PINAGTAWANAN NG MGA DOKTOR ANG BATANG WALONG TAONG GULANG NA NAGMAMAKAAWANG ILIGTAS ANG KANYANG SANGGOL NA KAPATID—PERO NANG MAKITA NG ISANG NARS ANG TATLONG ITIM NA TAHI SA DILAW NA GUWANTES, NABUNYAG ANG LIHIM NA NAGPATIGIL SA BUONG OSPITAL
BAHAGI 2
Hindi na ako nag-aksaya ng kahit isang segundo. Nang marinig ko ang mga salitang iyon mula kay Dr. Renato Vergara, alam kong bawat tibok ng orasan ay katumbas ng aming buhay. Ang dating kaalaman ko bilang miyembro ng Special Witness Protection Unit ay muling sumiklab sa aking buong pagkatao. Nawala ang pagod, nawala ang takot; pinalitan ito ng malamig at kalkuladong determinasyon.
“Jasmine, hawakan mo ang laylayan ng scrub suit ko at huwag na huwag kang bibitaw kahit anong mangyari,” mahina ngunit mariin kong utos sa bata habang yakap ko ang nanlalamig na sanggol na si Gabriel.
Tumango si Jasmine nang buong tapang, pinunasan ang kanyang luha gamit ang kanyang basang manggas, at humawak nang mahigpit sa aking tagiliran.
Sa halip na dumeretso sa pangunahing Trauma Bay kung saan ako madaling masukol ni Vergara at ng kanyang mga kasabwat, bigla akong kumaliwa papunta sa lumang Pediatric Isolation Ward. Isa itong abandonadong wing ng ospital na kasalukuyang sumasailalim sa renovation, madilim at walang CCTV dahil tinanggal ang mga kable noong nakaraang linggo.
“Hoy! Villanueva! Saan mo dadalhin ang mga batang iyan? Tumigil ka!” sigaw ni Dr. Marco Salcedo na sumusunod pala sa amin, hawak pa rin ang kanyang telepono.
Lumingon ako at hinarap siya. “Salcedo, kung may natitira ka pang konsensiya bilang manggagamot, manahimik ka. Hindi mo alam ang totoong nangyayari rito. Si Vergara ang nagpapasok ng mga armadong lalaki sa ospital na ito!”
Bago pa siya makasagot, narinig namin ang kalabog ng nabasag na salamin sa may lobby. Kasunod noon ang tunog ng putok ng baril na may silencer—isang mahinang thud-thud—at ang sigaw ng mga pasyente at nars sa main entrance. Napatulala si Salcedo, nanlaki ang mga mata, at nabitiwan ang kanyang mamahaling kape. Napagtanto niyang hindi ito biro o simpleng paglabag sa hospital protocol; ito ay isang assassination attempt sa loob mismo ng ospital.
“P-pulis… kailangan nating tumawag ng pulis,” pautal-utal na sabi ni Salcedo habang nanginginig ang mga tuhod.
“Huli na para diyan. Putol na ang linya ng telepono at may signal jammer silang dala,” mabilis kong tugon. “Pumasok ka rito kung gusto mong mabuhay, at tulungan mo akong buhayin ang sanggol na ito!”
Pumasok kami sa Room 104 ng isolation ward. Agad kong ibinaba si Gabriel sa ibabaw ng isang lumang examination table. Ang balat ng bata ay halos kulay abo na, at ang kanyang dibdib ay halos hindi na gumagalaw. Matinding hypothermia at severe respiratory distress dulot ng matagal na pagkakalantad sa malamig na bagyo ang kondisyon niya.
“Salcedo, buksan mo ang suction machine at kumuha ka ng pediatric ambu bag sa emergency cart doon!” utos ko sa doktor na ngayo’y nanginginig pa rin ngunit tila natauhan sa panunumpa niya bilang manggagamot.
Kumuha ako ng mga tuyong tuwalya mula sa cabinet at mabilis na hinubad ang basang saplot ni Gabriel. Marahan kong kinuskos ang kanyang maliit na katawan upang pasiglahin ang sirkulasyon ng dugo. Pagkatapos, inihanda ko ang pediatric bag-valve-mask. Nagsimula akong magbigay ng banayad na artificial ventilation: squeeze, release, dalawa, tatlo… squeeze, release, dalawa, tatlo.
“Dok, pakinggan mo ang baga niya!” sabi ko kay Salcedo.
Inilagay ni Salcedo ang kanyang stethoscope sa dibdib ng sanggol. “May pulso pa, mahina pero naririyan! May stridor at fluid sa airway. Suctioning now!”
Sa loob ng tatlong minutong iyon, nawala ang hidwaan sa pagitan ng mayabang na resident doctor at ng tahimik na nars. Nagkaisa kami para sa iisang layunin: huwag hayaang mamatay ang inosenteng sanggol. Matapos ang ilang rounds ng suction at warm oxygen delivery, biglang umubo si Gabriel. Isang mahinang iyak ang pumunit sa katahimikan ng madilim na silid.
Waaaah… waaaah.
Nakahinga ako nang maluwag. Napahawak si Jasmine sa kanyang dibdib at muling umiyak, ngunit sa pagkakataong ito, luha ng pasasalamat. “Ate Andrea… umiiyak na po si Gabriel! Buhay po si baby!”
“Oo, anak. Buhay siya,” bulong ko habang binabalot ang bata sa makakapal at tuyong kumot.
Ngunit hindi pa tapos ang laban. Habang abala kami, kinuha ko ang micro-SD card mula sa tahi ng dilaw na guwantes. Ipinasok ko ito sa lumang portable diagnostic tablet na nakakabit sa wall mount ng kwarto. Binuksan ko ang memory drive. May isang encrypted folder na may pangalang “PROYEKTO: PHARMA-GEN / VERGARA DOSSIER.”
