NOONG 1995, INIWAN NIYA ANG ASAWA DAHIL NANGANAK ITO NG LIMA DAHIL “PABIGAT” DAW — MAKALIPAS ANG 30 TAON, BUMALIK SIYA PARA MANINGIL, PERO GUMUHO ANG MUNDO NIYA NANG MALAMAN KUNG SINO NA ANG MGA “PABIGAT” NA ITINAPON NIYA

Si Maria ay kakatapos lang manganak sa Quintuplets (limang kambal). Payat na payat siya, maputla, at walang makain.

Sa halip na matuwa, galit na galit ang asawa niyang si Ramon.

“Lima?! Maria, lima?!” sigaw ni Ramon habang nag-iimpake ng gamit. “Isang bibig nga lang, hirap na tayong pakanin! Tapos lima pa?! Mamamatay tayo sa gutom!”

“Ramon, huwag mo kaming iwan,” pagmamakaawa ni Maria habang karga ang dalawang sanggol, at ang tatlo ay nasa banig. “Tulungan mo ako. Magtulungan tayo. Kakayanin natin ito.”

“Hindi!” tinabig ni Ramon si Maria. “Ayoko ng ganitong buhay! Gusto kong umasenso! Pabigat ang mga batang ‘yan! Sumpa ‘yan sa buhay ko!”

Kinuha ni Ramon ang natitirang ipon ni Maria sa ilalim ng unan—ang pera sanang pambili ng gatas.

“Ramon! Pera ‘yan ng mga bata!”

“Bayad ko na ‘to sa perwisyong binigay mo!”

Umalis si Ramon. Sumakay siya ng bus paluwas ng Maynila. Hindi na siya lumingon sa iyak ng kanyang asawa at limang anak. Ang nasa isip lang niya ay ang sarili niya.

ANG PAGBANGON NG MAG-ISA

Naging impyerno ang buhay ni Maria…

Part 2

Naging impyerno ang buhay ni Maria pagkatapos siyang iwan ni Ramon. Sa gitna ng karalitaan, mag-isa niyang itinaguyod ang limang sanggol. Wala siyang ibang puhunan kundi ang kanyang lakas at ang walang-hanggang pagmamahal sa kanyang mga anak. Gabi-gabi, habang umiiyak ang mga bata dahil sa gutom, pinipiga ni Maria ang kanyang sarili—naglalaba siya sa mga kapitbahay, namumulot ng mga bote sa lansangan, at nagtitinda ng kakanin sa madaling-araw.

Subalit, sa kabila ng hirap, may isang pangako si Maria sa kanyang sarili: “Hindi ko hahayaang lumaking mangmang ang mga anak ko.”

Habang lumalaki ang limang magkakapatid—sina Mark, Matthew, Luke, John, at ang nag-iisang babae na si Mary—natutunan nilang magtulungan. Walang luho sa kanilang tahanan. Madalas, ang isang sardinas ay pinagkakasya nila sa anim para lamang may laman ang tiyan bago pumasok sa eskuwela. Ngunit ang kanilang talino at determinasyon ay namumukod-tangi. Si Mark at Matthew ay nagtatrabaho bilang mga working student habang nag-aaral ng engineering at law. Si Luke at John ay nagpursigi sa medisina, habang si Mary naman ay nag-aral ng business management sa tulong ng mga scholarship.

Isang gabi, habang nag-aaral ang magkakapatid sa ilalim ng mahinang sili ng bumbilya, sinabi ni Mary sa kanyang mga kuya:

“Mga kuya, tandaan ninyo ang mukha ng hirap na ito. Isang araw, iaahon natin si Inay sa ganitong buhay. Patutunayan natin sa lalaking nag-iwan sa atin na hindi tayo pabigat kundi ang pinakamagandang biyaya sa mundong ito.”

Makalipas ang ilang dekada, ang mga batang tinawag ni Ramon na “sumpa” at “pabigat” ay lumaki at naging mga kilalang haligi ng lipunan. Si Mark ay naging nangungunang Civil Engineer na nagmamay-ari ng isang malaking construction firm; si Matthew ay sikat na corporate lawyer; sina Luke at John ay mga batikang doktor na nagtatag ng sarili nilang pribadong ospital; at si Mary ang tumatayong Chief Executive Officer ng kanilang sariling holding corporation na may hawak ng iba’t ibang negosyo sa bansa.

Si Maria, na ngayo’y matanda na ngunit may marangal na ngiti sa labi, ay hindi na kailangang mamili ng bote o maglaba sa iba. Ang kanyang maliit na barung-barong ay napalitan ng isang mansyon sa Forbes Park na pinagawa ng kanyang mga anak. Ngunit higit sa kayamanan, ang pinakamalaking tagumpay ni Maria ay ang pagmamahal at paggalang na ibinibigay sa kanya ng limang anak na minsan ay hinusgahan ng sarili nilang ama.