Part 2
Pagpasok namin sa aming silid, isinara ko nang marahan ang pinto. Ramdam ko ang pagkabigat ng hangin at ang mabilis na pagtibok ng aking dibdib, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa adrenaline na nagpapatakbo sa aking sistema. Inalayan ko si Sophie at si Ethan na maupo sa kama.
“Mommy, aalis na ba tayo?” tanong ni Ethan, ang mga mata ay puno ng pagtataka at murang pagkaunawa sa nangyayari.
Lumuhod ako sa harap nila, hinawakan ang maliliit nilang pisngi, at ngumiti nang may paninindigan. “Oo, mga anak. Aalis muna tayo rito. Huwag kayong mag-alala, ligtas tayo, at hinding-hindi ko kayo pababayaan. Kunin ninyo ang inyong mga paboritong laruan at ilagay sa maliliit ninyong bag. Bibigyan ko kayo ng limang minuto.”
Tumango si Ethan na may kasamang tapang, habang si Sophie naman ay niyakap ang kanyang paboritong manika. Habang abala sila, mabilis kong kinuha ang tatlong malaking maleta na matagal ko nang itinago sa likod ng aming walk-in closet. Lahat ng mahahalagang dokumento—mga birth certificate ng mga bata, mga financial statement, ang mga litrato ng mga transaksiyon ni Ryan sa kanyang negosyo, at ang recorder mula sa aking bag—ay maayos na nakasilid sa aking personal na dokumentong lalagyan.
Naka-ready na ang lahat. Matagal ko nang pinaghandaan ang araw na ito. Mula nang mapansin ko ang mga kakaibang galaw ni Ryan anim na buwan na ang nakararaan, hindi ako nagpadala lamang sa emosyon. Alam kong kung makikipagdiborsiyo ako nang walang ebidensya, kaya akong apakan ng pamilya nila na mayaman at may koneksyon. Si Ryan ay tagapagmana ng isang kilalang real estate firm, at ang kanyang pamilya ay may mga abogado sa bawat sulok ng siyudad. Gusto nila akong palabasin na walang kakayahan, isang inang “baliw” na iniwan ang tahanan nang walang dahilan.
Pero nagkamali sila.
Pagbaba namin ng hagdan pagkaraan ng labinlimang minuto, tahimik ang buong kabahayan. Mula sa dining room, rinig ko ang tawanan nina Ryan at Vanessa. Mukhang ipinagdiriwang na nila ang kanilang tagumpay. Si Margaret at Daniel naman ay tahimik pa ring umiinom ng kape at alak, tila walang pakialam sa gumuho naming pamilya.
Huminto ako sa bungad ng dining room. Bitbit ko ang isang maleta, habang hila-hila ni Ethan ang isa, at ang kay Sophie ay nakapatong doon.
“Saan kayo pupunta?” tanong ni Ryan na bahagyang lumingon, may hawak na baso ng alak. Tiningnan niya ang mga maleta at ang aking tiyan. “Claire, huwag ka ngang magpaka-dramatiko. Sinabi ko nang dito muna si Vanessa, hindi ka namin pinalayas.”
Humarap ako sa kanya nang may malamig na ngiti. Ang takot na nararamdaman ko kanina ay napalitan ng kapangyarihan.
“Hindi ako nagpapakadramatiko, Ryan,” sagot ko, malinaw at mariin ang bawat salita. “At hinding-hindi ko na kailangang manatili sa isang bahay kung saan ang aking asawa ay walang galang sa aming mga anak at sa sarili niyang pamilya.”
Tumayo si Vanessa, nakataas ang kilay. “Oh, please, Claire. Huwag mo nang pahirapan ang sarili mo. Buntis ka, wala kang trabaho, wala kang pera. Sino ang bubuhay sa inyo? Si Ryan pa rin ang magpapasahod sa iyo.”
Tiningnan ko si Vanessa mula ulo hanggang paa. “Miss Cole, hindi mo alam ang mga bagay na itinatago ng lalaking ito sa iyo. At lalong hindi mo alam kung sino ang kinakalaban mo.”
Lumapit si Ryan, kumulo ang dugo sa kanyang mukha. “Claire! Ibaba mo ang mga maleta na iyan! Huwag kang umasta na parang may laban ka!”
Dinukot ko sa aking bulsa ang maliit na recorder at inilapag ito sa ibabaw ng mesa. Kasabay nito, hinugot ko mula sa aking folder ang kopya ng divorce petition na may tatak ng korte at pirmado ko na. Inilapag ko ito sa harap mismo ng kanyang baso ng alak.
“Ang recorder na iyan ay naglalaman ng bawat salita mong binitawan ngayong gabi, pati na ang mga pangako mong pagtatago ng ari-arian para hindi mapunta sa amin,” sabi ko nang may diin. “At ang papel na iyan? Hindi na iyan basta banta, Ryan. Nakapila na sa korte ang kaso natin. At dahil sa mga ebidensya ko, hindi lang kalahati ng ari-arian mo ang mapupunta sa akin—pati ang kumpanya mo ay masisecure ng korte habang nagpapatuloy ang paglilitis.”
Namutla si Ryan. Ang kanyang ina na si Margaret ay napatayo sa gulat, nabitawan ang tasa ng tsaa na lumikha ng basag na tunog sa sahig. Si Daniel naman ay napatayo rin, nawala ang ngisi sa kanyang labi.
“Baliw ka na ba?!” sigaw ni Ryan, akmang lalapit sa akin pero umatras ako habang nakatutok ang aking mga mata sa kanya.
“Hindi ako baliw, Ryan. Ako ang bangungot mo,” sabi ko. Hinarap ko ang aking mga anak. “Halika na, mga anak. Papunta na rito ang totoong pamilya natin.”
Sa labas ng gate, huminto ang isang itim na sasakyan. Bumaba ang aking kapatid na si David, isang batikang abogado, kasama ang dalawang tauhan ng security. Tinulungan nila kaming isakay ang aming mga maleta.
Bago ako tuluyang sumakay, lumingon ako kay Ryan na nakatayo sa pintuan, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang divorce papers.
“Magkita na lang tayo sa korte,” sabi ko, at tuluyan ko nang isinara ang pinto ng sasakyan.