ISANG DALAGITA ANG PALIHIM NA NAGSENYAS NG SAKLOLO SA DRIVE-THRU BANDANG ALAS-DOS NG MADALING ARAW—AKALA NG LALAKING KASAMA NIYA AY ORDINARYONG CREW LANG ANG KAUSAP, PERO ANG GINAWA NG BINATA SA SUMUNOD NA WALONG MINUTO AY NAGLIGTAS NG ISANG BUHAY!
BAHAGI 2
Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang batok ni Adrian. Ang hanging nagmumula sa madilim at walang katau-taong highway ay tila tumigil sa pag-ihip. Bawat hibla ng kanyang kalamnan ay nanigas, ngunit pinilit niyang huwag magpatinag sa malamig at nanunuring titig ng lalaki.
Nakatayo ang estranghero sa maliit na landing ng service entrance. Malapad ang kanyang mga balikat, at ang kanyang kanang kamay ay nakabaon sa loob ng suot na oversized na jacket—isang pahiwatig na may hawak itong patalim o baril. Ang kanyang itim na face mask ay bahagyang bumaba, inilalantad ang matatalim na guhit sa paligid ng kanyang mga mata na tila sanay sa karahasan.
“Sir?” sagot ni Adrian. Pinalambot niya ang kanyang boses, ginamit ang tono ng isang pagod at walang muwang na working student. Kumurap-kurap siya na parang naguguluhan. “Ano po iyon? May problema po ba sa bata sa loob?”
Hindi gumalaw ang lalaki. Nanatiling matalim ang kanyang titig, parang kutsilyong sinusubukang hiwain ang bawat ekspresyon sa mukha ng binata.
“Huwag kang umastang tanga, totoy,” bulong ng lalaki. Mababa ngunit mariin ang boses nito, bawat pantig ay may dalang banta. “Kanina sa bintana, nakatitig ka sa kanya nang matagal bago mo isinara ang salamin. Tapos bigla mong sasabihing may deperensya ang manok at kailangan naming maghintay ng walong minuto sa dilim. Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?”
Kumabog ang dibdib ni Adrian na parang tambol, ngunit alam niyang kapag nagpakita siya ng takot, tapos na ang laban. Naisip niya ang kanyang nanay na nagtitinda sa palengke, at ang kanyang bunsong kapatid na umaasa sa kanya. Ngunit mas higit niyang naisip ang nanlulumong mga mata ng dalagita sa loob ng kotse—isang batang kasing-edad lang ng kanyang kapatid, na nagtiwala sa kanya sa gitna ng hatinggabi.
“Ah! Pasensya na po talaga, sir,” pagdadahilan ni Adrian, mabilis na nag-angat ng kamay sa tila nahihiyang paraan sabay kamot sa batok. “Iniisip ko po kasi kanina baka nasusuka si bunso o may motion sickness po siya. Kasi kanina po sa salamin, parang namumutla siya at hinahawakan ang tiyan at dibdib niya. Baka po kamo nabibiyahe. Itatanong ko nga po sana kung gusto ninyong magpadagdag ng mainit na sabaw o tubig, kaso nagmamadali po kayo kanina kaya nahiya na akong mag-alok.”
Bahagyang kumunot ang noo ng lalaki. Tila sinusuri nito kung totoo ang sinasabi ng binata o isa lamang itong palabas.
“Kapatid ko iyon,” mabilis na singit ng lalaki, pilit na pinatitigas ang kanyang kwento. “Galing kami sa burol ng tiyahin namin sa Pampanga kaya puyat at umiiyak. Huwag kang makialam sa pampamilyang usapan.”
“Naku, condolence po, sir,” magalang na wika ni Adrian, yumuko pa nang bahagya. “Kaya pala po balisa ang bata. Pasensya na po talaga. Pero huwag po kayong mag-alala, chine-check na po sa kusina ang batch ng spicy chicken ninyo. Standard operating procedure po kasi rito sa amin na kapag lampas alas-dos ng madaling araw, bina-batch cook lang po ang manok para hindi malamig at mamantika kapag iniuwi.”
