NOONG PINAKIUSAPAN AKO NG ISANG LALAKI SA EROPLANO NA MAGPANGGAP NA ASAWA NIYA, AKALA KO TAKAS LANG SIYA SA CAMERA… PERO PAGLAPAG NAMIN SA MAYNILA, SIYA PALA ANG TAONG KAYANG PATABAHIN ANG TAKOT NG EX-HUSBAND KONG HINAHABOL AKO HANGGANG GABI
Akala ko noon, kapag nakasakay ka na ng eroplano, ligtas ka na.
Mali pala.
Dahil kahit nasa taas ka ng ulap, may mga aninong marunong pa ring sumunod.
Ako si Mara Ledesma.
Tatlumpu’t isang taong gulang.
Dating asawa ng isang lalaking kilala sa Iloilo bilang mabait sa camera, mapagbigay sa simbahan, at halimaw sa loob ng bahay.
Si Ramon Alcaraz.
Negosyante.
Kaibigan ng mayor.
Sponsor ng fiesta.
At ang lalaking halos pumatay sa akin nang gabing nalaman niyang may itinago akong ebidensya laban sa kanya.
Tatlong buwan akong nagtago sa Cebu.
Nagpalit ako ng buhok.
Nagpalit ako ng numero.
Nagtrabaho ako sa maliit na karinderya sa likod ng terminal.
Pero may pera si Ramon.
At sa Pilipinas, kapag may pera ang isang lalaki, minsan mas mabilis pa siyang makahanap ng tao kaysa pulis.
Kaya noong umagang iyon, dala ko ang isang maliit na backpack, pekeng pangalan sa ticket, at USB na nakatago sa tahi ng jacket ko.
Flight ko papuntang Maynila.
Mula roon, balak kong pumunta sa isang NGO na tumutulong sa mga babaeng biktima ng domestic abuse.
Iyon na sana ang simula ng bagong buhay ko.
Sana.
Pagpasok ko sa eroplano, halos hindi ako humihinga.
Naka-cap ako.
Naka-mask.
Naka-jacket kahit mainit.
Nasa seat 3B ako, tabi ng aisle.
Hindi ko alam kung bakit business class ang nakuha sa akin ng tumulong na abogado. Sabi niya, mas madali akong mailalabas sa eroplano pagdating.
Pero habang isa-isang pumapasok ang mga pasahero, pakiramdam ko bawat sapatos sa aisle ay papunta sa akin.
Bawat tingin, babala.
Bawat boses, posibleng utos ni Ramon.
Ilang minuto bago magsara ang pinto, may lalaking umupo sa tabi ko.
Seat 3A.
Matangkad siya.
Moreno.
Nakasuot ng simpleng puting polo sa ilalim ng navy blazer.
Hindi siya mukhang artista, pero may dating siyang mas delikado kaysa artista.
Tahimik.
Kontrolado.
Parang sanay siyang sundin kahit hindi nagsasalita.
Napansin kong may dalawang lalaking nasa likod namin na panay ang tingin sa kanya.
Isa sa kanila may hawak na phone na parang palihim na nagre-record.
Biglang yumuko ang lalaki sa tabi ko.
“Miss,” bulong niya. “Kailangan ko ng tulong.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi kita kilala.”
“Alam ko.”
“Kung pera ang kailangan mo—”
“Hindi pera.” Tumingin siya saglit sa likod. “Pwede ka bang sumandal sa balikat ko at magpanggap na asawa kita? Kahit sampung minuto lang.”
Natigilan ako.
“Ano?”
“May mga taong gustong kumuha ng litrato ko na may kasamang babae. Gagamitin nila iyon para sirain ang isang kasunduan ngayong araw. Kapag mukha tayong mag-asawa na natutulog, hindi sila makakakuha ng malinaw na kuha.”
Gusto kong tumanggi.
Pero nakita kong tumayo ang isa sa dalawang lalaki sa likod.
At sa front galley, may isa pang lalaking pumasok.
Nakaitim na jacket.
May pilat sa kaliwang pisngi.
Nanlamig ang leeg ko.
Kilala ko iyon.
Si Berto.
Driver ni Ramon.
Ang taong nagdala sa akin pabalik sa bahay noong unang beses akong nagtangkang umalis.
Hindi na ako nag-isip.
Sumandal ako sa balikat ng estranghero.
Ibinaba niya ang blazer niya sa harap namin, sapat para matakpan ang kalahati ng mukha ko.
“Salamat,” mahina niyang sabi.
Pero hindi na siya ang iniisip ko.
Naririnig ko na ang boses ni Berto.
“Miss, may pasahero po ba kayong nakitang babae, naka-cap, kulay itim ang jacket?”
Hindi sumagot agad ang flight attendant.
