PITONG BESES AKONG SINAMPAL NG BIYENAN KO SA IKALAWANG ARAW NG AMING KASAL DAHIL LANG NAHULI AKONG GUMISING—PERO NANG MAKITA NG ASAWA KO ANG DUGO SA AKING LABI, NAPASIGAW SIYA: “MA, HINDI MO ALAM KUNG SINO ANG SINAKTAN MO!”
BAHAGI 2: ANG PAGBUNYAG SA PANDARAYA AT ANG PAGGUHO NG DANGAL
Nang lumabas ang mga salitang iyon mula sa speaker ng aking cellphone, tila huminto ang pag-ikot ng mundo sa loob ng sala. Ang hangin ay naging napakabigat, kasabay ng pamumutla ng mukha ni Adrian na animo’y nawalan ng dugo ang buong katawan. Si Aling Corazon naman ay nanatiling nakatitig sa screen ng cellphone ng kaniyang anak, pilit pa ring ipinaglalaban ng kaniyang utak ang pagtanggi sa katotohanang nakabuyangyang sa kaniyang harapan.
“I-loudspeaker mo, Isabella,” mahinang bulong ko sa aking sarili, ngunit narinig ito ng lahat dahil dahan-dahan kong pinindot ang buton sa screen.
“Ma’am Isabella, naririnig niyo pa po ba ako?” tanong muli ni Attorney Mateo Valderama, ang punong legal counsel ng Mendoza Holdings at matalik na kaibigan ng aking yumaong lolo. Ang kaniyang boses ay kalmado, pormal, at may dalang bigat ng awtoridad na hindi kayang baliin ninuman.
“Nandito ako, Attorney. Naka-loudspeaker ka. Sabihin mo ang lahat ng nalaman mo,” utos ko habang pinupunasan ng daliri ang natuyong dugo sa gilid ng aking labi. Walang nanginginig sa akin. Walang luha. Ang bawat patak ng sakit na dulot ng pitong sampal ay napalitan ng nagyeyelong poot.
“Ma’am, bago ang kasal ninyo kahapon, natapos na ng aming private investigation team ang pagbusisi sa pinansiyal na estado ng pamilya Villanueva at ng kanilang logistics firm, ang V-Trans Solutions,” simula ni Attorney Mateo. “Ang kumpanyang ito ay nabubuhay lamang dahil sa sub-contracting agreement nila sa isa sa mga subsidiary ng Mendoza Group of Companies. Tatlong linggo bago ang kasal ninyo, naghain ng lihim na waiver at collateral agreement si Mr. Adrian Villanueva sa Banco Real. Ginamit niya ang inyong kasal bilang garantiya upang makautang ng limampung milyong piso para mailigtas ang nalulugi nilang negosyo.”
Napaatras si Adrian. Ang kaniyang mga mata ay nanlaki sa matinding takot. “Isabella, makinig ka muna sa akin! Hindi totoo ang lahat ng ‘yan—may paliwanag ako!”
Hindi ko siya pinansin. Nanatili ang aking tingin sa telepono. “Ituloy mo, Attorney Mateo.”
“Higit pa roon, Ma’am Isabella,” patuloy ng abogado na waring walang pakialam sa mga pagmamakaawa sa kabilang linya. “Natuklasan namin ang isang lihim na kasunduan sa pagitan ni Adrian Villanueva at ng kaniyang pamilya. Nakasaad doon na kapag naipasok na niya ang kaniyang sarili sa pamamagitan ng kasal sa pamilya Mendoza, gagamitin nila ang inyong pre-nuptial agreement waiver—na binalak nilang ipapirma sa inyo sa honeymoon—upang makakuha ng control sa board of directors. Mayroon din silang pinirmahang kasulatan na kapag nakuha na nila ang sapat na pondo at ari-arian, maghahain si Adrian ng legal separation at hihingi ng kalahati ng inyong mga personal na ari-arian bilang settlement.”
“H-Huwag kang maniwala sa kaniya!” biglang sumingit si Aling Corazon, muling sumiklab ang kaniyang lakas ng loob kahit halatang nanginginig ang kaniyang mga tuhod. “Sinisiraan lamang kami ng abogadong ‘yan! Sino ka ba sa akala mo para utus-utusan kami at mag-imbento ng ganiyang mga kuwento sa loob ng pamamahay ko?”
