napagtanto ni Maya ang katotohanan. Hindi ito aksidenteng technical issue. Sinadya ang lahat.
“Ano ang ginawa mo sa Captain? Bakit mo pinatay ang secondary flight computers?!” sigaw ni Maya habang humahakbang papasok at mabilis na tinitingnan ang Primary Flight Display (PFD). Ang altimeter ay nagpapakita ng 36,000 talampakan, ngunit ang airspeed indicator ay unti-unting bumababa. Ang autopilot disengage alarm ay umiiyak ng matinis na tunog: CAUTION. TERRAIN. FLIGHT CONTROL DEGRADED.
“Ang Captain ay naging masyadong mausisa nang ilihis ko ang flight path papuntang timog,” paliwanag ni Nathan habang itinuturo ang walang-malay na matandang piloto. “Kailangan lang siyang patulugin. At ang eroplanong ito? Hindi ito kailanman makakarating sa Madrid, Maya.”
Lumapit si Maya nang may hawak na matinding determinasyon, ngunit bago pa man niya mahawakan ang control column, binunot ni Nathan ang isang maliit na ceramic non-metallic pistol mula sa kanyang flight bag. Nakatutok iyon nang diretso sa dibdib ni Maya.
“Huwag kang gagawa ng marahas, Maya. Alalahanin mo, si Leo ay natutulog lang ilang metro mula sa pintong ito. Isang putok lang, at mawawalan ng ina ang inosenteng batang iyon.”
Nang marinig ang pangalan ng kanyang anak, parang yelong tumigas ang buong katawan ni Maya. Ang takot ay napalitan ng malamig at kalkuladong galit ng isang combat veteran. “Bakit mo ito ginagawa, Nathan? Ang mga inosenteng tao sa likod… si David… ano ba talaga ang nangyari noong gabing iyon?”
Huminga nang malalim si Nathan, ang mga mata’y nandidilat sa halo-halong poot at pagkabaliw. “Noong gabing iyon sa Operation Red Dawn, hindi mechanical failure ang nagpabagsak sa amin. Ibinenta kami ng sarili nating commanding officers kapalit ng political deals. Alam ni David ang totoo, kaya siya pinatahimik. Sinubukan nila akong iligpit, ngunit nakaligtas ako. Sa nakalipas na pitong taon, nagtrabaho ako para sa isang private syndicate. Ang kargamento sa cargo hold ng eroplanong ito ay naglalaman ng mga hard drive na may hawak ng bawat maruming sikreto ng mga heneral na pumatay sa asawa mo. Kung ibabagsak ko ang eroplanong ito sa karagatan kasama ang lahat ng ebidensya, magsisimula ang isang imbestigasyong maglalantad sa lahat.”
“Nasisiraan ka na ng bait!” giit ni Maya. “Papatayin mo ang tatlong daang inosenteng sibilyan para lang sa paghihiganti mo? Hindi iyan ang ipinaglaban ni David! Hindi ganyan ang isang sundalo!”
“Wala nang mga sundalo rito, Maya! May mga biktima na lang at mga nagpapasya kung sino ang mabubuhay!” sigaw ni Nathan. Bigla niyang hinila pabalik ang flight controls at sabay na pinindot ang emergency dump valve ng fuel system.
Umalingawngaw ang malalakas na alarms sa buong cockpit. Ang ilaw sa kisame ay naging mapulang babala. Nagsimulang maramdaman ang biglaang pagkaalog ng eroplano habang sumisid ang ilong nito paitaas bago tuluyang nawalan ng balanse. Sa labas ng makapal na salamin, sa gitna ng madilim na hatinggabi, libu-libong galon ng jet fuel ang itinatapon sa hangin, nag-iiwan ng puting usok sa ibabaw ng nagngangalit na Karagatang Atlantiko.
“Bakit mo kailangang sabihing kailangan mo ng fighter pilot sa intercom kung balak mo lang pala akong patayin kasama nila?!” tanong ni Maya habang dahan-dahang gumagalaw ang kanang paa niya upang kumuha ng mas matatag na posisyon sa gitna ng tumitinding turbulence.