Kumapit ang kamay ko sa manggas ng lalaking katabi ko.
Naramdaman niya ang panginginig ko.
Hindi siya gumalaw.
Hindi siya nagtanong.
Inangat lang niya ang braso niya at inakbayan ako na parang natural lang.
Parang matagal na niya akong kilala.
Parang totoong asawa niya ako.
Lumapit ang mga yabag.
Huminto sa tabi namin.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Hindi ako huminga.
Pagkatapos, narinig ko ang boses ni Berto.
“Hindi siya ’yan. May kasama.”
Lumayo siya.
At doon ko lang napagtanto.
Hindi lang pala ako ang tumutulong sa estranghero.
Siya rin pala ang naging pader ko.
Nang umangat na ang eroplano, gusto kong umiyak.
Pero pinigilan ko.
Sa loob ng halos isang oras, hindi ako kumilos.
Nakatago ang mukha ko sa balikat niya.
Amoy sabon, kape, at ulan ang damit niya.
Hindi ko alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon matapos ang ilang taon, hindi ako agad natakot sa isang lalaki.
“May humahabol sa’yo?” tanong niya kalaunan.
Hindi ako sumagot.
“Hindi mo kailangang ikuwento,” sabi niya. “Pero kapag bumaba tayo sa Maynila, huwag kang lalabas mag-isa.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
Dumilim ang mga mata niya.
“Dahil kung nakasakay ang taong iyon sa flight na ito, may naghihintay din sa baba.”
Gusto kong sabihin na imposible.
Na hindi ganoon kalakas si Ramon.
Pero kilala ko ang totoo.
Kaya paglapag namin sa NAIA, nanginginig na naman ang mga tuhod ko.
Tumayo ako agad.
“Salamat,” sabi ko. “Pero hindi kita pwedeng idamay.”
“Ano’ng pangalan mo?”
“Mas mabuting hindi mo malaman.”
Tumalikod ako.
Pero paglabas ko sa arrivals area, doon ko nakita ang pinakakinatatakutan ko.
Si Ramon.
Nakatayo sa gitna ng hall.
Naka-barong.
May ngiti sa labi.
At hawak niya ang lumang wedding ring namin.
“Mara,” sigaw niya.
Huminto ang mundo ko.
“Umuwi ka na. Tapos na ang drama mo.”
Tumakbo ako pabalik.
Pero may humarang sa likod ko.
Si Berto.
At sa tenga niya, may bulong na nagpalamig sa buong katawan ko.
“Boss, nakuha na namin siya.”
Tingnan ang Bahagi 2 sa mga komento. (Kung hindi mo ito mahanap, i-click ang “Tingnan ang lahat ng komento”)
BAHAGI 2
Hindi ako makasigaw. Parang may kamay na nakapulupot sa lalamunan ko. Sa gitna ng airport, maraming tao. May mga batang umiiyak. May OFW na yakap ang pamilya. May turista na nagse-selfie. Pero ako, nakatayo sa pagitan ng ex-husband kong halimaw at ng tauhan niyang minsan nang kumaladkad sa akin sa sahig.
“Mara,” sabi ni Ramon, mahinahon ang boses. Iyon ang pinakakinatatakutan kong tono niya. Hindi sigaw. Hindi mura. Kalmado. Ibig sabihin, sigurado siyang panalo siya. “Pinahiya mo ako,” dagdag niya. “Alam mo ba kung gaano kahirap ipaliwanag sa mga tao kung bakit umalis ang asawa ko?” “Ex-wife,” sabi ko, kahit nanginginig. Ngumiti siya. “Sa papel lang.”
Lumapit siya. Napaatras ako. Hinawakan ni Berto ang braso ko. Masakit. “Bitawan mo ako!” May ilang taong napalingon, pero agad ding umiwas. Ganyan ang takot sa Pilipinas. Kapag mukhang mayaman ang nang-aapi, biglang nagiging bingi ang paligid. “Wala kang pupuntahan,” bulong ni Ramon. “Nasa akin ang passport mo. Nasa akin ang pangalan mo. Nasa akin lahat.” Naalala ko ang USB sa jacket ko. Ang mga video. Ang bank transfers. Ang mga litrato ng pasa sa katawan ko. Ang record ng boses niya habang sinasabing kaya niyang bumili ng judge. Iyon ang dahilan kung bakit niya ako hinahabol. Hindi dahil mahal niya ako. Kundi dahil hawak ko ang katotohanan niya.
Biglang may kamay na humawak sa pulso ni Berto. Mabilis. Tahimik. Pero sa isang iglap, napabitaw si Berto sa akin at napangiwi sa sakit. “Sinabi ng babae na bitawan siya.” Boses iyon ng lalaki sa seat 3A. Nakatayo siya sa likod ko. Wala na ang lambot sa mukha niya. Ang dating tahimik na estranghero, ngayon mukhang bagyong hindi dapat salubungin. Sumimangot si Ramon. “Sino ka?” “Walang kinalaman ang pangalan ko sa karapatan niyang umalis.”
