BAHAGI 1

Pagmulat ko ng mga mata sa ospital…

Hindi doktor ang una kong nakita.

Hindi rin kamag-anak.

Kundi isang sariwang bouquet ng puting lilies na nakapatong sa mesa sa tabi ng kama.

May maliit na card na nakasuksok sa gitna nito.

Iisa lang ang nakasulat.

“Magpagaling ka.”

At ang nakapirma…

Ang asawa ko.

Ang lalaking mismong nag-utos sa apat niyang bodyguard na bugbugin ako kagabi.

Hindi ko malilimutan ang nangyari.

Nahuli ko siyang yakap-yakap ang babae niyang kabit sa opisina.

Hindi ako nagsalita.

Isang baso ng tubig lang ang ibinuhos ko sa babae.

Akala ko man lang…

Ipapaliwanag niya ang lahat.

Pero hindi.

Tumingin lang siya sa akin nang malamig.

Walang galit.

Walang pagsisisi.

Parang isa lang akong estranghero.

Pagkatapos ay sinabi niya ang tatlong salitang hinding-hindi ko malilimutan.

“Ilabas ninyo siya.”

Kinaladkad ako ng mga bodyguard palabas ng gusali.

Hanggang sa basement parking.

Doon…

Sunod-sunod ang suntok.

Sunod-sunod ang sipa.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong bumagsak.

Hanggang sa hindi na ako makatayo.

Bago ako mawalan ng malay…

Narinig kong may tumawag sa kanya.

“Sir, halos hindi na humihinga.”

“Dadalhin na ba namin sa ospital?”

Ilang segundo ang lumipas.

Pagkababa ng tawag, malamig na sinabi ng bodyguard,

“Dalhin ninyo.”

“Basta huwag lang mamatay.”

…

Muling bumukas ang pinto ng hospital room.

Pumasok ang executive assistant ng asawa ko.

Maayos ang suot niyang suit.

Parang normal lang ang lahat.

Inilapag niya ang isang folder sa mesa.

“Ma’am…”

“Inutusan ako ni Sir na ihatid ito.”

“Narito ang divorce papers.”

“May inihanda rin siyang kabayaran.”

Tatlong daang libong piso.

“Kapag pumirma kayo…”

“Ipapasok agad ang pera sa account ninyo.”

Napangiti ako.

Pero agad ding sumakit ang sugat sa labi ko.

Tatlong taon akong naging asawa.

Tatlong taon kong inalagaan ang pamilya niya.

Tatlong taon kong isinantabi ang sarili ko.

At iyon lang pala ang halaga ko.

Tahimik kong itinaas ang bouquet.

At ibinagsak iyon sa sahig.

Nagkalat ang mga bulaklak.

Sinundan ko iyon ng malamig na boses.

“Hindi ko kailangan ang pera.”

“Hindi ko rin kailangan ang bulaklak.”

“Kung gusto niya ng diborsyo…”

“Pipirma ako.”

“Pero sabihin mo sa kanya…”

“Sa araw na ito…”

“Huwag na huwag siyang magsisisi.”

Natigilan ang assistant.

Halatang hindi niya inaasahan ang sagot ko.

Tahimik siyang umalis.

Muling bumalot ang katahimikan sa silid.

Unti-unting tumulo ang luha ko.

Hindi dahil sa lalaking iyon.

Kundi dahil sa huling bilin ng babaeng nagpalaki sa akin bago siya namatay.

“Huwag mong hahanapin ang tunay mong pamilya.”

“Darating ang araw na pagsisisihan mo.”

Eksaktong sandaling iyon…

Tumunog ang cellphone ko.

Hindi pamilyar ang numero.

Pagkasagot ko…

Isang matanda ngunit matatag na boses ang nagsalita.

“Ikaw ba si Mia?”

“Opo… sino po sila?”

“Ako ang matagal nang naghahanap sa’yo.”

“May ipinagbilin sa akin ang tunay mong ina.”

“At ngayong nalaman kong sinaktan ka…”

“Hindi na kita hahayaang magdusa kahit isang araw pa.”

Hindi pa ako nakakapagtanong…

Naputol na ang tawag.

Makalipas ang halos tatlong minuto…

Biglang bumukas ang pinto.

Mahigit sampung taong nakasuot ng itim na suit ang pumasok.

Sa unahan nila ay isang eleganteng babae.

Lumapit siya sa akin.

Bahagyang yumuko.

At magalang na nagsalita.

“Ma’am…”

“Nandito kami para sunduin kayo pauwi.”

BAHAGI 2

Hindi pa ako tuluyang nakabawi sa pagkabigla.

