SA HAPAG NG EASTER, BINASAG NG TATAY KO ANG BASO SA MUKHA KO DAHIL AYAW KONG IBIGAY ANG BAHAY KO SA KAPATID KO—PERO NANG MAKARATING AKO SA OSPITAL, ISANG MENSAHE SA ABOGADO KO ANG NAGPABAGO SA LAHAT
BAHAGI 2: ANG BITAG NG KASAKIMAN AT ANG PAGDATING NG MGA AWTORIDAD
Napatitig ako sa pulis na nagpakilalang Police Corporal Santos. Ang mga salita niya ay tila yelong ibinuhos sa nag-aapoy kong ulo. “Anong dokumento, Officer?” tanong ko habang marahang pinipisil ang nanginginig kong mga daliri sa ibabaw ng hospital bed sheet.
Kumuha ng isang plastic evidence folder si Santos at ipinakita sa akin ang isang photocopied document na ipinadala raw sa kanilang barangay desk kaninang hapon bago maganap ang gulo sa hapunan. “Ito po, Ma’am Samantha. Isang Deed of Absolute Sale at Special Power of Attorney (SPA). Nakasaad dito na ibinenta ninyo diumano ang inyong property sa Antipolo sa inyong kapatid na si Bianca Reyes-Cruz sa halagang tatlong daang libong piso lamang—isang halagang napakalayo sa zonal value ng inyong subdivision. May lagda ninyo, at may dry seal ng isang Notary Public sa Maynila.”
Tinitigan ko ang papel. Ang pirma sa ibabaw ng aking pangalan ay isang malinaw at pilit na panggagaya. Ang ‘S’ ay masyadong bilugan, at ang buntot ng aking apelyido ay putol.
“Peke ito,” mariin kong sabi, basag ang boses ngunit puno ng matinding galit. “Wala akong pinipirmahang anuman. Sampung milyong piso ang appraisal value ng bahay ko. Bakit ko ibebenta sa tatlong daang libo? At kailanman ay hindi ako nagpunta sa Maynila para magpanotaryo!”
Eksaktong bumukas ang pinto ng kwarto at pumasok si Attorney Rafael Mendoza. Suot niya ang isang dark blue polo barong, may bitbit na makapal na leather briefcase, at ang kanyang mukha ay seryoso at walang bahid ng ngiti. Bilang dating corporate litigation attorney bago nagtayo ng sariling firm, sanay si Rafael sa mga ganitong uri ng panloloko.
“Hindi lang iyan peke, Corporal,” bati ni Rafael bago lumapit sa aking tabi. Ipinatong niya ang kanyang briefcase sa maliit na mesa at binuksan ito. “Ang notary public na nakasaad diyan—Atty. Victorino Ramos—ay tatlong taon nang patay. Matagal nang kanselado ang kanyang notarial commission ng Korte Suprema. Pinalabas nilang legal ang dokumentong ito para magamit nilang panangga sakaling magreklamo ang homeowners association o ang barangay kapag nagpumilit silang pumasok.”
Napahinga nang malalim si Corporal Santos at ang kasama niyang si Patrolman Dizon. “Kung ganoon, hindi lang ito simpleng Trespassing o Malicious Mischief. Ito ay Falsification of Public Documents, Usurpation of Real Rights in Property, at may kasama pang Physical Injuries dulot ng pagbasag ng baso ng inyong ama.”
Tumingin ako sa screen ng cellphone ko. Mula sa live CCTV streaming ng bahay ko sa Antipolo, kitang-kita ko ang nagaganap sa aking sala.
Ibinababa ni Kevin ang mga maleta sa aking mamahaling Italian leather sofa—ang sofa na pinag-ipunan ko ng anim na buwan. Si Bianca naman ay naglalakad sa pasilyo, sinusubukan ang bawat pinto. Nang marating niya ang master bedroom ko na nakakandado gamit ang biometric digital lock, sumimangot siya at sinipa ang pinto.
