(PART 1)

Ako si Bella, dalawampu’t dalawang taong gulang. Simula nang maulila ako, ang tiyahin kong si Tiya Hilda na ang nagpalaki sa akin. Ngunit dahil sa kanyang pagiging sugarol, nabaon kami sa daan-daang milyong utang.

Upang hindi kami ipa-K.ulong ng mga nagpapautang, gumawa ng isang kasunduan si Tiya Hilda. Ipinagbili niya ako upang maging asawa ni Don Rafael, ang bilyonaryong tagapagmana ng isang malaking imperyo ng langis.

Ngunit may isang malaking usap-usapan tungkol kay Don Rafael. Ayon sa mga balita, siya raw ay may pambihirang kondisyon. Siya ay napakataba, halos hindi makalakad sa sobrang bigat, at may mukha na pinandidirihan ng lahat ng babae sa lipunan.

Araw ng aming kasal. Puno ng luha ang aking mga mata habang naglalakad ako sa pasilyo ng simbahan.

Nang makarating ako sa altar, nakita ko si Rafael. Totoo ang mga balita. Siya ay napakalaki, pawis na pawis, at ang kanyang mukha ay may mga malalalim na marka at tabang nagpapabigat sa kanyang paghinga. Tiningnan siya ng mga bisita nang may matinding pandidiri.

Ngunit nang magtama ang aming mga mata, nakita ko ang isang kakaibang kalungkutan sa kanyang paningin. Tila ba sanay na sanay na siyang pandirihan ng buong mundo.

Nang matapos ang kasal at makarating kami sa mansyon, hirap na hirap siyang maglakad patungo sa sofa. Inasahan niyang lalayo ako at magkukulong sa kwarto tulad ng ginagawa ng mga babaeng binabayaran upang samahan siya.

Ngunit lumapit ako. Kumuha ako ng malinis na tuwalya at dahan-dahang pinunasan ang pawis sa kanyang noo at leeg.

“A-Anong ginagawa mo? Hindi ka ba nandidiri sa akin?”

Nahihiya at nauutal na tanong ni Rafael, pilit na lumalayo sa akin.

Ngumiti ako nang tipid at inabutan siya ng isang basong tubig.

“Asawa na po kita, Don Rafael. Tinanggap ko ang kapalaran ko. Tao rin po kayo na nasasaktan at napapagod. Hindi ko po kayo pandidirihan dahil kayo ang nagligtas sa pamilya ko.”

Napatigil si Rafael. Tinitigan niya ako nang malalim, tila kinikilatis kung totoo ba ang mga sinabi ko. Wala siyang nakitang pandidiri sa aking mga mata, kundi purong awa at pagtanggap.

Kinagabihan, pumasok si Rafael sa malaking banyo ng aming kwarto upang maglinis. Naiwan ako sa kama, pilit na pinapakalma ang aking sarili para sa aming unang gabi.

Makalipas ang ilang minuto, nakarinig ako ng kakaibang tunog mula sa banyo. Parang may pinupunit na makapal na goma.

Dahil sa pag-aalala na baka inatake siya sa puso, dahan-dahan akong lumapit sa banyo. Nakasiwang nang kaunti ang pinto.

Sumilip ako, at ang eksenang tumambad sa aking mga mata ay nagpatigil sa pagtibok ng aking puso.

Nakita ko si Rafael na nakaharap sa salamin. Hawak niya ang kanyang leeg… at dahan-dahan niyang “hinihiwa” at tinatanggal ang kanyang sariling balat at taba!

Napatakip ako sa aking bibig upang hindi mapatili. Isang halimaw ba ang pinakasalan ko?!

Ngunit nang tuluyang mahubad ang makapal na maskara at ang rubber suit na bumabalot sa kanyang katawan… nalaglag ang panga ko.

PART 2

Nalaglag ang aking panga at halos mabulunan ako sa sarili kong hininga. Ang imaheng inaasahan kong makita—isang halimaw, o baka isang nabubulok na nilalang—ay tuluyang naglaho tulad ng usok. Sa ilalim ng makapal na silicone mask, ng pekeng taba, at ng artipisyal na balat na may mga peklat, lumitaw ang isang anyo na tila inukit ng mga bathala.

Matangkad siya, matipuno, at bawat linya ng kanyang mga kalamnan sa likod at balikat ay humihinga ng lakas at kapangyarihan. Nang humarap siya sa salamin at maghilamos ng maligamgam na tubig upang tanggalin ang natitirang pandikit, nasulyapan ko ang kanyang tunay na mukha. Matangos ang kanyang ilong, matalim ang hubog ng panga, at may mga mata siyang kasing-lalim at kasing-dilim ng hatinggabi—mga matang walang bahid ng kapangitan, bagkus ay nagtataglay ng nakamamatay na kisig.

