HINAMAK NG FIANCÉE NG PINAKAKINATATAKUTANG BILYONARYO ANG ISANG HAMAK NA HOTEL MAID SA HARAP NG 300 BISITA, PERO NANG SALUHIN NG DALAGA ANG SAPATOS NA IPINANGHAMPAS SA KANIYA, NAPAMUTLA ANG BILYONARYO NANG MARINIG ANG PANGALAN NG KANIYANG AMA!

BAHAGI 2

Nabasag ang katahimikan ng marangyang bulwagan nang bumagsak ang kristal na baso ni Bianca Villareal sa marmol na sahig. Tumilapon ang mamahaling champagne, dumampi sa kaniyang gintong bestida, ngunit sa pagkakataong iyon, wala siyang naitaguyod na sigaw. Ang dating mapagmataas at maningning niyang mukha ay napalitan ng nanlalagkit na pawis at labis na takot.

Ang tinig na lumabas mula sa lumang cellphone ni Don Ernesto ay hindi banyaga sa pandinig ng tatlong daang kilalang tao sa loob ng Grand Imperial Hotel. Malalim ito, magaspang, at may malamig na awtoridad na tanging iisang tao lamang sa silid ang nagmamay-ari.

Lahat ng mga mata ay dahan-dahang napabaling sa isang sulok ng VIP platform—kung saan nakatayo ang isang ginoong may pilak na buhok, nakasuot ng pasadyang tuxedo na gawa sa Italy, at may hawak na gintong tungkod.

Si Don Fernando Villareal. Ang ama ni Bianca. Ang iginagalang na haligi ng industriya ng konstruksiyon at pagbabangko, at ang mismong taong nagtulak upang maikasal si Rafael sa kaniyang kaisa-isang anak.

“H-hindi totoo iyan!” pautal na sigaw ni Bianca, bagaman nanginginig ang kaniyang buong katawan habang nakaturo ang maruming daliri kay Don Ernesto. “Peke ang recording na iyan! Rafael, huwag kang makikinig sa matandang ulyanin na iyan! Nais lamang nilang sirain ang ating kasal! Nais nilang hiyain ang pamilya Villareal sa harap ng buong alta-sosyedad!”

Ngunit si Rafael Monteverde ay hindi man lamang lumingon sa kaniyang mapapangasawa. Nanatiling nakapako ang kaniyang matatalim at nagdidilim na paningin sa mukha ni Don Fernando. Ang hangin sa loob ng grand ballroom ay tila naging kasing-lamig ng yelo. Ang mga bilyonaryo, senador, embahador, at mga kilalang personalidad na kanina lamang ay nagtatawanan habang hinahamak ang isang hamak na hotel maid ay halos hindi na makahinga sa matinding tensiyon.

“Peke?” malamig na bulong ni Rafael. Bawat kataga na lumabas sa kaniyang bibig ay tila hiwa ng patalim. “Don Ernesto, ipaliwanag mo sa lahat. Ngayon din.”

Humakbang pasulong ang matandang tagapayo, iniangat ang kaniyang ulo nang may paninindigan matapos ang pitong taong pananahimik.

“Pitong taon na ang nakararaan, bago naging pinuno ng Monteverde Holdings si Rafael, nagkaroon ng lihim na pag-atake sa kaniya sa isang abandonadong parking lot sa may EDSA,” pagsisimula ni Don Ernesto, sapat ang lakas ng boses upang umalingawngaw sa buong bulwagan. “Anim na armadong mersenaryo ang sumalubong sa kaniyang sasakyan. Binaril ang kaniyang driver, at nasugatan si Rafael. Kung hindi dahil sa isang ordinaryong maintenance technician na humarang gamit lamang ang dalawang pirasong kahoy at ang kaniyang sariling katawan upang ilihis ang mga mamamatay-tao, matagal nang nabaon sa limot ang pangalang Rafael Monteverde.”

Napatingin ang lahat kay Mara. Nakatayo pa rin ang dalaga sa gitna ng bulwagan, hawak ang mamahaling sapatos ni Bianca sa kaniyang kanang kamay, at may mantsa pa rin ng champagne sa kaniyang lumang uniporme. Ngunit wala nang bakas ng kahihiyan sa kaniyang tindig. Ang kaniyang mga mata ay nanatiling kalmado, matatag, at sumasalamin sa dangal na minana niya sa kaniyang yumaong ama.

“Nang gabing iyon,” patuloy ni Don Ernesto habang nakatingin nang matalim kay Don Fernando, “nahuli ko ang isa sa mga sugatang gunman bago pa makatakas. Bago siya tuluyang nawalan ng malay, ibinigay niya sa akin ang burner phone kung saan naka-record ang huling tawag ng taong nagbayad ng limampung milyong piso para sa ulo ni Rafael. Ang boses na iyon ay walang iba kundi si Fernando Villareal!”

Nagsimulang magbulungan ang mga panauhin.

