Bahagi 2

Hindi makagalaw si Maribel. Ang mangkok ng mainit na nilagang baka at steamed fish na binayaran gamit ang premium allowance ni Andrea ay umuusok pa sa mismong harapan ni Jessa. Sa gilid ng lababo, nakatiwangwang ang isang maliit na plastic na mangkok—may bahagyang tuyong kanin-lamig at tatlong laylay na tangkay ng pinakuluang pechay na walang kahit katiting na mantika o asin.

“M-Ma’am Andrea…” Nanginginig ang boses ni Maribel, pilit na humugot ng ngiti pero ang kaniyang mga mata ay patingin-tingin sa pinto ng pasilyo. “K-Kasi po… ayaw pong kainin ni Mika kanina. Sayang naman po kung itatapon lang, kaya pinakain ko na lang po kay Jessa. Alam niyo naman pong pinalaki kong hindi nag-aaksaya ng biyaya ang anak ko.”

Dahan-dahang lumapit si Andrea sa hapag-kainan. Ang kaniyang mamahaling takong ay tumutunog sa marmol na sahig. Bawat hakbang niya ay parang hampas ng orasan. Nakalutang ako malapit sa kisame, nakatingin sa mukha ng aking ina. Pagod siya. May malalalim na maitim na bilog sa ilalim ng kaniyang mga mata mula sa sunod-sunod na flight at puyat, pero sa mga sandaling iyon, may gumapang na matinding kaba at hinala sa kaniyang dibdib.

Tiningnan ni Andrea ang suot ni Jessa. Isang kulay rosas na Ralph Lauren cardigan—ang eksaktong damit na binili niya para sa akin sa Duty Free noong nakaraang buwan.

“Bakit suot ng anak mo ang damit ni Mika?” mahinahon ngunit may yelong talim ang boses ni Andrea.

Agad na hinila ni Jessa ang manggas ng cardigan, natatarantang tumingin sa kaniyang ina. “Sabi po kasi ni Mama—”

“Hiniram lang po!” sabat agad ni Maribel, hinawakan nang mahigpit ang balikat ni Jessa para pigilan itong magsalita pa. “Malamig po kasi ang panahon kagabi, nilalagnat po si Jessa. Pansamantala ko lang pong ipinasuot habang nilalabhan ang kaniyang jacket. Huhubarin din po niya agad.”

Hindi na sumagot si Andrea. Hindi na niya pinansin ang mga palusot. Tinalikuran niya ang mag-ina at mabilis na naglakad patungo sa pasilyo kung nasaan ang aking silid.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin, “Mama, huwag kang matakot, nandito ako.” Pero nang iunat ko ang aking maliit na anino, lumusot lamang ang hangin sa kaniyang balikat. Bahagyang nangilabot si Mama, napahinto sandali at napahawak sa kaniyang batok, bago nagpatuloy sa paglalakad.

Nakarating siya sa harap ng pinto ng aking kuwarto.

Pinihit niya ang doorknob. Nakatrangka.

Mabilis na sumunod si Maribel, pawisan ang noo kahit bukas ang aircon. “Ma’am! Tulog pa po siguro ang bata. Huwag na po nating istorbohin. Magpahinga po muna kayo sa kuwarto ninyo, ipagtitimpla ko kayo ng kape—”

“Bakit nakakandado mula sa labas ang pinto ng anak ko?” lumingon si Andrea, nanlilisik ang mga mata.

Isang padlock ang nakasabit sa sliding latch na hindi kailanman naroroon noong huling umalis si Andrea. Isang improvised na trangka na ipinagawa pala ni Maribel sa subdivision maintenance para hindi ako makalabas sa gabi upang maghanap ng pagkain.

“N-Naglalaro po kasi siya kagabi…” nanginginig ang mga kamay ni Maribel habang kinakapa ang bulsa ng kaniyang apron. “Baka po lumabas sa gabi at mahulog sa hagdan, kaya nilagyan ko lang po ng safety lock habang abala ako sa pagluluto…”

“Ibigay mo sa akin ang susi.”

“Ma’am, baka po naiwan ko sa—”

“IBIGAY MO SA AKIN ANG SUSI NGAYON DIN!”

Bumigay ang pader ng pagtitimpi ni Andrea. Ang boses na ginagamit niya sa boardroom upang patahimikin ang mga korporasyon ay umalingawngaw sa buong bahay. Nanginginig na inilabas ni Maribel ang isang maliit na tansong susi mula sa kaniyang bulsa.

