BAHAGI 1
“Pasensya na po… late ako.”
Iyon ang unang sinabi ni Isabel pagpasok niya sa isang restaurant sa Bonifacio Global City.
Wala siyang dalang mamahaling handbag.
Wala ring bulaklak o maliit na regalo para sa unang pagkikita.
Sa halip…
May karga siyang limang taong gulang na batang mahimbing ang tulog, yakap-yakap ang isang lumang berdeng laruang buwaya.
Halos matanggal na ang isa nitong sapatos.
Nakabitin sa balikat ni Isabel ang isang malaking diaper bag na punô ng gatas, pamalit na damit, at kung anu-ano pang gamit ng bata.
Magulo ang buhok niya.
Halatang puyat.
At bakas sa mukha ang pagod ng isang taong matagal nang hindi nakakakuha ng sapat na tulog.
Sa mesa malapit sa bintana, napaangat ng tingin si Gabriel.
CEO siya ng isang financial technology company sa Maynila.
Tatlong segundo niya lang tiningnan si Isabel.
At agad niyang naisip…
Baka maling tao ang lumapit sa kanya.
Sa dating app, ang litrato ni Isabel ay isang babaeng mahaba ang buhok, nakasuot ng asul na damit, at may banayad na ngiti.
Pero ang babaeng nakatayo ngayon sa harap niya…
Parang isang taong kararating lang mula sa daycare.
Pati ang receptionist ay napatingin kay Isabel nang may pagtataka.
Nang makita ni Isabel si Gabriel, bigla rin siyang natigilan.
“Naku…”
Mahina niyang bulong.
Namula ang mukha niya habang nagmamadaling lumapit.
“Pasensya na talaga.”
“Sobrang traffic.”
“Nag-cancel ang yaya wala pang isang oras bago ang usapan natin.”
“Tumawag ako sa apat na tao, pero walang puwedeng tumulong.”
“Dalawang beses na kitang na-cancel dati.”
“Kung magkakansela pa ulit ako ngayon…”
“Baka isipin mong wala talaga akong interes.”
Agad na tumayo si Gabriel.
“Hi.”
“Hi…”
Pareho silang hindi alam kung ano ang susunod na gagawin.
Sakto namang nahulog sa sahig ang laruang buwaya.
Dumulas ang diaper bag mula sa balikat ni Isabel.
May isang kahon ng gatas na gumulong hanggang ilalim ng mesa.
Napayuko si Isabel.
Gusto na lang niyang lamunin siya ng lupa.
Mabilis na yumuko si Gabriel para pulutin ang mga gamit.
Pagkatapos ay hinila niya ang upuan.
“Maupo ka muna.”
“Baka pati buong mundo mo mahulog mamaya.”
Napatawa si Isabel.
Unang beses siyang ngumiti buong araw.
“Matagal nang bumagsak ang mundo ko.”
“Pinupulot ko na lang paunti-unti.”
Napangiti si Gabriel.
Hindi dahil nakakatawa ang sinabi niya.
Kundi dahil alam niyang…
May mga taong biro ang ginagamit para itago ang pagod.
Mahimbing pa ring natutulog ang bata.
Mahinang tanong ni Gabriel,
“Ano’ng pangalan niya?”
“Luca.“
“At ano naman ang pangalan ng buwaya?”
Napapikit si Isabel.
“Sir Chompy.“
Napatawa si Gabriel.
“Astig ang pangalan.”
“Siya mismo ang nagbigay niyan noong tatlong taong gulang pa lang siya.”
“Hanggang ngayon, ayaw pa rin niyang palitan.”
Unti-unting gumaan ang usapan.
Umorder si Gabriel ng pasta.
Soup.
Pizza.
French fries.
At dagdag pang dessert.
Agad namang umiling si Isabel.
“Naku, sobra na yata.”
“Paano kung magising siya?”
“Kapag hindi naubos, puwede namang i-take out.”
Kaswal lang ang sagot ni Gabriel.
Pagkaraan ng halos labinlimang minuto…
Pakiramdam nila, isa na talaga itong normal na date.
Si Isabel ay preschool teacher sa Quezon City.
Si Gabriel naman ay isang successful na negosyante na hindi pa nag-aasawa.
Mahilig si Isabel sa mga kuwentong pambata, matapang na kape, at maulan na hapon.
Si Gabriel naman ay mahilig mag-hiking tuwing weekend, manood ng lumang science fiction movies, at mag-alaga ng halaman kahit palagi itong namamatay.