Tumingin ang lalaki sa kanyang mamahaling relos, pagkatapos ay lumingon sa direksyon ng waiting bay kung saan nakaparada ang itim na sedan. Tahimik ang paligid, ngunit ang hanging amihan ay may dalang kakaibang tensyon.
“Wala na akong pakialam sa manok mo,” matigas na wika ng lalaki, bumalik ang bagsik sa kanyang mukha. “Ibalik mo ang isang libo ko. Aalis na kami. Ngayon din.”
Sa sandaling iyon, naramdaman ni Adrian ang matinding pagkaipit. Hindi sila pwedeng umalis. Kapag nakaapak sa silinyador ang lalaking ito at nakalabas sa driveway patungo sa malawak at madilim na MacArthur Highway, tuluyan nang mawawala ang dalagita. Walang CCTV sa madidilim na bahagi ng highway patungong norte.
“Sir, sandali lang po,” agap ni Adrian, sinadyang bagalan ang bawat galaw habang pilit na humaharang sa daan patungo sa payment window. “Nai-punch na po kasi sa POS system ang resibo ninyo. Sa corporate policy po namin, kapag na-punch na ang order at nabawasan na ang imbentaryo, kailangan po ng manager’s key at electronic override para ma-void ang transaction at maibalik ang cash mula sa safe.”
“Pwes, tawagin mo ang manager mo!” singhal ng lalaki, bahagyang inilapit ang mukha kay Adrian. Naamoy ni Adrian ang pinaghalong sigarilyo at matapang na kape mula sa hininga nito.
“Opo, sir! Opo, kukunin ko na po agad,” mabilis na tugon ni Adrian. “Nasa likod po si Sir Renato, binubuksan na po ang safe sa manager’s office para sa sukli ninyo at sa refund authorization. Sandali lang po, pakiusap, baka mapagalitan din po ako kapag nagkulang ang benta sa kaha ko.”
Tinalikuran ni Adrian ang lalaki at mabilis na pumasok sa loob ng service door, sabay mariing pagkandado sa deadbolt lock. Pagkasara ng pinto, sumandal siya sa malamig na pader at huminga nang malalim. Nangangatog ang kanyang mga tuhod.
Pagpasok niya sa maliit na opisina ng store manager, nadatnan niya si Mang Renato na mahigpit ang hawak sa landline telephone, habang nakatutok ang mga mata sa split-screen ng CCTV monitors.
“Mang Renato, ano pong sabi ng pulis?” nagmamadaling bulong ni Adrian, habang pinupunasan ang malamig na pawis sa kanyang noo.
Ibinaba ni Mang Renato ang telepono, bakas ang matinding kaba sa kanyang kulubot na mukha. “Nakausap ko ang desk officer ng Malolos City Police Station, Adrian. May mobile patrol car daw na nagpapatrolya sa boundary ng Guiguinto at Malolos. Papunta na raw sila rito, pero mga tatlo hanggang apat na minuto pa raw dahil galing pa sila sa kabilang intersection!”
“Hindi aabot ang apat na minuto, Mang Renato!” bulalas ni Adrian habang itinuturo ang monitor. “Naghinala na ang drayber. Ayaw na niyang hintayin ang pagkain. Gusto na niyang bawiin ang pera at umalis. Kapag pumasok iyon sa kotse at pinasibad ang makina, wala na tayong magagawa!”
Napatingin silang dalawa sa monitor na nakatutok sa waiting bay.
Sa screen, kitang-kita na bumalik na ang lalaki sa itim na sedan. Pabalibag nitong isinara ang pinto ng kotse. Ilang sandali pa, umilaw nang maliwanag ang puting reverse lights ng sasakyan. Nagsimula nang umatras ang kotse upang makalabas sa pagkakaipit sa bay.
Ngunit bago pa ito tuluyang makabwelo, may nangyari sa loob ng kotse.
