BAHAGI 1

Ang engrandeng birthday celebration ng lola ng pamilya Villanueva ay ginanap sa kanilang mansyon sa Forbes Park, Makati.

Mahigit isang daang bisita ang dumalo.

Mga negosyante.

Mga pulitiko.

Mga sikat na personalidad.

Nagniningning ang buong bulwagan sa ilalim ng malalaking crystal chandelier.

Mahigpit na hawak ng apat na taong gulang kong anak na si Sofia ang kamay ko.

Nakatingin siya sa tatlong palapag na ube cake sa gitna ng handaan.

Kumikinang ang kanyang mga mata.

“Mommy… gutom na po ako.”

Napatingin ako sa relo.

Halos tatlumpung minuto pa bago magsimula ang programa.

“Konting hintay pa, anak. Kapag nagsimula na ang party, kakain tayo.”

Masunurin siyang tumango.

Pero bata pa rin siya.

Hindi niya kayang pigilan ang gutom.

Palihim siyang kumuha ng isang maliit na pastry mula sa mesa.

Ngunit bago pa niya ito makagat—

May isang kamay na biglang humampas sa kanyang kamay.

Nahulog ang pastry sa sahig.

Nabigla si Sofia at natumba sa marmol na sahig.

Agad siyang napaiyak.

Lumingon ako.

At nakita ko ang biyenan kong si Estrella Villanueva.

Nakatingin siya kay Sofia na para bang may malaking kasalanan itong nagawa.

“Wala ka talagang modo.”

“Hindi pa nagsisimula ang handaan, kumukuha ka na ng pagkain.”

Mabilis kong tinakbo ang anak ko.

Ngunit ang sumunod na sinabi niya ang tuluyang nagpanginig sa buong katawan ko.

“Mga batang tulad niya, walang karapatang maupo sa pangunahing hapag ng pamilya Villanueva.”

Biglang tumahimik ang buong bulwagan.

Naramdaman kong nanlamig ang dugo ko.

Tumingin ako sa asawa kong si Daniel.

Ama ni Sofia.

Ang lalaking nangakong poprotektahan kami habambuhay.

Umaasa akong magsasalita siya.

Kahit isang salita lang.

Pero ang tanging ginawa niya ay bahagyang sumimangot.

At malamig na sinabi:

“Tama na ang eksena.”

“Ilabas mo muna si Sofia.”

“Nakakahiya sa mga bisita.”

Parang may bumagsak na mabigat sa dibdib ko.

Anak niya ang umiiyak.

Anak niya ang nasaktan.

Pero ang iniisip niya ay reputasyon.

Hindi ang pamilya niya.

Dahan-dahan akong tumayo.

Kinuha ko ang isang baso ng red wine.

Lumapit ako sa biyenan ko.

At walang anumang babala…

Ibinuhos ko iyon mula ulo hanggang paa niya.

Nagkagulo ang buong bulwagan.

“Ano’ng ginagawa mo?!”

Sigaw niya.

Ngunit hindi ako sumagot.

Yumuko ako para buhatin si Sofia.

Pagkatapos ay inilabas ko ang cellphone ko.

At tumawag.

“Kuya.”

“Pumunta ka rito sa bahay ng mga Villanueva.”

“Pagod na akong magpanggap.”

Ilang segundo siyang natahimik.

Pagkatapos ay sumagot.

“Sa wakas… handa ka na rin bang sabihin ang totoo?”

Tumingin ako kay Daniel.

At ngumiti.

“Oo.”

“Panahon na para malaman nila kung sino talaga ako.”

BAHAGI 2

Labinlimang minuto lang ang lumipas.

Umalingawngaw ang malalakas na tunog ng helicopter sa kalangitan ng Makati.

Lahat ng bisita ay nagtakbuhan palabas.

Tatlong itim na helicopter ang sunod-sunod na lumapag sa malawak na damuhan ng mansyon.

Kasunod nito ang mahabang hanay ng mga mamahaling sasakyan.