Napaatras ako sa sobrang gulat. Sa kasamaang-palad, tumama ang aking takong sa gilid ng marmol na hamba ng pinto. Lumikha iyon ng bahagyang kaluskos.

Sa isang iglap, kasing-bilis ng kidlat na lumingon ang lalaki. Bago pa man ako makatakbo pabalik sa kama, bumukas nang malakas ang pinto ng banyo. Isang malakas at maugat na kamay ang humablot sa aking braso at marahas akong hinila papasok. Isinandal niya ako sa malamig na pader ng banyo, at bago ako makasigaw, tinakpan ng kanyang palad ang aking bibig habang ang isa pa niyang kamay ay nakadiin sa tabi ng aking ulo.

“Huwag kang sisigaw kung gusto mo pang makalabas nang buhay sa kwartong ito,” bulong niya. Hindi na iyon ang nanginginig at hirap na boses ng lalaking pinakasalan ko kaninang umaga. Ang boses na ito ay baritono, malamig, mariin, at nagpapakilabot sa bawat hibla ng aking laman.

Nanlalaki ang aking mga mata habang nakatitig sa kanya. Basang-basa ang kanyang buhok at tumutulo ang tubig patungo sa kanyang dibdib. Pilit kong inalis ang kanyang kamay, ngunit kasing-tigas ng bakal ang kanyang bisig. Nang maramdaman niyang hindi na ako magwawala, dahan-dahan niyang inalis ang kanyang palad sa aking labi, ngunit nanatiling nakatitig nang matalim sa aking mukha.

“S-Sino ka?” panginginig kong tanong. “Nasaan si Don Rafael? Anong ginawa mo sa kanya?”

Isang mapait at sarkastikong ngisi ang gumuhit sa kanyang mapupulang labi. “Ako si Rafael, Bella. Ang ‘halimaw’ na binili ka kay Tiya Hilda para maging asawa.”

“Hindi totoo ‘yan… Nagsisinungaling ka!” pilit kong pagtanggi, kahit na sa kaloob-looban ko ay alam kong pareho ang lungkot at lalim ng mga matang nakatitig sa akin ngayon sa mga matang nakita ko kanina sa simbahan. “Bakit ka magpapanggap na ganoon kalagim ang itsura mo? Bakit mo hahayaang kutyain at pandirihan ka ng buong mundo kung ganito ka?!”

Tumalikod siya at kumuha ng isang itim na silk robe mula sa sabitan, saka marahang isinuot iyon upang takpan ang kanyang hubad na katawan. “Dahil sa mundong ginagalawan ko, Bella, ang kahinaan at kapangitan ang tanging panangga upang manatiling buhay.”

Humakbang siya palayo sa akin at lumabas ng banyo. Parang may sariling isip ang aking mga paa na sumunod sa kanya pabalik sa maluwag na master bedroom. Naupo siya sa isang antigong silya, nagsalin ng alak sa baso, at tumitig sa kawalan.

“Dalawang taon na ang nakalilipas,” panimulang salaysay niya, habang ako ay nanatiling nakatayo nang ilang metro ang layo sa kanya. “May nagtangkang pumatay sa akin. Isang malagim na sabotahe sa aking sasakyan sa may bangin ng Tagaytay. Ang akala ng buong pamilya ko, kasama na ang aking tiyuhin at mga pinsan na nag-aagawan sa pamamahala ng aming kumpanya ng langis, ay patay na ako. Ngunit nakaligtas ako.”

Tumingin siya sa akin, malamig ang ekspresyon. “Nang magising ako sa lihim na ospital ng matalik kong kaibigang doktor, nalaman ko kung sino ang nagplano ng pagpatay. Sarili kong dugo at laman. Alam kong kung babalik ako bilang ang makisig, malakas, at matalinong Rafael, muli nila akong lalasunin o babarilin hanggang sa magtagumpay sila. Kaya gumawa ako ng plano.”

“Nagpanggap kang lumpo at pangit?” mahina kong sambit, nagsisimula nang mabuo ang piraso ng puzzle sa aking isipan.

“Nagpalabas ako ng pekeng medikal na ulat na nagkaroon ako ng pambihirang karamdaman dulot ng aksidente—na sumabog ang aking mga hormone, lumobo ang aking timbang, at nasira ang aking mukha. Gumastos ako ng milyun-milyon para sa pinakamahusay na prosthetic artists sa Hollywood upang buuin ang rubber suit at maskarang iyon. Nang bumalik ako, pinaramdam ko sa kanila na wala na akong laban. Na ako’y isang kawawang nilalang na naghihintay na lamang ng kamatayan.”