Tumingin sa kanya si Nathan, may bakas ng panghihinayang sa kanyang mukha. “Dahil gusto kitang bigyan ng huling pagkakataon, Maya. Sa likod, sa crew rest area, may dalawang high-altitude steerable parachutes. Para sa atin iyon. Ikaw, ako, at si Leo. Matapos nating i-lock ang controls sa dive, tatalon tayo bago sumabog ang fuel tanks. Makakapagsimula tayo ng bagong buhay. Mabubuhay ang anak ni David nang ligtas at malayo sa kasinungalingan ng mundong ito.”
Tumingin si Maya sa control console. Nakita niya ang flashing master caution lights. Ang kaliwang makina ay nagsisimula nang mabulunan dahil sa kawalan ng tamang fuel pressure. Naramdaman niya ang gravity na unti-unting humihila sa kanila pababa.
Naisip niya si Leo. Ang kanyang tawa habang naglalaro sa parke. Ang munti nitong kamay na nakahawak sa kanyang daliri bago siya umalis sa upuan. Alam ni Maya na kung tatanggi siya, puputok ang baril ni Nathan. Kung papayag siya, mamamatay ang tatlong daang tao dahil sa sarili niyang karuwagan.
“Nathan,” marahang sabi ni Maya, binabaan ang tono ng boses upang gayahin ang boses ng dating flight lead na pinagkakatiwalaan ni Nathan. “Tumingin ka sa PFD. Ang rudder trim… naka-overbank tayo nang labinlimang grado sa kanan.”
Bumaba nang bahagya ang tingin ni Nathan patungo sa primary flight display upang kumpirmahin ang sinabi ni Maya—isang natural na instinct ng sinumang piloto na sinanay sa instrument flight.
Iyon lamang ang split-second na hinihintay ni Maya Lin.
Sa bilis ng isang humahagibis na F-16, sumugod si Maya pasulong. Hinawakan ng kanyang kaliwang kamay ang pulso ni Nathan na may hawak ng baril at itinulak ito paitaas patungo sa cockpit ceiling. Umalingawngaw ang isang putok! Bumaon ang bala sa overhead circuit breaker panel, nagdulot ng pagsabog ng mga kislap at usok na lalong nagpadilim sa loob ng cockpit.
Bumagsak ang dalawa sa sahig sa pagitan ng dalawang upuan. Kahit mas malaki at mas malakas si Nathan, ginamit ni Maya ang close-quarters combat techniques na itinuro sa survival school ng Air Force. Buong lakas niyang ibinaon ang kanyang siko sa panga ni Nathan, kasunod ang matinding pagpihit sa pulso nito hanggang sa kumalas ang baril at dumausdos sa ilalim ng flight pedals ng co-pilot.
Umungol sa galit si Nathan at hinawakan ang leeg ni Maya, pilit siyang sinasakal habang idinidiin ang kanyang likod sa pedestal controls. Hindi makahinga si Maya, ngunit inabot ng kanyang kanang kamay ang mabigat na halon fire extinguisher na nakakabit sa likod ng captain’s seat. Sa huling lakas ng kanyang hininga, hinugot niya ang pamatay-sunog at buong pwersang inihampas ito sa gilid ng ulo ng lalaki.
Nawalan ng lakas ang mga kamay ni Nathan. Bumagsak ang katawan nito sa sahig, walang malay ngunit humihinga pa.
Hinihingal na tumayo si Maya, hawak ang namamagang leeg. Walang oras para magpahinga. Nang tingnan niya ang windscreen, puro itim na karagatan ang sumalubong sa kanya.
Ang eroplano ay nasa isang matarik na 30-degree nose-dive. Ang bilis ay lumalampas na sa Mach 0.85—malapit na sa structural limit ng isang Boeing commercial airliner. Ang automated voice sa cockpit ay sumisigaw nang walang patid:
“PULL UP! PULL UP! TERRAIN AHEAD! PULL UP!”