Agad itong hinablot ni Andrea. Nanginginig ang kaniyang sariling mga daliri habang ipinapasok ang susi sa butas. Sa isang malutong na lagutok, bumukas ang kandado.

Itinulak ni Andrea ang pinto.

Ang silid ay madilim, amoy kulob, at napakalamig dahil sa lumang electric fan na nakatutok sa sulok. Walang magarbong laruan na nakakalat. Sa halip, sa tabi ng kama, sa malamig na sahig na walang sapin, nakahandusay ang aking maliit na katawan.

Nakahiga ako nang pabaluktot, yakap ang aking mga tuhod. Ang aking mukha ay maputlang-maputla, may tuyong bakas ng luha sa aking pisngi, at ang aking mga labi ay nangingitim na.

“Mika?”

Bumagsak ang handbag ni Andrea. Lumuhod siya sa sahig, hindi alintana ang kaniyang mamahaling damit. Hinawakan niya ang aking balikat.

“Mika, anak… gising na. Nandito na si Mama. Umuwi na si Mama…”

Nang hawakan niya ang aking braso, naramdaman niya ang matinding lamig. Hindi iyon lamig ng taong nilalamig lang; iyon ay ang nanunuot, walang buhay na tigas ng isang bangkay.

Binuhat ni Andrea ang aking katawan at isinandal sa kaniyang dibdib. Sa sandaling iyon, naramdaman niya kung gaano kagaan ang kaniyang anim na taong gulang na anak. Lumitaw ang aking mga tadyang sa manipis kong t-shirt. Ang aking mga braso ay parang mga tuyong patpat. Ang smartwatch na ibinigay niya sa akin ay maluwag na nakabitin sa aking payat na pulso—patay na ang baterya nito.

“Mika? Mika! Gumising ka! Huwag mong biruin si Mama!”

Nagsimulang humagulgol si Andrea, niyuyugyog ang aking walang malay na katawan. Inilapat niya ang kaniyang tainga sa aking dibdib.

Walang tibok. Wala ni isang pintig.

“HINDI! HINDI PWEDE!” hiyaw ni Andrea. Ang kaniyang boses ay napuno ng hilakbot at matinding pagkasiphayo. “Tumawag ka ng ambulansya! MARIBEL, TUMAWAG KA NG AMBULANSYA!”

Sa may pintuan, nakatayo si Maribel. Ngunit hindi siya kumilos upang kumuha ng telepono. Sa halip, umatras siya nang dahan-dahan. Ang kaniyang mukha ay nawalan ng kulay, punô ng takot—hindi takot para sa akin, kundi takot para sa kaniyang sarili.

“H-Hindi ko kasalanan…” bulong ni Maribel, nanginginig ang boses. “Maayos pa siya kagabi… b-baka may sakit talaga ang bata… matagal ko nang sinasabing may sakit siya…”

“TUMAWAG KA NG TULONG!” sigaw muli ni Andrea, habang pilit na ginagawa ang CPR. Inilapat niya ang kaniyang bibig sa aking malamig na labi, pilit na nagbubuga ng hangin, at paulit-ulit na pinipindot ang aking maliit na dibdib. “Mika, lumaban ka! Pakiusap, patawarin mo si Mama! Mika, anak ko, parang awa mo na!”

Lumapit ako sa kaniya. Lumuhod ako sa tabi niya at sinubukang yakapin ang kaniyang nanginginig na likod. “Mama… nandito ako. Hindi na po masakit ang tiyan ko. Huwag ka nang umiyak…”

Ngunit walang tunog na lumabas sa aking multo. Ang tanging naramdaman ni Andrea ay isang biglaang simoy ng hangin na nagpataas ng balahibo sa kaniyang batok. Tumingin siya sa paligid nang may nanlalaking mga mata, pilit na hinahanap ang presensyang iyon, bago muling bumagsak ang kaniyang luha sa aking walang buhay na mukha.

Sa sala, narinig ang yabag ng mga paang nagmamadali.

Napagtanto ni Andrea na sinusubukang tumakas ni Maribel.

Binitawan ni Andrea ang aking katawan nang may labis na pag-iingat, inihiga ako sa kama at kinumutan. Nang tumayo siya, nawala ang lungkot sa kaniyang mukha; napalitan ito ng isang nakapangingilabot at madilim na poot.