“Kung ganoon… bakit ka nagpakasal?” tanong ko, pilit pinipigilan ang panginginig ng aking tuhod. “Bakit kailangan mo pa akong bilhin mula sa tiyahin ko?”

Tumayo si Rafael at dahan-dahang lumapit sa akin. Bawat yabag niya ay tila nagpapatigil sa paghinga ko. Huminto siya nang ilang pulgada na lamang ang pagitan namin. Amoy na amoy ko ang bango ng mamahaling sabon at mint sa kanyang hininga.

“Ayon sa huling habilin ng aking yumaong lolo, ang tunay na nagmamay-ari ng korporasyon, hindi ko maaaring makuha ang buong kontrol sa aking pondo at mga shares hangga’t hindi ako nagpapakasal bago sumapit ang aking ikatatlumpung kaarawan. Ang aking tiyuhin ay nagpadala ng sunod-sunod na mga espiyang babae—mga bayarang dilag na kunwari’y handang maging asawa ko, ngunit ang totoo ay may misyong maghanap ng testamento o lason sa aking pagkain. Ngunit lahat sila, hindi man lang maikubli ang kanilang pandidiri kapag lumalapit ako sa kanila. Umaalis sila agad matapos mabayaran.”

Hinawakan niya ang aking baba gamit ang kanyang mahahabang daliri, inangat ang aking mukha upang magsalubong ang aming mga paningin.

“Ngunit ikaw, Bella… Nang ibenta ka ng iyong tiyahin, inasahan kong tatakbo ka rin tulad ng iba. Ngunit kanina, nang punasan mo ang aking pawis sa sala, nang bigyan mo ako ng tubig at sabihing tao rin akong nasasaktan… walang bahid ng kaplastikan sa iyong mga mata. Nakita ko ang isang pusong hindi kayang bilhin ng pera.”

Uminit ang aking mga pisngi sa kanyang mga salita. “Pero… ngayon at alam ko na ang lihim mo, anong gagawin mo sa akin? Papatayin mo ba ako upang manatiling tahimik?”

Bahagyang lumambot ang kanyang titig, bagamat nandoon pa rin ang bagsik ng isang makapangyarihang pinuno. “Hindi ako pumapatay ng inosente, Bella. Ngunit hindi rin kita maaaring pakawalan. Kapag nalaman ng pamilya ko na malakas ako at nagkukunwari lamang, mas lalo silang magiging desperado na ubusin ako bago sumapit ang araw ng pangkalahatang pulong ng mga stockholder sa susunod na buwan.”

Binitiwan niya ako at humalukipkip. “May kasunduan tayo. Mananatili kang asawa ko sa mata ng publiko. Magpapanggap tayong mag-asawa. Kapag nasa labas tayo ng kwartong ito, ikaw ang magiging tagapagtanggol ko, ang magpapakita sa mundo na masaya ka sa piling ng ‘halimaw’. Sa loob naman ng kwartong ito, malaya kang gawin ang gusto mo. Walang mangyayari sa atin na labag sa iyong kalooban. At kapag nakuha ko na muli ang kumpanya at naipakulong ko na ang mga nagtangkang pumatay sa akin, bibigyan kita ng limang daang milyong piso at ganap na kalayaan.”

Napatulala ako sa kanyang alok. Limang daang milyon? Kalayaan mula sa utang at sa walang-kwenta kong tiyahin? Ngunit higit sa pera, may kung anong kumurot sa puso ko nang makita ko ang bigat ng pasan-pasan niyang krus. Isang bilyonaryong nagtatago sa ilalim ng sarili niyang anino upang mabuhay.

“Payag ako,” mariin kong sagot. “Tutulungan kita, Rafael.“

Tinitigan niya ako nang matagal, tila nagtataka kung bakit napakadali para sa akin na tanggapin ang ganitong panganib. “Hindi magiging madali, Bella. Maraming mananakit sa iyo. Kukutyain ka ng lipunan dahil nagpakasal ka sa isang ‘halimaw’ kapalit ng pera.”

“Sanay na akong yurakan ng mga tao, Rafael,” sagot ko nang may katatagan. “Buong buhay ko, pinaramdam sa akin ni Tiya Hilda na pabigat ako. Sanay na akong lumaban.”

Isang tunay na ngiti ang sumilay sa labi ni Rafael sa unang pagkakataon—isang ngiti na nagpabilis sa tibok ng aking puso. “Kung gayon, simulan natin ang laro, aking asawa.”