Mula sa likurang bintana, nakita nila sa malabong lente ng camera na nagpumiglas ang dalagita. Sinubukan nitong buksan ang pinto sa likod, ngunit naka-child lock ito. Lumingon ang drayber sa likuran at marahas na hinablot ang braso ng bata upang hilahin ito pabalik sa upuan.
Nakita ni Adrian ang pagbagsak ng katawan ng bata sa backseat, at ang muling pagdikit ng nanginginig nitong palad sa salamin—ang parehong palad na humihingi ng saklolo.
“Hindi ko kayang panoorin lang ito,” mariing sabi ni Adrian, nagdilim ang kanyang paningin sa galit at awa.
“Adrian, huwag! Mapanganib!” sigaw ni Mang Renato, akmang hahawakan ang braso ng binata. “Baka may baril ang taong iyan! Hintayin natin ang mga pulis!”
“Sir, kapag lumabas iyan sa highway, patay na ang bata bago pa makarating ang pulis!” sagot ni Adrian. Walang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. Sa loob ng walong taon mula nang mawala ang kanyang ama, natutunan niyang sa gitna ng unos, walang ibang tutulong sa iyo kundi ang sarili mong tapang.
Hinablot ni Adrian ang dalawang mabibigat at matataas na kulay kahel na traffic safety cones na nakatabi sa gilid ng service hallway—mga cones na may nakasulat na Drive-Thru Temporarily Closed. Kinuha rin niya ang malaking metal na mop squeezer cart na puno ng maruming tubig at sabon mula sa utility room.
Mabilis na binuksan ni Adrian ang emergency exit door sa gilid ng building na direktang lumalabas malapit sa exit lane ng drive-thru.
Kasabay ng pagbukas niya ng pinto, umalingawngaw ang tunog ng umiinit na makina. Kumaskas ang gulong ng itim na sedan sa semento habang pilit nitong iniikot ang manibela upang dumiretso sa kaisa-isang daan palabas patungo sa MacArthur Highway.
Walang takot na tumakbo si Adrian sa gitna ng makitid na driveway.
Sa layong sampung metro mula sa humaharurot na kotse, buong lakas na inihagis ni Adrian ang mabigat na metal na mop bucket sa gitna ng daan, sabay kalat ng tubig at sabon sa madulas na semento. Pagkatapos, ibinalandra niya ang dalawang matitigas na plastic safety cones sa pinakagitna ng lane.
SKRRRRRKKKK!
Tumunog nang napakalakas ang preno ng sedan nang biglang mapansin ng drayber ang nakaharang sa kanyang daraanan. Dumausdos ang gulong ng sasakyan sa basang semento na may sabon, at sumalpok ang nguso ng kotse sa mabigat na metal na basurahan at safety barrier ng fast-food restaurant!
Tumigil ang sasakyan. Umusok ang bumper nito dahil sa impact.
Bumukas nang marahas ang pinto ng driver’s side. Lumabas ang lalaki, nanlilisik ang mga mata sa galit, at may hawak nang kumikinang na balisong sa kanyang kanang kamay.
“Putang ina mo, bata ka!” sigaw ng lalaki habang mabilis na sumusugod patungo kay Adrian. “Papakawalan mo ako o sasaksakin kita rito?!”
Hindi tumakbo si Adrian. Humakbang siya paatras upang mapanatili ang kanyang balanse, hawak ang mahabang hawakan ng heavy-duty aluminum floor scraper na nadala niya mula sa utility room.
“Bitawan mo ang bata!” sigaw ni Adrian pabalik, nanginginig man ang boses sa bugso ng adrenaline ay nanatiling matatag ang kanyang tindig. “Paparating na ang mga pulis! Hindi ka na makakaalis dito!”
Nang marinig ng lalaki ang salitang pulis, lalong naging desperado ang mukha nito. Itinaas nito ang patalim at buong bilis na sumugod upang saksakin si Adrian sa dibdib!