Tahimik na inilapag ng babae ang isang makapal na folder sa harap ko.

“Ma’am, pakiusap pong tingnan ninyo ito.”

Dahan-dahan ko iyong binuksan.

Isa-isang lumitaw ang mga dokumento.

Mga titulo ng ari-arian.

Mga papeles ng negosyo.

Mga sertipiko ng pagmamay-ari ng shares.

Mga hotel.

Mga commercial building.

Mga daungan.

At sa pinakahuling pahina…

Malaking nakasulat ang pangalan ko.

42% ng shares ng pinakamalaking business group sa bansa.

Ako…

Ang nag-iisang tagapagmana.

Parang huminto ang paghinga ko.

Hindi ako makapaniwala.

Tahimik na nagsalita ang babae.

“Matagal na kayong hinahanap ng Lolo ninyo.”

“May mga taong sadyang itinago ang tunay ninyong pagkakakilanlan.”

“Ngayon…”

“Panahon na para umuwi kayo.”

…

Kinahapunan.

Lumabas ako ng ospital.

Hindi sa ambulansya.

Kundi sa mahabang convoy ng mga luxury SUV.

Mabilis na kumalat ang balita sa buong business community.

Maraming nagtaka.

Sino ang babaeng sinundo ng napakaraming bodyguard?

Ilang oras lang ang lumipas.

Tumawag ang ex-husband ko.

Malamig pa rin ang boses niya.

“Mia.”

“Ano na naman ang drama mo?”

Ngumiti ako.

“Akala ko ba…”

“Wala na tayong kinalaman sa isa’t isa?”

Biglang natahimik ang kabilang linya.

Hindi pa siya nakakasagot…

May kumatok sa opisina niya.

Humahangos ang assistant.

“Sir!”

“May problema po!”

“Nag-withdraw ng investment ang pinakamalaking shareholder.”

“Kinansela rin ng ilang partner ang lahat ng kontrata.”

“Humihingi ng emergency board meeting ang mga direktor.”

Unti-unting nagbago ang tono ng boses niya.

“Ano’ng nangyayari?”

Hindi ko na siya sinagot.

Tahimik kong ibinaba ang tawag.

Sa unang pagkakataon…

Naramdaman niyang may bagay na unti-unti niyang nawawala.

BAHAGI 3

Kinabukasan ng umaga…

Maaga siyang dumating sa mansion.

Hindi na siya ang lalaking dati kong kilala.

Magulo ang buhok.

Halatang hindi nakatulog.

May hawak siyang isang bouquet ng bulaklak.

“Mia…”

“Pwede ba tayong mag-usap?”

Tahimik ko lang siyang tiningnan.

Pagkatapos ay napatingin ako sa bulaklak.

Napangiti ako.

“Katulad ba ito ng ipinadala mo sa ospital?”

“Pagkatapos mong ipabugbog ang asawa mo?”

Bigla siyang natigilan.

“Hindi ko intensyong umabot sa ganoon.”

“Hindi ko inakalang sasaktan ka nila nang ganoon.”

Diretso ko siyang tiningnan.

“Pero ikaw ang nag-utos.”

Hindi siya nakapagsalita.

Eksaktong sandaling iyon…

Lumabas ang abogado ko.

May dala siyang isang makapal na folder.

“Inihahain namin ang kaso.”

“Attempted serious physical injury.”

“Conspiracy.”

“At civil damages.”

Hindi pa roon nagtapos.

Sunod-sunod na ring ang cellphone niya.

Isa-isang umatras ang mga investor.

Kinansela ang mga proyekto.

Itinigil ng bangko ang malaking loan.

Bumagsak ang presyo ng shares ng kumpanya.

Sa loob lamang ng isang araw…

Nagsimulang gumuho ang imperyong buong buhay niyang ipinagmamalaki.

Namumutla niyang tiningnan ako.

“Mia…”

“Gusto mo ba talaga akong sirain?”

Mahinahon akong ngumiti.

“Hindi kita sinira.”

“Ikaw ang sumira sa sarili mong buhay.”

Tumalikod ako.

Dahan-dahang nagsara ang malaking gate ng mansion.

Sa labas…

Patuloy pa rin siyang nakatayo.

Paulit-ulit niyang tinatawag ang pangalan ko.

Pero hindi na ako lumingon.

Dahil may mga taong…

Kapag nawala na sa kanila ang pinakamahalaga…

Doon lang nila naiintindihan ang tunay na halaga nito.

At sa pagkakataong iyon…

Huli na ang lahat.

WAKAS