Magaan ang usapan.
Natural.
Parang matagal na silang magkakilala.
Hanggang sa…
Biglang nagmulat ng mata si Luca.
Tinitigan niya si Gabriel mula ulo hanggang paa.
Tahimik.
Pagkatapos ay seryoso siyang nagtanong.
“Mayaman ka ba?“
Biglang nabulunan si Gabriel sa iniinom niyang tubig.
BAHAGI 2
Natahimik ang buong mesa.
Halos mabulunan si Gabriel sa iniinom niyang tubig.
Namula agad ang mukha ni Isabel.
“Luca!“
Mahina pero mariin ang boses niya.
“Hindi nagtatanong ng ganyan.”
Napakunot-noo ang bata.
“Bakit?”
“Kasi… bastos ‘yon.”
Tahimik na pinagmasdan ni Luca si Gabriel.
Mula sa mamahalin nitong relo…
Hanggang sa plantsadong polo…
At makintab na leather shoes.
Pagkatapos ay tumango siya na parang may natuklasang mahalagang bagay.
“Pero mukha ka kasing mahal.”
Hindi na napigilan ni Gabriel.
Napahalakhak siya nang todo.
Napatingin pa sa kanila ang ibang tao sa restaurant.
Napahawak na lang si Isabel sa noo.
“Nakakahiya talaga.”
“Hindi ko alam kung saan niya natutunan ‘yan.”
Pinunasan ni Gabriel ang luhang lumabas sa kakatawa.
“Huwag kang mag-sorry.”
“Sa totoo lang, matagal na noong huli akong may nagsabi ng isang bagay nang ganito ka-prangka.”
Mukhang natuwa si Luca.
Parang ipinagmamalaki pa niya ang sinabi niya.
Maya-maya, basta na lang siyang kumuha ng fries sa plato ni Gabriel.
Sinundan pa ng isang slice ng pizza.
Pagkatapos ay sumandok pa ng pasta nito.
Wala man lang paalam.
Sa halip na mainis…
Napailing na lang si Gabriel habang nakangiti.
Pagkatapos ng hapunan, may kakaiba siyang napagtanto.
Sa dami ng mga mamahaling dinner date na napuntahan niya nitong nakaraang taon…
Ito ang pinakamasaya.
Walang nagpapanggap.
Walang nag-iimpress.
Hindi man lang sinubukan ni Isabel na magmukhang perpekto.
Mas abala pa itong pigilan si Luca na huwag lagyan ng ketchup ang tubig kaysa alalahanin kung ano ang tingin ni Gabriel sa kanya.
At iyon mismo…
Ang nagpagaan ng loob niya.
Paglabas nila ng restaurant, presko ang hangin sa gabi.
Kumikinang ang mga ilaw ng siyudad sa basang kalsada.
Ilang minuto lang…
Nakatulog na naman si Luca sa balikat ni Isabel.
Tahimik na sinamahan sila ni Gabriel hanggang sa kotse.
Binuksan niya ang pinto at tinulungan si Isabel na ihiga ang bata sa child seat.
Habang inaayos nito ang seatbelt…
Mahinang bumulong si Luca habang nakapikit.
“Mama…“
Biglang natigilan si Isabel.
Isang segundo lang.
Pero sapat iyon para mapansin ni Gabriel.
Marahan niyang hinaplos ang buhok ng bata.
“Hindi, sweetheart…”
“Si Tita Isabel lang ako.”
“Mahal na mahal ka pa rin ng mama mo.”
Napabuntong-hininga si Luca.
At muling nakatulog.
Tahimik lang si Gabriel.
Pakiramdam niya…
May isang kuwentong hindi pa niya alam.
Isang kuwentong nakatago sa likod ng mga ngiti ni Isabel.
Sa malalalim nitong eyebags.
At sa pagod na lagi nitong tinatawanan.
Isinara ni Isabel ang pinto ng kotse.
Ngumiti siya nang nahihiya.
“Salamat.”
“Hindi ka tumakbo palayo.”
Ngumiti rin si Gabriel.
“Sa totoo lang…”
“Iniisip ko na kung saan ko kayo iimbitahan sa susunod.”
Natigilan si Isabel.
Bago pa siya makasagot…
Biglang tumunog ang cellphone niya.
Pagtingin niya sa screen…
Biglang namutla ang mukha niya.
Nanginginig niyang tiningnan ang pangalan ng tumatawag.
St. Luke’s Medical Center.
BAHAGI 3
Agad niyang sinagot ang tawag.