Nang gabing iyon, magkatabi kaming nahiga sa malaking kama. Walang malisya, ngunit ramdam na ramdam ko ang init ng kanyang katawan sa aking tabi. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, nakatulog ako nang mahimbing, batid na ang lalaking kinatatakutan ng lahat ay siya palang magiging kanlungan ko sa gitna ng unos.

Kinabukasan, nagsimula ang aming pagpapanggap. Bago sumikat ang araw, muling isinuot ni Rafael ang makapal na rubber suit at ang mukha ng halimaw. Ako mismo ang tumulong sa kanya sa paglalagay ng medical adhesive sa kanyang leeg at panga. Habang idinidikit ko iyon, ramdam ko ang hirap ng kanyang paghinga sa ilalim ng makapal na silicone.

“Tinitiis mo ito araw-araw?” tanong ko habang pinupunasan ang labis na pandikit.

“Kailangan,” maikli niyang sagot.

Nang bumaba kami para mag-almusal, nadatnan namin sa dining hall ang isang hindi inaasahang panauhin. Si Don Eduardo—ang tiyuhin ni Rafael na siyang pangalawang pinuno ng kumpanya—kasama ang kanyang anak na si Marco.

“Magandang umaga, pamangkin!” bati ni Eduardo na may halong pangungutya sa boses habang nakatingin sa mabagal at paika-ikang paglakad ni Rafael. “Nabalitaan kong matagumpay ang kasal mo sa bayarang babaeng ito. Akala ko ba ay aatakihin ka sa puso sa unang gabi niyo?”

Tumingin si Marco sa akin mula ulo hanggang paa, puno ng pagnanasa at pagmamaliit ang kanyang mga mata. “Sayang ang ganda mo, binibini. Nagbenta ka ng katawan sa isang baboy na hindi man lang yata makatayo nang tuwid. Magkano ba ang ibinayad sa’yo? Baka gusto mong lumipat sa kwarto ko mamayang gabi? Mas masarap akong magmahal kaysa sa halimaw na ‘yan.”

Kumuyom ang mga kamao ni Rafael sa ilalim ng kanyang malaking amerikana. Naramdaman ko ang panginginig ng kanyang katawan sa matinding galit, ngunit pinigilan niya ang kanyang sarili upang hindi masira ang kanyang pagpapanggap.

Bago pa man makapagsalita si Rafael gamit ang kanyang pekeng hirap na boses, humakbang ako paharap. Hinarap ko si Marco nang may nanlilisik na mga mata.

“Ginoong Marco,” malinaw at matigas kong sabi na umalingawngaw sa buong bulwagan. “Maaaring nabili ang aking kasal ng pera, ngunit ang asawa ko ay may dangal at integridad—mga bagay na kahit kailan ay hindi mabibili ng maruming perang ninakaw niyo sa kumpanya. At kung akala mo ay papatol ako sa isang lalaking walang ibang alam kundi mang-agaw ng hindi sa kanya, nagkakamali ka. Mas gugustuhin kong makasama ang isang lalaking may tapat na puso kahit ano pa ang itsura niya, kaysa sa isang tulad mong mukhang tao nga sa labas, ngunit bulok at mabaho naman ang kaluluwa sa loob!“

Katahimikan ang bumalot sa buong silid. Namutla si Marco sa kahihiyan habang ang mga katulong ay napayuko upang itago ang kanilang mga tawa. Nanlilisik ang mga mata ni Eduardo sa galit.

“Lapastangan kang babae ka! Wala kang karapatang magsalita nang ganyan sa pamilya namin!” sigaw ni Eduardo sabay angat ng kanyang kamay upang sampalin ako.

Ngunit bago pa lumapat ang kanyang palad sa aking pisngi, humarang ang dambuhalang katawan ni Rafael sa aking harapan. Hinawakan niya ang pulso ng kanyang tiyuhin nang may lakas na nagpalagutok sa mga buto nito.

“Huwag mong… hahawakan… ang asawa ko,” garalgal at mabigat na banta ni Rafael, pilit na pinapanatili ang hirap na boses ngunit sapat ang diin upang mapangiwi sa sakit si Eduardo.

Nang makitang seryoso ang banta, marahas na binawi ni Eduardo ang kanyang kamay. “Magbabayad kayo sa pulong ng mga stockholder sa susunod na linggo! Sisiguraduhin naming matatanggal ka bilang tagapagmana, Rafael!”

Umalis ang mag-ama na nagpupuyos sa galit. Nang maiwan kami sa silid, lumingon si Rafael sa akin. Sa ilalim ng makapal na maskara, nakita ko ang pamamangha at kakaibang ningning sa kanyang mga mata. Sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, may isang taong tumayo at nagtanggol sa kanya laban sa mga buwitreng nais siyang ubusin.