Mabilis siyang lumabas ng silid. Naabutan niya si Maribel sa may pintuan, hawak ang bag nito at hinihila si Jessa palabas.

“Saan ka pupunta?” malamig na tanong ni Andrea.

“Ma’am, k-kukuha lang po ako ng tulong sa labas—”

Bago pa matapos ni Maribel ang kaniyang sasabihin, hinablot ni Andrea ang buhok ng yaya at buong lakas itong ibinalibag pabalik sa sala. Bumagsak si Maribel sa sahig, tumapon ang kaniyang bag kung saan lumabas ang mga mamahaling alahas ni Andrea, tatlong bundle ng tig-iisang libong piso mula sa grocery budget, at ang mga mamahaling lotion at pabango na ipinadala galing Singapore.

“Mama!” iyak ni Jessa na napaupo sa takot.

Mabilis na pinindot ni Andrea ang panel sa tabi ng pinto. Ang automated smart-lock ng mansyon ay nag-lockdown—isang feature na ipinalagay ni Andrea para sa seguridad, ngunit ngayon ay naging rehas para sa mga kriminal.

Inilabas ni Andrea ang kaniyang sariling telepono. Hindi nanginginig ang kaniyang mga daliri nang i-dial niya ang numero ng hepe ng pulisya ng lungsod—isang matalik na kaibigan ng kaniyang pamilya.

“General David,” kalmado ngunit basag ang boses ni Andrea. “Magpadala ka ng SOCO, mga imbestigador, at ambulansya sa bahay ko ngayon din. Patay ang anak ko. At may dalawang mamamatay-tao sa loob ng pamamahay ko.”

Bumagsak ang telepono. Tumingin si Andrea kay Maribel na noo’y nakaluhod na at umiiyak.

“Ma’am, maawa po kayo! Hindi ko po sinasadya! Hindi ko po pinatay si Mika!” pagmamakaawa ni Maribel habang gumagapang palapit sa mga paa ni Andrea. “Pinapakain ko po siya! Hindi lang po talaga siya kumakain!”

Lumapit si Andrea sa television console. Binuksan niya ang cabinet kung saan nakatago ang centralized home server—ang backup storage ng mga smart devices.

Doon, may isang bagay na hindi alam ni Maribel.

Akala ng yaya ay ligtas siya dahil bawat video call ay kaniyang kontrolado gamit ang sarili niyang cellphone. Ngunit ang smartwatch na suot ko araw-araw? Mayroon itong auto-sync audio recorder at cloud monitoring na naka-link sa pribadong server ng pamilya Reyes—isang safety feature na matagal nang kinalimutan ni Andrea na tingnan dahil sa kaniyang labis na tiwala sa mga ipinapadalang video ni Maribel.

Nang buksan ni Andrea ang laptop at i-load ang mga audio logs ng nakaraang dalawang buwan, umalingawngaw sa buong sala ang malinaw na boses:

“Smile, Mika. Para makita ng mama mo na kumakain kang mabuti… Kapag hindi ka ngumiti, kukurutin kita sa singit para walang bakas.”

Kasunod nito ang tunog ng paglipat ng pinggan:

“Akin na ’yang baka, Ma. Gusto ko ’yan,” boses ni Jessa.“Sige lang, anak, ubusin mo. Itong kanin at sabaw, ibigay mo sa batang ’yan. Maarte lang ’yan.”

At ang pinakamasakit sa lahat—ang audio recording kagabi bago ako mawalan ng malay:

“Mama… gutom na gutom ako… kinandado ako ni Tita Maribel…” At ang boses ni Andrea mula sa speakerphone:“Mika, nasa importanteng meeting si Mama. Huwag mo namang pahirapan lagi si Tita Maribel. Tigilan mo na ang pagsisinungaling.”

Kasunod noon ay ang tunog ng aking mahinang pag-iyak, ang kalabog ng aking katawan sa sahig, at ang huling bulong ko bago huminto ang aking puso:

“Mama… sorry po kung naging masamang bata ako…”

Nang marinig iyon ni Andrea, napaluhod siya sa gitna ng sala. Hinawakan niya ang kaniyang ulo at sumigaw ng isang matinding hiyaw ng pagsisisi na bumasag sa katahimikan ng buong kabahayan.