Nang mabuksan ang mga files, maging si Dr. Salcedo ay napaatras sa gulat.
Laman ng memory card ang mga scanned medical records, death certificates na pinalsipika, at mga bank transfer receipts na nagkakahalaga ng daan-daang milyong piso. Apat na taon na ang nakalipas, nang hawakan ko ang kaso ng pamilya Monteverde, nalaman kong ang ama ni Jasmine na si Atty. Julian Monteverde ay isang corporate lawyer para sa isang malaking pharmaceutical syndicate. Natuklasan ni Julian na ang kumpanya, sa pakikipagtulungan ng ilang tiwaling opisyal kabilang si Dr. Renato Vergara, ay gumagamit ng mga pampublikong pasyente at mga ulilang sanggol bilang mga ilegal na clinical test subjects para sa hindi pa aprubadong experimental vaccines. Ang mga sanggol na binawian ng buhay ay pinalalabas na namatay sa pneumonia o sepsis, at si Vergara ang pumipirma sa mga pekeng autopsy report.
Nang tangkaing isiwalat ni Julian ang katotohanan, pinasabog ang kanyang sasakyan. Ang kanyang asawa na si Elena at ang batang si Jasmine ay inilagay sa witness protection kung saan ako ang naging pangunahing handler nila. Noong panahong iyon, bago ako umalis sa serbisyo dahil sa pananambang sa aming safehouse, tinahi ko ang tatlong itim na sinulid sa guwantes ni Elena bilang palatandaan kung sakaling magkahiwalay kami.
At ngayon, apat na taon matapos ang trahedyang iyon, nanganak si Elena kay Gabriel habang nagtatago, ngunit natunton muli sila ng sindikato.
“Diyos ko…” bulong ni Salcedo habang binabasa ang mga pirma ni Vergara sa mga death certificates ng labinlimang sanggol. “Kaya pala… kaya pala palaging bawal pumasok ang ibang doktor sa Pediatric ICU kapag may bagong batch ng gamot na dumarating. Kasabwat siya sa pagpatay!”
Biglang namatay ang mga ilaw sa buong ospital. Lumubog sa ganap na kadiliman ang buong pasilidad. Ang generator na dapat sana’y awtomatikong bubukas ay nanatiling tahimik—sinadya itong patayin mula sa main breaker.
“Nandito na sila,” bulong ko.
Narinig namin ang mabibigat na yabag ng bota sa labas ng hallway. May nag-uusap sa radyo sa wikang banyaga at Tagalog.
“Hanapin ang nars at ang bata. Patayin ang lahat ng saksi. Kunin ang storage device,” narinig kong utos mula sa labas. Boses iyon ng isang propesyonal na mersenaryo.
Tiningnan ko si Salcedo. “Marco, makinig kang mabuti. May tagong lagusan sa dulo ng pasilyong ito papunta sa lumang laundry chute na bumababa sa basement morgue. Mula sa morgue, may fire exit na direktang lumalabas sa likod ng naval base garrison. Kaya mo bang buhatin si Gabriel?”
Tumango si Salcedo, bagaman nanginginig ang buong katawan. “K-kaya ko. Pero paano kayo ni Jasmine?”
“Gagawa ako ng diversion. Aakitin ko sila palayo sa inyo. Dalhin mo si Gabriel sa opisina ng Base Commander. Ipakita mo ang tablet na ito. Sabihin mo kay General Bautista na si Agent Andrea Villanueva ang nagpadala sa iyo. Maiintindihan niya iyon.”
“Mag-iingat ka, Andrea,” sabi ni Salcedo. Sa mga sandaling iyon, tuluyan nang nawala ang kayabangan ng doktor; naging isang tunay na kasangga siya.
Binuhat ni Salcedo si Gabriel at maingat na lumusot sa maliit na pinto papunta sa ventilation service door. Samantala, hinawakan ko ang kamay ni Jasmine. Kumuha ako ng dalawang metal IV stand at isang bote ng rubbing alcohol kasama ang ilang surgical gauze.
“Jasmine, hawakan mo ito,” ibinigay ko sa kanya ang isang maliit na penlight. “Kapag sinabi kong takbo, dideretso ka sa pinto sa dulo at magtago sa ilalim ng metal laundry bin. Huwag kang gagawa ng ingay hangga’t hindi mo naririnig ang boses ko o ng mga sundalo.”
“Opo, Ate Andrea. Hindi po ako natatakot kapag kasama ko kayo,” matatag na sagot ng walong taong gulang na bata. Ang katapangan niya ay nagbigay sa akin ng ibayong lakas.
Lumabas kami sa madilim na hallway. Amoy usok at ulan ang hangin. Mula sa dulo ng pasilyo, nakita ko ang sinag ng mga tactical flashlights ng dalawang armadong lalaki, kasunod si Dr. Vergara na may hawak ding baril.
“Nandiyan lang sila sa ward! Huwag ninyong hayaang makalapit sa naval command!” gigil na sigaw ni Vergara. Ang kanyang mukha ay hindi na mukhang iginagalang na doktor; mukha na siyang isang halimaw na nasukol.
Binasag ko ang isang bote ng alcohol sa sahig at sinindihan ito gamit ang emergency flare na nakasabit sa fire hose box. Isang malaking dingding ng apoy ang biglang sumiklab sa gitna ng hallway, pansamantalang humarang sa daraanan ng mga mersenaryo.
“Takbo, Jasmine! Takbo!” sigaw ko.