Ang Batang Pulubi Na Nagbalik Ng Wallet Sa Isang Milyonaryo, At Ang Larawang Nasa Loob Nito Ang Nagpabagsak Sa Matandang Lalaki Sa Luha

BAHAGI 2

“Elena po,” marahang sagot ng bata, habang pinupunasan ang marungis niyang pisngi gamit ang manggas ng kanyang lumang kamiseta. “Elena Monteverde po ang buo niyang pangalan, pero sabi niya, huwag ko raw pong ipagsasabi sa iba ang apelyido niya kasi baka may magalit.”

Nang marinig ang mga katagang iyon, tuluyang nawalan ng lakas ang mga binti ni Don Ernesto. Ang iginagalang, kinatatakutan, at makapangyarihang negosyante na yumayanig sa mundo ng kalakalan ay dahan-dahang lumuhod sa maruming semento sa harap ng hotel. Walang pakialam kung marumihan ang kanyang mamahaling suit na nagkakahalaga ng daan-daang libo. Nakalimutan niya ang kanyang katayuan, ang mga taong nakatingin sa paligid, at ang bulong-bulungan ng mga nagdaraang mayayaman. Ang tanging nakikita lamang niya ay ang mukha ng bata—ang mga mata nitong bilugan at may kislap na labis na kahawig ng mga mata ng kanyang nawawalang anak.

“Sir! Don Ernesto!” nag-aalalang sumaklolo ang kanyang personal na bodyguard na si Bert, pilit siyang inaalalayan sa siko. “Tumayo po kayo riyan, baka kung ano ang isipin ng mga tao—”

“Bitiwan mo ako, Bert!” pabulong ngunit mariing utos ng matanda, nanginginig ang boses sa halo-halong pait, kaba, at sumasabog na pag-asa.

Hinarap ni Don Ernesto si Leo. Hinawakan niya ang payat at maruming balikat ng bata. “Leo… sabihin mo sa akin, nasaan ang nanay mo ngayon? Dalhin mo ako sa kanya. Pakiusap, dalhin mo ako sa nanay mo.”

Natakot si Leo sa biglaang pagbabago ng emosyon ng matanda. Umatras siya nang bahagya, nakatitig sa luhang umaagos sa pisngi ni Don Ernesto. “Bakit po kayo umiiyak? May nagawa po ba akong masama? Ibinalik ko naman po ang wallet ninyo. Wala po akong kinuha kahit isang piso, pramis po!”

“Wala, anak… wala kang ginawang masama,” pagsusumamo ni Don Ernesto habang pilit na pinapakalma ang kanyang tinig. Pinunasan niya ang sariling luha gamit ang likod ng kanyang palad. “Napakabuti mong bata. Gusto ko lang makita ang nanay mo dahil… dahil baka matulungan ko siya. May sakit kamo siya, hindi ba?”

Nagliwanag ang mukha ni Leo nang marinig ang salitang ‘gamot’ at ‘tulong’. “Opo! Tatlong araw na po siyang nilalagnat. Inuubo po siya nang malakas at wala na po kaming pambili ng gamot. Kaya nga po ako lumabas para maghanap ng bote at bakal, pero nakita ko po ang wallet ninyo.”

“Halika na,” mabilis na tumayo si Don Ernesto, na tila binigyan ng bagong lakas ng adrenalin. “Sumakay tayo sa kotse. Pupuntahan natin ang nanay mo ngayon din.”

Nang buksan ni Bert ang pinto ng marangyang itim na Mercedes-Benz, nag-atubili si Leo. Tumingin siya sa kanyang maduduming paa na nakasuksok sa pudpod na tsinelas. “Baka po marumihan ko ang upuan ninyo, Sir. Mabaho po ako.”

Hindi na sumagot si Don Ernesto; sa halip, siya mismo ang bumuhat sa bata at maingat itong pinaupo sa malambot na leather seat bago siya tumabi rito. “Bert, magmaneho ka. Sundin mo ang bawat direksyong sasabihin ni Leo.”

Habang binabaybay ng mamahaling sasakyan ang lungsod, unti-unting lumalayo ang kanilang ruta mula sa makikintab na gusali ng Makati at Bonifacio Global City patungo sa masikip, madilim, at mabahong eskinita sa gilid ng isang estero. Sa bawat kilometrong inilalapit nila sa tirahan nina Leo, lalong kumikirot ang dibdib ni Don Ernesto.

Ito ba ang naging buhay ng nag-iisa kong anak? tanong niya sa sarili habang nakatanaw sa labas ng bintana.

Naalala niya ang marangyang mansyon sa Forbes Park kung saan lumaki si Elena—isang tahanang may malalawak na hardin, mga kasambahay na sumusunod sa bawat utos, at mga kwartong napaliligiran ng karangyaan. Ngunit pinalitan iyon ni Elena ng kalayaan upang sumama sa lalaking minahal niya, si Manuel, isang simpleng arkitekto na walang yaman o koneksyon. Noong gabing nagmakaawa si Elena sa kanyang opisina, sinabi ni Don Ernesto ang mga salitang bumabagabag sa kanya gabi-gabi: “Kapag lumabas ka sa pintong iyan, huwag ka nang babalik kailanman. Wala ka nang ama, at wala na akong anak. Tingnan natin kung saan ka pupulutin kapag nagutom ka kasama ng hampaslupang iyan!”

“Dito na po tayo, Tito,” basag ni Leo sa nakabibinging katahimikan ng kanyang pag-iisip.