“Diyos ko… si Don Fernando?” “Ibig sabihin, ang sarili niyang magiging biyenan ang nagtangkang magpapatay sa kaniya?” “At ginamit pa nila si Bianca upang tuluyang makontrol ang kayamanan ng mga Monteverde!”

“Kasinungalingan!” bulyaw ni Don Fernando, ihinampas ang kaniyang gintong tungkod sa sahig habang namumula ang mukha sa galit at takot. “Wala kayong matibay na ebidensiya! Isang audio file na madaling manipulahin gamit ang teknolohiya? Rafael, mag-isip ka! Ako ang nag-angat sa shipping lines mo nang muntik ka nang malugi limang taon na ang nakararaan! Ako ang nagbigay sa iyo ng daan sa Kongreso! Bakit ka maniniwala sa isang matandang retirado at sa isang hamak na babaeng nagpupunas ng inodoro?”

Dahan-dahang humakbang si Rafael papalapit kay Fernando. Bawat yabag ng kaniyang makintab na sapatos na balat ay lumilikha ng tunog na parang hatol ng kamatayan.

“Limang taon na ang nakararaan, Don Fernando, nagtaka ako kung bakit bigla kayong nag-alok ng tulong sa aking kumpanya matapos ang insidenteng iyon,” wika ni Rafael, ang tinig ay puno ng matinding poot na matagal nang kinikimkim. “Akala ko ay dahil sa utang na loob ng inyong ama sa aking lolo. Ngunit ang totoo, nang mabigo kayong patayin ako sa EDSA pitong taon na ang nakararaan, naisip ninyong mas mainam na lasonin ang aking buhay mula sa loob—sa pamamagitan ng pagpapakasal sa akin ng iyong anak, habang dahan-dahan ninyong sinisipsip ang aking mga ari-arian!”

“Hindi totoo iyan!” umiiyak na sumingit si Bianca, lumuhod sa sahig habang nakakapit sa laylayan ng pantalon ni Rafael. “Rafael, maniwala ka sa akin! Wala akong kinalaman dito! Mahal kita! Hindi ba’t ako ang nag-alaga sa iyo nang magkaroon ka ng trauma matapos ang insidenteng iyon? Ako ang palagi mong kasama!”

Tiningnan ni Rafael si Bianca mula sa itaas. Ang tingin niya ay walang bahid ng pagmamahal—purong pandidiri at pagkasuklam.

“Mahal?” mapait na ngumiti ang bilyonaryo. “Ang babaeng kayang manapak, magmura, at magbuhos ng alak sa isang marangal na nagtatrabaho dahil lamang sa natapong champagne ay walang kakayahang magmahal ng kahit sino maliban sa kaniyang sarili at sa kaniyang luho. At ngayon ko lamang napagtanto… ang mukhang ito ang pilit kong minahal sa loob ng tatlong taon? Isang huwad na anghel na nagtatago ng maruming budhi ng isang mamamatay-tao.”

Marahas na hinila ni Rafael ang kaniyang binti upang alisin ang pagkakahawak ni Bianca. Sumubsob ang dalaga sa sahig, humahagulgol sa gitna ng basag na bubog at maruming alak, habang ang kaniyang dalawang milyong pisong gown ay nagmistulang basahan.

Bumaling muli si Rafael kay Don Ernesto. “May sinabi ka kanina, Ernesto. Sinabi sa recording na kailangang tiyaking hindi makapagsasalita si Gabriel Santos. Ano ang ibig sabihin noon?”

Napatingin si Don Ernesto kay Mara, at may luhang kumawala sa mga mata ng matandang tagapayo.

“Nang gabing iyon, hindi namatay si Mang Gabriel dahil sa mga sugat na natamo niya sa pakikipaglaban,” basag ang boses na salaysay ng matanda. “Dinala siya sa isang pampublikong ospital sa Maynila. Ayon sa mga doktor, bagaman marami siyang pasa at hiwa, ligtas na ang kaniyang kalagayan. Ngunit kinabukasan, isang pekeng medical orderly ang pumasok sa kaniyang ward. Pinalitan ang kaniyang IV drip ng lason—isang uri ng potassium chloride overdose na nagdulot ng biglaang cardiac arrest.”

Nanigas ang buong katawan ni Mara nang marinig iyon.

Ang kaniyang mga mata ay nanlaki. Ang kaniyang puso ay tila pinipiga ng bakal na kamay.

“Nadulas lamang ako sa trabaho, anak…” iyon ang huling mga salitang sinabi ng kaniyang ama habang nakahiga sa maruming kama ng ospital pitong taon na ang nakalilipas. Ngumiti pa ito sa kaniya, hinawakan ang kaniyang pisngi, at sinabing huwag mag-alala dahil uuwi rin ito upang turuan siya ng susunod na hakbang sa Tahimik na Agos.