Isang mapait na ngiti ang sumilay sa aking mukha. Dahan-dahan kong inilapit ang telepono sa aking bibig. “Attorney Mateo, paki-basa ang kabuuang pangalan ng may-ari ng lupang kinatatayuan ng bahay na ito, pati na rin ang nagmamay-ari ng warehouse ng V-Trans sa Cavite.”
“Ayon sa registry of deeds, Ma’am Isabella, ang lupang kinatatayuan ng mansiyon ng pamilya Villanueva at ang buong compound ng V-Trans Solutions ay pag-aari ng Apex Prime Real Estate Inc.—isang shell company na porsyento-porsyentong nasa ilalim ng inyong nag-iisang pangalan: Isabella Sofia Mendoza.”
Bumagsak si Mang Roberto sa kaniyang inuupuan. Ang kape na hawak niya ay natapon sa salaming mesa, nabasag ang tasa at kumalat ang maiinit na likido sa sahig. “Diyos ko… Corazon… ano’ng ginawa mo?”
Napatakip ng bibig si Aling Corazon. Tumingin siya kay Adrian, naghahanap ng kaligtasan, naghahanap ng kasinungalingang magpapagaan sa katotohanan. “Adrian… totoo ba ito? Sabihin mong nagsisinungaling siya! Sabi mo ordinaryong corporate manager lang siya sa Makati! Sabi mo anak siya ng simpleng guro sa probinsya!”
“Ma… hindi ko alam ang buong lawak!” sigaw ni Adrian, umiiyak na sa matinding desperasyon. “Alam kong Mendoza siya, pero akala ko nagtatrabaho lang siya doon! Nalaman ko lang kaninang madaling-araw sa cellphone ko nang lumabas ang balita tungkol sa pagreretiro ng kaniyang ama at ang opisyal na pagtalaga sa kaniya bilang nag-iisang tagapagmana ng pitumpung bilyong pisong imperyo ng pamilya Mendoza!”
Lumapit ako nang isang hakbang kay Aling Corazon. Sa bawat yabag ng aking mga paa, umaatras siya hanggang sa sumandal ang kaniyang likod sa dingding. Ang mapagmataas na biyenan na sumampal sa akin nang pitong beses ay mistulang basang sisiw na nanginginig sa ginaw ng katotohanan.
“Pitong beses mo akong sinampal, Nay,” panimula ko, malamig ang bawat pantig. “Ang unang sampal, sabi mo, ay para matuto akong gumalang. Hindi mo naisip na sa loob ng tatlong taon, iginalang kita nang higit pa sa nararapat sa iyo. Tinanggap ko ang bawat pangungutya mo kapag simpleng damit lang ang suot ko. Tinanggap ko ang bawat parinig mo na hindi ako karapat-dapat sa anak mo.”
“Isabella… anak…” nanginginig na tawag ni Aling Corazon, pinipilit abutin ang aking braso.
Mabilis kong iniwas ang aking katawan. “Huwag mo akong hawakan gamit ang mga kamay na nanakit sa akin. Ang pangalawa at pangatlong sampal, sabi mo para malaman ko ang lugar ko. Ngayon, hayaan mong linawin ko sa iyo kung ano ang tunay kong lugar. Ang lugar ko ay hindi sa kusina ninyo upang maging alipin ninyo sa alas-sais ng umaga. Ang lugar ko ay sa boardroom, kung saan sa isang pirma ko lamang, kaya kong pabagsakin ang kumpanyang bumubuhay sa inyo sa loob ng dalawampu’t apat na oras.”
“H-Huwag mong gawin ‘yan, pakiusap!” lumuhod si Adrian sa aking harapan. Hinawakan niya ang laylayan ng aking pantulog, umiiyak nang walang tigil. “Mahal kita, Isabella! Oo, may mga problema ang pamilya ko, nagkamali ako na hindi ko sinabi agad sa iyo ang plano nina Mama, pero mahal kita! Hindi mo ba naaalala ang tatlong taon nating pagsasama?”