“Hello?”
Nagmamadaling nagsalita ang nasa kabilang linya.
“Ma’am Isabel?”
“Nasa emergency room po ngayon si Lola Rosa.”
“Paulit-ulit po niyang hinahanap ang pangalan ninyo.”
Biglang nanghina ang mga tuhod ni Isabel.
Si Lola Rosa.
Ang lola ni Luca.
At ang tanging natitirang pamilya nilang dalawa.
Napansin iyon ni Gabriel.
“May problema ba?”
Pinilit ngumiti ni Isabel.
“Nasa ospital ang lola ko.”
“Kailangan ko nang umalis.”
Kakapasok pa lang niya sa driver’s seat nang maramdaman niyang may humawak sa pinto.
Si Gabriel iyon.
“Ako na ang magda-drive.”
“Hindi na kailangan…”
“Hindi ito ang oras para maging mahiyain.”
Buong biyahe papunta sa ospital…
Tahimik silang tatlo.
Tanging mahinang paghinga ni Luca ang maririnig.
Pagdating sa emergency room…
Agad na tumakbo si Isabel papasok.
Tahimik namang sumunod si Gabriel.
Habang naghihintay sa labas…
Hindi niya sinasadyang marinig ang pag-uusap ni Isabel at ng doktor.
“Kayo po ba ang nanay ng bata?”
Marahang umiling si Isabel.
“Hindi po.”
“Tita niya ako.”
“Ang ate ko…”
“Namatay sa isang aksidente tatlong taon na ang nakalipas.”
“At ang ama ni Luca…”
“Umalis bago pa siya ipanganak.”
“Kami na lang ni Lola Rosa ang nagpalaki sa kanya.”
Parang may humigpit sa dibdib ni Gabriel.
Sa wakas…
Naiintindihan na niya.
Kaya pala sanay na sanay si Isabel mag-alaga ng bata.
Kaya pala tinatawag siyang “Mama” ni Luca kapag nananaginip.
Kaya pala parang pasan niya ang bigat ng buong mundo.
Lumipas ang ilang oras.
Nakalabas sa panganib si Lola Rosa.
Pero sinabi ng doktor na mahaba pa ang gamutan.
Malaki rin ang magiging gastos.
Tahimik na nakaupo si Isabel sa hallway.
Nakatitig sa mga papeles ng ospital.
Unti-unting tumulo ang mga luha niya.
Hindi siya humahagulgol.
Tahimik lang siyang umiiyak.
Lumapit si Gabriel.
Iniabot ang isang baso ng mainit na kape.
“Huwag mong akuin lahat.”
Mabilis na pinunasan ni Isabel ang luha.
“Kaya ko ito.”
Ngumiti si Gabriel.
“Alam kong kaya mo.”
“Pero hindi ibig sabihin no’n…”
“Kailangan mong harapin ang lahat nang mag-isa.”
Napatingin si Isabel sa kanya.
“Sana…”
“Payagan mo akong maging kaagapay ninyo.”
Hindi dahil naaawa ako.
Kundi dahil…
Gusto kong makilala pa ang babaeng kayang ngumiti kahit pasan ang napakaraming sakit.”
Nanahimik si Isabel.
Matagal.
Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.
Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon…
May taong tumingin sa kanya.
Hindi bilang isang babaeng may responsibilidad.
Hindi bilang kapalit ng isang ina.
Kundi bilang isang babaeng karapat-dapat ding mahalin.
Makalipas ang tatlong buwan…
Hindi pa rin nagkaroon ng date sina Gabriel at Isabel na silang dalawa lang.
Laging kasama si Luca.
Minsan gusto nitong kumain ng fried chicken.
Minsan naman gusto nitong maglaro ng robots.
At isang araw, seryoso nitong sinabi kay Gabriel,
“Kung gusto mong maging asawa ni Tita Isabel…”
“Kailangan pumasa ka muna sa interview ko.”
Napatawa si Gabriel.
“Sige.”
“Pasado ba ako?”
Nag-isip nang matagal si Luca.
Pagkatapos ay iniabot ang maliit niyang kamay.
“Sa ngayon…”
“Pwede ka nang mag-second interview.”
Napatawa sina Gabriel at Isabel.
At doon naisip ni Gabriel…
Na ang pinakamagandang bagay na nahanap niya sa isang sablay na blind date…
Ay hindi lang isang babaeng mamahalin.
Kundi isang tahanang hindi niya alam na matagal na pala niyang hinahanap.