Tumawa si Ramon. “Ah. Bagong lalaki?” Naramdaman kong uminit ang mukha ko sa hiya at galit. “Hindi mo siya kilala,” sabi ni Ramon sa kanya. “May problema sa isip ang babaeng ’yan. Tumatakas sa asawa niya. Gumagawa ng kuwento.” Lumapit ang estranghero ng isang hakbang. “Kung may problema siya sa isip, bakit kailangan mo ng tatlong lalaki para sunduin siya?” Natahimik si Ramon. Sandali lang. Pero sapat para makita kong nasugatan ang ego niya.
“Berto,” malamig niyang utos. “Alisin mo ang lalaking ’to.” Kumilos si Berto. Pero bago pa siya makahakbang, apat na lalaking naka-itim na suit ang lumitaw mula sa gilid ng arrivals hall. Hindi sila tumakbo. Hindi rin sila sumigaw. Pumuwesto lang sila. Eksakto. Parang matagal nang pinagplanuhan. Isa sa kanila ang lumapit sa estranghero. “Sir Joaquin,” sabi nito. “Nasa Gate 5 na ang convoy. Nakausap na rin po ang airport security.”
Sir Joaquin. Nanlaki ang mata ni Ramon. Ako rin. Joaquin. Hindi ko alam ang apelyido. Pero narinig ko na ang pangalang iyon sa radyo. Sa balita. Sa mga business section ng dyaryo. Joaquin San Gabriel. May-ari ng pinakamalaking logistics network sa Luzon. Tahimik na tagapagpondo ng ilang foundation. At sinasabing isa sa iilang negosyanteng kayang magpabagsak ng pulitiko nang hindi naglalabas ng press statement.
Tumingin si Ramon sa kanya. Nawala ang ngiti niya. “San Gabriel?” Hindi sumagot si Joaquin. Tumitig lang siya. At mas nakakatakot iyon kaysa sigaw. “Hindi ko alam na may kasama siya,” sabi ni Ramon, pilit ibinabalik ang yabang. “Family matter ito.” “Hindi na,” sagot ni Joaquin. “Public place ito. May babae kang pinipilit. May tauhan kang nanakit. At may security footage ang buong lugar.”
Namula si Ramon. “Mara, lumapit ka sa akin.” Hindi ako gumalaw. “Lumapit ka,” ulit niya, mas mababa ang boses. Hindi pa rin ako gumalaw. Doon niya inilabas ang cellphone niya. Ipinakita niya sa akin ang screen. Larawan iyon ng kapatid kong si Nica. Nasa labas ng maliit niyang tindahan sa Iloilo. May lalaking nakamotor sa kabilang kalsada. “Uuwi ka sa akin,” sabi ni Ramon, “o hindi lang ikaw ang mawawala.” Parang nabasag ang tuhod ko. Napahawak ako sa dibdib ko. “Nica…”
Tumingin si Joaquin sa screen. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. “May pamilya kang nasa panganib?” Hindi ko na napigilan ang luha. “Oo.” At sa unang pagkakataon, nakita kong nagbago ang mukha ni Joaquin. Hindi awa. Galit. Tahimik na galit. Kinuha niya ang phone sa kamay ni Ramon. Tumingin sa larawan. Pagkatapos ay iniabot ito sa security niya. “Hanapin ang motor. Hanapin ang tao. Ngayon.” Nanlaki ang mata ni Ramon. “Wala kang karapatan—” “Mayroon,” putol ni Joaquin. “Kapag ginamit mo ang pamilya ng isang babae para ikulong siya ulit, hindi na ito away-mag-asawa. Krimen na ito.”
Lumapit si Ramon sa akin. Pero humarang si Joaquin. Doon nagsalubong ang dalawang lalaking magkaibang-magkaiba. Isa, sanay manakit sa likod ng saradong pinto. Isa, sanay magpabagsak ng imperyo nang hindi nagtataas ng boses. At bago pa ako makahinga, tumunog ang phone ni Joaquin. Sinagot niya. Tahimik siyang nakinig. Pagkatapos, tumingin siya sa akin. “Mara,” sabi niya. “Nakita na nila ang kapatid mo.” Napaluha ako sa ginhawa. Pero agad iyon nawala nang idagdag niya:
“Pero nawawala ang pamangkin mong walong taong gulang.”
Kung gusto mong basahin ang Ikatlong Bahagi ng kuwentong ito, pindutin lamang ang “like” at magkomento ng “Great!” para hikayatin kaming i-post ang kuwento. Salamat!