“Ma! Naka-lock ang kwarto ni Samantha!” sigaw ni Bianca, na malinaw na naririnig sa audio feed ng security camera. “Tawagan mo nga si Papa! Papuntahin mo rito ang tubero o karpintero para sirain ang doorknob!”
Lumitaw ang nanay ko sa screen, may hawak na baso ng juice na kinuha mula sa aking refrigerator. “Huwag kang mag-alala, Bianca. Papunta na rito ang tatay mo galing Quezon City. Dala niya ang toolbox. Pag-aari na natin ang bahay na ito. Pagbalik ng kapatid mo galing ospital, wala na siyang magagawa kundi tanggapin na nakatira na tayo rito. Pamilya tayo, hindi niya tayo puwedeng ipakulong. Matatakot din iyon sa sasabihin ng mga kamag-anak natin.”
Nanginginig ang mga labi ko sa pinaghalong galit at panlulumo. Ang sarili kong ina, na ipinagmamalaki ko noong bata ako, ang siyang nagpaplano ng pagnanakaw sa sarili kong tahanan.
“Rafael,” lumingon ako sa abogado ko. “Ayoko nang makipag-areglo. Ayoko nang magpatawad. Gusto kong maranasan nila ang buong bigat ng batas.”
Tumango si Rafael, may malamig na ngiti sa kanyang mga labi. “Ihanda mo ang sarili mo, Sam. Dahil matagal na nating pinaghandaan ito. Corporal Santos, may kopya kami ng orihinal na Transfer Certificate of Title (TCT), ang updated tax declaration na nakapangalan kay Samantha, at ang opisyal na Medico-Legal Certificate mula sa ospital na ito na nagpapatunay ng Less Serious Physical Injuries na may permanent scarring sa noo niya. May sapat tayong batayan para sa isang in flagrante delicto arrest.”
“Tawagan na natin ang Antipolo Police Station Sub-Station 4,” mabilis na tugon ni Santos. “Magpapadala sila ng Mobile Patrol 114 para salubungin tayo sa gate ng subdivision.”
Bago kami umalis ng ospital, tinignan ko ang sarili ko sa salamin ng comfort room. May pitong tahi ang kanang bahagi ng aking noo, may gasa, at may bahid pa ng tuyong dugo sa gilid ng aking leeg. Ang asul kong blusa ay may mantsa ng red wine at dugo. Hindi ko iyon pinalitan. Gusto kong makita ng pamilya ko ang eksaktong resulta ng kanilang karahasan at kasakiman.
Sumakay ako sa SUV ni Rafael habang nakasunod ang patrol car nina Corporal Santos. Habang binabagtas namin ang madilim na kalsada paakyat ng Antipolo, sunod-sunod na pumasok ang mga mensahe sa aking telepono.
Galing sa tatay ko:“Samantha, huwag kang magpapakita sa akin kung magmamatigas ka pa. Nasa bahay mo na kami. Huwag kang gagawa ng eskandalo dahil ikaw ang mapapahiya. Igalang mo ang pamilya mo!”
Galing sa nanay ko:“Pinalitan na namin ang padlock sa gate. Sa labas ka matutulog kung hindi mo ibibigay ang passcode ng kwarto mo. Matuto kang magsakripisyo para sa kapatid mo!”
Hindi ako sumagot. Tanging tunog ng makina at ang mahinang tugtog ng radyo ang pumuno sa sasakyan.
“Sam,” basag ni Rafael sa katahimikan, “alam mo bang kapag sinimulan natin ito, tuluyan nang mapuputol ang relasyon mo sa kanila? Wala nang atrasan kapag naipasok ang mga pangalan nila sa police blotter at naisampa ang mga pormal na kaso sa Prosecutor’s Office.”
Tumingin ako sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang mga ilaw ng Metro Manila mula sa itaas ng bundok. “Rafael, matagal na nilang pinutol ang relasyon namin. Pinutol nila iyon noong mga panahong nagkakasakit ako sa overtime pero ang hinihingi lang nila ay padala para sa luho ni Bianca. Pinutol nila iyon noong ibinenta nila ang sarili nilang bahay at inasahang ako ang sasalo sa kanila. At tuluyan iyong namatay nang basagin ng tatay ko ang baso sa mukha ko habang nakangiti ang nanay ko. Wala na akong pamilya roon. Mga estrangherong magnanakaw na lang sila.”