Tinitigan ko ang lalaking inakala kong magiging sandigan ko habang-buhay. Naalala ko ang lahat ng mga bulaklak, ang mga gabi na nagpupuyat siya para dalhan ako ng sopas kapag may sakit ako. Ang lahat pala ng iyon ay bahagi ng isang kalkuladong plano. Hindi pagmamahal ang nag-udyok sa kaniya, kundi ang amoy ng pera at kapangyarihan.
“Kung mahal mo ako, Adrian, bakit hindi ka lumapit noong unang lumipad ang kamay ng nanay mo sa pisngi ko?” tanong ko sa kaniya, matalas at diretso sa kaniyang mga mata. “Nakatayo ka lang doon. Hawak mo ang cellphone mo. Nakita mo ang unang sampal, ang pangalawa, hanggang sa umabot sa pito. Nakita mo akong nasaktan, nakita mo ang dugo sa labi ko, pero hindi ka gumalaw dahil sa loob-loob mo, gusto mong pasukuin ako sa pamilya mo. Nagsalita ka lang nang mapagtanto mong ang babaeng sinasaktan ninyo ay ang babaeng nagpapakain sa inyo!”
Hindi nakaimik si Adrian. Ang kaniyang mga luha ay patuloy na tumutulo sa sahig.
“Attorney Mateo,” muling wika ko sa telepono.
“Nandito po ako, Ma’am Isabella.”
“Ipatupad ang Contingency Protocol Bravo. Ngayon din.”
“Masusunod po, Ma’am.”
Nang marinig iyon ni Adrian, lalo siyang nanggilalas. “Ano ang Protocol Bravo, Isabella? Ano ang gagawin mo?”
“Malalaman ninyo sa loob ng sampung minuto,” sagot ko bago ko pinatay ang tawag.
Tumalikod ako at naglakad pabalik sa silid kung saan naroroon ang aking mga gamit. Tahimik kong kinuha ang aking maleta. Inilagay ko roon ang aking mga damit, ang aking laptop, at ang mga personal kong gamit. Hindi ko dinala ang kahit anong binili o ibinigay ng pamilya Villanueva. Maging ang singsing sa kasal na isinuot ni Adrian sa aking daliri kahapon ay dahan-dahan kong hinubad.
Lumabas ako ng silid dala ang aking maleta. Sa sala, hindi pa rin umaalis si Adrian sa kaniyang pagkakaluhod, habang si Aling Corazon naman ay nakaupo sa sofa at umiiyak nang tahimik, hawak ang kaniyang dibdib. Si Mang Roberto ay nakatitig sa kawalan, batid na ang kasakiman ng kaniyang asawa at anak ang nagdala sa kanila sa bingit ng kapahamakan.
Lumapit ako sa mesa sa gitna ng sala. Inilapag ko roon ang singsing ng kasal. Ang tunog ng ginto sa ibabaw ng salamin ay tila isang hatol ng kamatayan para sa kanilang mga pangarap.
“Pitong sampal ang ibinigay mo sa akin, Aling Corazon,” sabi ko nang hindi tumitingin sa kaniya. “Pitong kaparusahan din ang sasalubong sa pamilya ninyo bago lumubog ang araw na ito.”
Bago pa man makapagsalita ang sinuman sa kanila, narinig namin ang sunod-sunod na busina ng mga sasakyan sa labas ng gate. Sumunod ang pagkalabog ng mga mabibigat na sapatos sa bakuran.
Bumukas ang pinto ng mansiyon nang walang paalam. Pumasok ang apat na lalaking nakasuot ng pormal na barong at itim na amerikana, pinangungunahan ng hepe ng legal department ng Mendoza Holdings, kasama ang dalawang opisyal ng pulisya mula sa Camp Crame.
“Ma’am Isabella,” bati ng nangungunang opisyal, sabay saludo. “Nandito na po kami upang ipatupad ang inyong mga direktiba.”
Tumingin ako kay Aling Corazon na noo’y hindi na maipinta ang mukha sa matinding sindak.
“Magsisimula na ang unang singil,” bulong ko.