Part 2
Nang marinig ng mga bisita ang mabibigat na yabag ng aking takong sa marmol na sahig ng silid, natahimik sandali ang paligid. Si Janice naman, na may hawak pa ring mikropono, ay nagbitiw ng isang mapang-uyam na tawa habang nakataas ang kilay. Akala niya marahil ay aakyat ako sa entablado para makiisa sa kanyang palabas at magpakamartir tulad ng dati. Humarap siya sa kanyang mga kaibigan at nagbiro pa, “O, tingnan ninyo ang aking mapagkumbabang hipag. Siguro ay may ibinibigay siyang sorpresang gift cheque o kaya ay special discount para sa atin!”
Tumigil ako sa mismong ibaba ng entablado, ilang pulgada lamang mula sa kanya. Hindi ako ngumiti. Dinukot ko mula sa itim na leather bill folder ang opisyal na resibo at ang kontrata na may malinaw na pirma sa ilalim ng pangalang “Atty. Pamela Cruz,” kasama ang kopyang nagpapatunay na ang nagbayad lamang ay ang P10,000 reservation fee.
“Janice,” sinimulan ko ang aking pagsasalita gamit ang boses na sapat lamang para marinig ng buong silid, walang halong pag-aalinlangan o takot. “Mukhang nagkamali ka yata ng dinig sa sinabi ko kanina. Sinabi ko lang na narito ang may-ari, pero kailanman ay hindi ko sinabing libre ang marangyang salu-salo na ito para sa 60 mong bisita.”
Nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Janice. Nawala ang mapang-asar na ngiti sa kanyang mga labi, at bahagya siyang umatras habang nakatitig sa folder na iniabot ko sa kanya. “Anong ibig mong sabihin, Teresa? Biro lang ba ‘yan? Sabi ko nga ba’t napakasarap mong magbiro sa harap ng aking mga kumare!”
“Hindi ito biro, Janice,” malamig kong sagot sabaylahad ng resibo nang mas malapit sa kanyang mukha. “Ang kabuuang halaga ng kinain at ininom ninyo ngayong hapon—kabilang na ang mga imported na Wagyu ribeye, king crab, Chilean sea bass, at ang walong bote ng aming pinakamahal na French red wine—ay umabot sa eksaktong P280,000. Ibawas na natin ang P10,000 na ibinayad ng taong nagpanggap na si Atty. Pamela Cruz para sa reservation. Ang natitirang babayaran mo ngayon ay P270,000.”
Isang malakas na bulung-bulungan ang umalingawngaw sa buong private dining hall. Ang mga mayamang amiga ni Janice ay nagkatinginan, ang ilan ay napatakip ng bibig sa gulat, habang ang iba ay nagsimulang mag-usap-usap tungkol sa biglang pagbabago ng eksena.
“P-P270,000?!” nanginginig na tanong ni Janice, nawalan na ng kulay ang kanyang mukha habang pilit na pinapanatili ang kanyang dignidad sa harap ng kanyang mga bisita. “Baliw ka ba, Teresa?! Kapatid mo si Ramon! Pamilya tayo! Bakit mo pinapabayaran sa amin ang simpleng baby shower ng pamangkin mo? Napakasama mo! Walang utang na loob!”
“Utang na loob?” mahina akong tumawa, ngunit walang anumang init ang aking mga mata. “Sa loob ng 12 taon na nagbabanat ako ng buto sa mga kusina sa Singapore, habang ikaw ay panay ang pintas sa akin at sinasabing taga-hugas lang ako ng pinggan, nasaan ang pamilya roon? Noong nagpakalat ka ng balita na galing sa utang ang puhunan ko at babagsak ang steakhouse ko sa loob ng 6 na buwan, nasaan ang pagiging pamilya roon? At ngayong ginamit mo pa ang pekeng pangalan na ‘Atty. Pamela Cruz’ sa booking para lang makapambihasa ka nang libre sa aking negosyo, tawag mo pa rin ba rito ay pamilya?”
Si Chloe, ang nagdadalang-tao niyang anak, ay nagsimulang umiyak sa gilid. “Tita Teresa, paano mo nagawa ito sa amin? Buntis ako! Gusto ko lang naman maging masaya sa araw na ito kasama ang mga kaibigan ko!”
“Chloe,” ibinaling ko ang aking tingin sa kanya nang may awa ngunit matatag na paninindigan. “Wala akong galit sa iyo. Kung simpleng salu-salo lang ang hiningi ninyo sa akin nang maayos at may paggalang, bilang isang tita, kusang-loob ko pa kayong pagbibigyan kahit sa sarili kong bulsa. Pero ang ganitong klase ng panlilinlang, pandaraya, at pampapahiya sa aking pangalan sa harap ng aking mga tauhan ay hindi ko palalampasin. Ang negosyong ito ay pinagpaguran ko sa loob ng mahabang panahon—hindi para paglaruan ng mga taong walang ibang ginawa kundi maliitin ako.”
Lalong lumakas ang bulungan ng mga bisita. Ang ilan sa mga kilalang mayayaman sa subdivision na kaibigan ni Janice ay nagsimulang mahiya para sa kanya. Isa sa mga matatandang ginang na malapit kay Janice ang tumayo at nagsabi, “Janice, akala ko ba libre ito dahil sponsor mo ang kapatid mo? Bakit naman umabot sa ganito? Nakakahiya naman sa may-ari.”
Namumula na sa galit at hihiya si Janice. Pinandilatan niya ako ng mga mata at isinenyas ang kanyang bag. “Wala akong dalang ganyang kalaking halaga ngayon! Sisingilin mo lang si Ramon! Kapatid mo siya, siya ang pagbayarin mo!”
“Hindi si Kuya Ramon ang umorder dito, kundi ikaw,” sagot ko nang may diin. “At narito ang kontrata na may pirma ng taong nag-book. Kung ayaw mong magbayad ngayon din, dalawang opsyon lamang ang pipiliin mo: tatawagan ko ang ating mga tauhan sa presinto rito sa BGC para sa kasong estafa at paglabag sa reservation contract, o tatawagan mo ang mister mo para dalhin dito ang pambayad.”
Habang nagpapatuloy ang tensyon sa loob ng silid, lumapit sa akin si Mark, ang aking head manager, at may ibinulong. “Maos, nasa labas na ang dalawang opisyal ng barangay at pulis na ipinatawag ko kanina pa lang nang mapansin kong kaduda-duda ang booking ni ‘Atty. Pamela Cruz’ at ang biglang pagdating ni Madam Janice.”
Nanlaki ang mga mata ni Janice nang marinig ang salitang pulis. Alam niya na kapag umabot sa ganito, masisira ang buong reputasyon nila sa kanilang eksklusibong subdivision. Nanginginig ang mga kamay na kinuha niya ang kanyang telepono mula sa kanyang mamahaling bag, habang ang kanyang mga bisita ay nagsimula nang magsi-alis isa-isa sa hihiya.