Eksaktong alas-onse y medya ng gabi nang marating namin ang gate ng subdivision sa Antipolo. Dalawang police mobile cars ang naghihintay sa tabi ng clubhouse, kasama ang security guard ng village na si Guard Noel.
Bumaba kami ng sasakyan. Nang makita ako ni Guard Noel na may benda sa ulo at may kasamang mga armadong pulis, agad siyang lumapit, bakas ang matinding pagkabalisa.
“Ma’am Samantha! Kayo po pala! Pasensya na po, kanina kasing alas-nuwebe, dumating ang pamilya ninyo. Sinabi ng nanay ninyo na may pahintulot ninyo at ipinakita pa ang isang deed of sale na pirmado ninyo raw. Pinapasok po namin dahil kilala namin silang kamag-anak ninyo.”
“Wala akong pinayagan, Noel,” kalmado kong sabi. “Pinasok nila ang bahay ko nang walang pahintulot, pinalitan ang kandado, at peke ang dokumentong ipinakita nila.”
“Susmaryosep,” napaantanda ang guwardiya. “Handa po kaming sumaksi, Ma’am. Nasa logbook po ang mga oras ng pagpasok nila at ang plaka ng sasakyan ng inyong ama na kadarating lang din kaninang alas-diyes.”
“Magaling,” sabi ni Rafael. “Pumasok na tayo. Mga opisyal, kayo ang unang kumatok.”
Tahimik na umabante ang tatlong police cars papunta sa aking kalye. Mula sa malayo, nakita kong bukas ang lahat ng ilaw sa aking bahay. Ang asul kong pintuan ay may mga gasgas dahil pilit na inalis ang dati kong double-cylinder deadbolt at pinalitan ng isang mumurahing padlock na binili sa hardware. Sa garahe, nakaparada ang lumang pick-up truck ng tatay ko at ang kotse ni Kevin.
Sa loob, naririnig ko ang malalakas na tawanan at ang tugtog mula sa aking sound system. Mukhang nagdiriwang pa sila.
Bumaba ang apat na pulis, kasama sina Corporal Santos at Patrolman Dizon. Sumunod kami ni Rafael sa likod nila.
Kinalampag ni Corporal Santos ang gate gamit ang kanyang batuta.
BAG! BAG! BAG!
“Pulis ito! Buksan ninyo ang gate! May-ari ng bahay ang kasama namin!” sigaw ng pulis sa pamamagitan ng megaphone.
Biglang namatay ang tugtog sa loob. Natigil ang tawanan.
Bumukas ang bintana sa ikalawang palapag. Dumungaw ang tatay ko, hawak pa ang isang bote ng beer. Nang makita niya ang mga kumikislap na pulang-asul na ilaw ng patrol car, namutla ang kanyang mukha. Ngunit nang makita niya ako sa likod ng mga pulis, mabilis na napalitan ng poot ang kanyang gulat.
“Samantha!” sigaw ng tatay ko mula sa itaas. “Nababaliw ka na ba?! Bakit ka nagdala ng pulis sa sarili nating pamamahay?!”
“Buksan ninyo ang pinto, Mr. Reyes!” utos ni Santos. “Bago namin gamitin ang pwersa para buksan ito. Nasa ilalim kayo ng imbestigasyon para sa illegal entry at grave physical injuries!”
Ilang sandali pa, narinig namin ang kalansing ng susi. Dahan-dahang bumukas ang asul na pintuan, at lumabas ang nanay ko, si Bianca, si Kevin, at ang tatay ko na humahangos pababa ng hagdan. Sa likod nila, sumisilip ang dalawang bata na umiiyak dahil sa takot sa presensya ng mga unipormadong pulis.
Nagsimula na ang pinakahihintay kong pagtutuos.