Hindi ito namatay dahil sa komplikasyon. Pinatay ang kaniyang ama. Pinatay ito upang protektahan ang maduming sikreto ng mga Villareal.

Ang tahimik na dalaga na kanina lamang ay nagtitiis sa bawat insulto at sampal ay dahan-dahang nag-angat ng tingin. Ang kaniyang mga kamao ay pumuti sa labis na diin. Sa kaniyang anyo, wala na ang hamak na tagalinis ng kubeta. Ang nagising sa kaniyang kalooban ay ang anak ng isang mandirigma—ang tagapagmana ng Tahimik na Agos.

“K-kayo…” nanginginig na tinig ni Mara habang nakatitig kay Don Fernando. “Kayo ang pumatay sa tatay ko?”

Nakita ni Fernando ang kakaibang kislap sa mga mata ni Mara—isang anyo ng lakas na hindi kayang bayaran ng salapi. Naramdaman ng matandang negosyante ang panganib. Sa isang iglap, inilabas niya ang kaniyang tunay na anyo.

“Mga gwardya! Protektahan ninyo ako!” sigaw ni Fernando.

Tatlong armadong personal security ni Fernando na nakatayo sa VIP lounge ang sabay-sabay na humugot ng mga nakatagong baril sa ilalim ng kanilang mga amerikana. Sumigaw ang mga bisita sa bulwagan, nagtulakan at nagkagulo upang makalayo sa mga putok na maaaring maganap.

“Iligtas ninyo ako rito at ilabas si Bianca!” utos ni Fernando habang mabilis na paatras sa may emergency exit.

Ang isa sa mga tauhan ni Fernando ay agad na humakbang upang harangin si Rafael, ngunit ang pangalawa ay nakitang pinakamalapit si Mara at nagtangkang agawin ang dalaga upang gawing bihag!

Mabilis na sumugod ang matipunong lalaki patungo kay Mara, nakataas ang braso upang sakalin ang leeg nito.

Ngunit nagkamali ang lalaki.

Sa paningin ni Mara, muling bumagal ang mundo. Hindi siya umatras. Hindi siya sumigaw.

“Kontrol bago bilis. Hayaan mong ang bigat ng kalaban ang magpatumba sa kaniya.”

Bago pa man dumampi ang kamay ng lalaki sa kaniyang uniporme, bahagyang umikot ang katawan ni Mara pakanan—ang pamosong pag-iwas ng Tahimik na Agos. Gamit ang kabilang kamay na may hawak pa rin sa matulis na sapatos ni Bianca, mabilis niyang idinaing ang kristal na takong sa pulso ng lalaki!

“ARGH!”

Nabitawan ng bodyguard ang kaniyang baril. Bago pa ito makabawi, inihakbang ni Mara ang kaniyang kanang paa sa likod ng binti ng lalaki, hinawakan ang kuwelyo nito, at sa isang swabe ngunit napakalakas na pagpihit ng kaniyang balakang, ibinalibag niya ang dalawang daang librang lalaki sa ibabaw ng glass table na puno ng champagne!

KRAAASH!

Nabasag ang mesa. Bumagsak ang lalaki, walang malay at duguan.

Hindi pa natatapos doon. Ang pangatlong bodyguard na nakatutok na ang baril kay Rafael ay biglang naramdaman ang matinding panganib sa kaniyang likuran. Bago niya maiputok ang armas, tumalon si Mara sa ibabaw ng natumbang silya, mabilis na sumalag sa braso ng lalaki, at gamit ang isang bukas na palad, marahas niyang tinamaan ang panga nito gamit ang kaniyang buong bigat.

BLAG!

Tumilapon ang baril sa sahig at nasalo ito ni Rafael sa hangin nang walang kahirap-hirap.

Katahimikan. Isang nakakabinging katahimikan ang muling bumalot sa bulwagan.

Nakatayo si Mara sa gitna ng mga nagkalat na bubog, maayos ang kaniyang paghinga, at ang kaniyang tindig ay tila isang bantayog ng katarungan.

Si Don Fernando, na nasa may pintuan na sana ng exit, ay napatigil nang marinig ang kaniyang likuran. Nang dahan-dahan siyang lumingon, nakita niyang nakatutok na sa kaniyang noo ang kaniyang sariling baril na hawak na ngayon ni Don Rafael Monteverde.

At sa likod ni Rafael, nakatayo ang dalawampung miyembro ng Monteverde Black Guard—ang pinakapili at kinatatakutang pribadong security team ng bansa—na nakapalibot na sa buong bulwagan, nakakandado ang lahat ng lagusan, at handang pumatay sa isang kumpas lamang ng kamay ng kanilang amo.

“Ibagsak mo ang tungkod mo, Fernando,” malamig na utos ni Rafael. “Dahil bago sumikat ang araw bukas, sisiguraduhin kong ang buong pamilya mo ay mabubulok sa pinakamadilim na piitan sa bansang ito.”