Halos masakop nila ang buong kalye.

Isa-isang bumaba ang mahigit limampung bodyguard.

Tahimik.

Disiplinado.

Nakakatakot.

Biglang nag-iba ang hangin sa paligid.

Hindi na makapagsalita si Estrella.

Si Daniel ay halatang kinakabahan.

Pagbukas ng pinto ng pangunahing sasakyan—

May lalaking bumaba.

Si Alejandro Reyes.

Ang presidente ng Reyes Holdings.

Isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa Pilipinas.

Napabuntong-hininga ang lahat.

Ngunit ang mas nakakagulat…

Diretso siyang lumapit sa akin.

At magalang na yumuko.

“Miss Reyes.”

“Nandito po ako para sunduin kayo.”

Parang tumigil ang oras.

Namutla si Daniel.

Napaatras si Estrella.

Hindi sila makapaniwala sa narinig.

Mahinahon akong tumayo.

At tinanong:

“Nasaan si Kuya?”

Agad na tumabi si Alejandro.

At mula sa likuran niya—

May isa pang lalaking bumaba.

Sa sandaling makita siya ng mga tao…

Halos mawalan sila ng hininga.

Dahil siya ang pinuno ng buong Reyes Group.

Isa sa pinakamayamang pamilya sa Southeast Asia.

At ang unang sinabi niya nang makita ako ay:

“Bunso.”

(ITUTULOY SA BAHAGI 3)

BAHAGI 3

Parang nawalan ng kulay ang mukha ni Daniel.

Sa loob ng tatlong taon.

Akala niya isa lamang akong ordinaryong babae.

Wala siyang ideya…

Na ako pala ang bunsong anak ng pamilya Reyes.

Isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa.

Iniwan ko ang lahat noon dahil sa pag-ibig.

Iniwan ko ang yaman.

Iniwan ko ang pangalan ng pamilya.

Pinili kong mamuhay bilang simpleng asawa.

Ngunit ang kapalit nito…

Ay pangmamaliit.

Pang-aapi.

At paglapastangan sa sarili kong anak.

Lumapit ang kuya ko kay Sofia.

Nang makita niya ang sugat sa kamay nito, agad siyang nanigas.

“Sino ang gumawa nito?”

Walang sumagot.

Itinuro ko si Estrella.

Agad siyang nanginig.

Ngayon lang siya tunay na natakot.

Sinubukan ni Daniel na magsalita.

“Pwede akong magpaliwanag—”

“Hindi na kailangan.”

Putol ko.

Tatlong taon akong nakinig.

Sapat na iyon.

Naglabas ako ng isang folder.

At inilapag ito sa mesa.

Nang buksan iyon ni Daniel…

Tuluyan siyang namutla.

Dahil doon niya nalaman ang katotohanan.

Mahigit apatnapung porsiyento ng kapital ng Villanueva Group…

Ay nagmumula sa mga investment fund ng pamilya Reyes.

Ibig sabihin—

Ang taong may kakayahang iligtas o pabagsakin ang kanilang imperyo…

Ay ako.

Tumingin ako sa buong bulwagan.

Sa lahat ng taong minsang tumingin sa akin nang may paghamak.

At malinaw kong sinabi:

“Mula ngayong araw…”

“Tapos na ang kasal na ito.”

“At tapos na rin ang lahat ng ugnayan ng Reyes Holdings sa pamilya Villanueva.”

Tahimik.

Walang sinuman ang nangahas magsalita.

Dahil alam nilang isang desisyon ko lang…

Bilyun-bilyong piso ang maaaring mawala sa kanila.

Binuhat ko si Sofia.

At nagsimulang maglakad palabas.

Sa likod ko…

Naririnig ko ang pag-iyak ni Estrella.

Ang pagsusumamo ni Daniel.

Pero hindi na ako lumingon.

Dahil may mga taong natututong magpahalaga lamang…

Kapag huli na ang lahat.