Huminto ang sasakyan sa harap ng isang masikip na eskinita na hindi na kayang pasukin ng kotse. Maputik ang daan, nagkalat ang mga basura, at naghahalo ang amoy ng kanal at usok ng kahoy. Bumaba si Don Ernesto nang walang pag-aalinlangan. Sinabihan niya si Bert na manatiling alerto at magdala ng first-aid kit mula sa sasakyan.

Humawak si Leo sa kamay ng matanda at inakay ito sa mga pasikot-sikot na daanan. Ang mga tagaroon ay napatitig sa kakaibang tanawin: isang maruming batang lansangan na akay-akay ang isang mayamang matanda na nakasuot ng mamahaling amerikana.

Sa dulo ng eskinita, huminto sila sa tapat ng isang barung-barong na gawa sa pinagtagpi-tagping yero, lumang plywood, at trapal. Walang maayos na pinto, tanging isang kupas na kurtina lamang ang nagsisilbing harang.

“Nay? Nanay, nandito na po ako!” masiglang tawag ni Leo habang iniuurong ang kurtina. “May kasama po ako, Nay. May tutulong po sa atin!”

Pumasok si Don Ernesto sa loob. Napakadilim ng silid, tanging ang liwanag mula sa isang maliit na gasera ang nagbibigay ng tanglaw. May amoy ng lumang papel, gamot, at kahirapan. Sa sulok ng silid, sa ibabaw ng manipis na banig na nakalatag sa sahig, nakahiga ang isang payat na babae. Nakabalot ito sa isang lumang kumot, nanginginig, at umuubo nang tuyo.

“Leo… anak…” mahinang tawag ng babae, pilit na idinidilat ang namumungay na mga mata. “Saan ka nanggaling? Sabi ko sa ‘yo… huwag kang lalayo… delikado sa labas…”

Dahan-dahang lumapit si Don Ernesto. Sa bawat hakbang niya, pakiramdam niya ay may libu-libong karayom na tumutusok sa kanyang lalamunan. Nang marating niya ang tabi ng banig at tuluyang maaninag ang mukha ng babae sa tulong ng gasera, tumigil ang mundo ng matanda.

Kahit maputla, kahit humpak ang mga pisngi, at kahit may mga pinong kulubot na dulot ng hirap at pasakit, walang pagdududa.

“Elena…”

Ang boses ni Don Ernesto ay basag, puno ng pighati na dalawampung taong ikinulong sa isang matigas na puso.

Napatigil ang babae. Parang binuhusan siya ng malamig na tubig. Dahan-dahan niyang ibinaling ang kanyang ulo patungo sa pinanggalingan ng boses. Nang mamukhaan niya ang matandang lalaking nakaluhod sa tabi ng kanyang banig, nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat at takot.

“P-Papa?”

Pilit na bumangon si Elena, ngunit dahil sa labis na panghihina ay muli siyang bumagsak sa banig. Agad siyang sinalo ni Don Ernesto. Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawampung taon, nayakap niya ang kanyang anak. Ang init ng lagnat ni Elena ay tumagos sa mamahaling tela ng suit ni Don Ernesto, ngunit mas naramdaman niya ang matinding pangungulila.

“Huwag kang gumalaw, anak… pakiusap, huwag kang magsalita muna,” umiiyak na bulong ng matanda, habang hinahagkan ang maruming buhok ng anak. “Patawarin mo ako… patawarin mo si Papa…”

“Papa… paano… bakit ka naririto?” umiiyak na tanong ni Elena, ang boses ay nanginginig sa pagitan ng ubo. Tumingin siya kay Leo na nakatayo sa tabi, gulong-gulo ang isip sa nasasaksihan. “Leo… ano ang ginawa mo?”

“Nay, napulot ko po ang wallet niya,” paliwanag ni Leo, umiiyak na rin dahil nakikita niyang umiiyak ang kanyang ina. “Ibinalik ko po. Nakita niya po ‘yong picture ninyo. Nay, siya po ba ang lolo ko?”

Nakatitig si Elena sa kanyang ama. Sa mga mata ni Don Ernesto, wala na ang dating mapagmataas, mayabang, at malupit na bilyonaryo. Ang nasa harap niya ay isang matandang lalaking durog ang puso, nagsusumamo ng kapatawaran, at lumuluha na parang isang bata.

“Nasaan si Manuel, Elena?” tanong ni Don Ernesto nang mapansing walang ibang gamit ng lalaki sa munting barung-barong.

Bumagsak ang panibagong luha mula sa mga mata ni Elena. “Pumanaw na siya tatlong taon na ang nakalilipas, Pa. Naaksidente sa konstruksyon. Mula noon, kaming dalawa na lang ni Leo ang nagtutulungan.”

Napasuntok si Don Ernesto sa sarili niyang hita sa labis na pagsisisi. Kung hindi lamang sana siya naging matigas, kung hindi lamang sana niya ipinagkait ang kanyang tulong, hindi sana magdurusa nang ganito ang kanyang anak at apo. Habang nagpapakasasa siya sa mga mararangyang hapunan at nagpapatayo ng mga bagong gusali, ang sarili niyang laman at dugo ay namamaluktot sa gutom at sakit sa gilid ng estero.

“Bert!” sigaw ni Don Ernesto sa kanyang bodyguard na nakatayo sa labas ng pinto. “Tawagan mo ang pinakamalapit na ospital! Ihanda ang presidential suite sa St. Luke’s! Sabihin mo sa kanila, darating ang anak ko!”