NARINIG NG KATULONG ANG UNGOL SA “BAWAL NA KWARTO” SA ILALIM NG LUPA — NANG BUKSAN NIYA ITO, NAPALUHOD SIYA NANG MAKITA ANG INA NG BILYONARYO NA NAKAKADENA AT KUMAKAIN NG PAGKAIN NG ASO

Si Don Franco ay isang makapangyarihang CEO na laging nasa ibang bansa para sa negosyo. Ang alam niya, ang kanyang inang si Donya Trinidad ay masayang naninirahan sa isang Luxury Retirement Home sa Paris, France.

Ito ang laging sinasabi ng kanyang asawang si Ruby.

Si Ruby ay maganda, sopistikada, pero sa likod ng kanyang mga ngiti ay isang maitim na budhi. Siya ang namamahala sa mansyon habang wala si Franco.

Isang araw, natanggap si Lita bilang bagong all-around maid. Sa unang araw pa lang, binigyan na siya ni Ruby ng isang mahigpit na babala.

“Lita, malaya kang maglinis sa buong bahay,” sabi ni Ruby habang hinihimas ang kanyang Persian cat. “Pero huwag na huwag kang lalapit sa Red Door sa dulo ng kusina. Iyon ay wine cellar ni Franco. Mamahalin ang mga alak doon. Kapag nakita kitang malapit doon, sisante ka agad.”

“Opo, Ma’am,” sagot ni Lita.

Pero habang tumatagal, nagtataka si Lita.

Tuwing gabi, pagkatapos maghapunan ni Ruby, naglalabas ito ng isang mangkok ng Dog Food at isang pitsel ng tubig.

Nagtataka si Lita dahil pusa ang alaga ni Ruby, hindi aso. At ang pusa ay kumakain ng mamahaling gourmet cat food sa lata.

“Para saan ‘yung dog food, Ma’am?” tanong ni Lita minsan.

“Huwag kang tsismosa! Para ‘to sa… sa stray dog sa labas. Naaawa kasi ako,” irap ni Ruby.

Pagkatapos noon, makikita ni Lita si Ruby na papunta sa kusina, papasok sa Red Door, at lalabas makalipas ang sampung minuto na wala nang dala.

Isang gabi, umuwi si Don Franco galing Europe. May dala itong mga regalo.

“Mahal, kumusta si Mama sa Paris?”

Part 2

Naging malamig ang simoy ng hangin sa loob ng malaking mansyon. Ang mga mamahaling kristal na chandelier ay tila sumasayaw sa ilalim ng mahinang liwanag ng buwan. Si Don Franco ay nakatayo sa gitna ng malawak na sala, may bitbit na makikinang na paper bag na galing sa Paris. Ang mukha niya ay puno ng pananabik na makita o may marinig man lang tungkol sa kanyang minamahal na ina.

Ngunit ang ekspresyon ni Ruby ay agad na nagbago mula sa pagiging gulat tungo sa isang mabilis, mapanlinlang na ngiti. Lumapit ito agad sa kanyang asawa at inakbayan ito nang mahigpit.

“Franco, mahal ko! Bakit hindi ka nagsabing uuwi ka ngayong gabi? Sinuwerte ka ba sa business trip mo?” tanong ni Ruby, habang sinisikap na itago ang bahagyang panginginig ng kanyang boses.

“Biglang natapos ang meeting ko sa Paris kaya naisipan kong umuwi nang mas maaga para sorpresahin ka, at syempre, para kamustahin na rin si Mama,” sagot ni Franco habang inilapag ang mga regalo sa sofa. “Kakausapin ko sana siya ngayon gamit ang video call. Nasaan ang iPad niya? O kaya ay i-dial natin ang telepono sa suite niya sa Paris.”

Nanigas si Ruby. Ang utak niya ay mabilis na nag-isip ng alibi. Alam niyang kapag nahuli siya nito, mawawala ang lahat ng kayamanan, ang mga mamahaling kotse, at ang kapangyarihan na ibinigay sa kanya ng pagiging asawa ng isang bilyonaryo.

“Ay, Franco! Sayang na sayang ang timing mo,” malungkot na sabi ni Ruby habang pilit na pinipiga ang kanyang mga mata para piliting lumabas ang pekeng luha. “Kaninang umaga lang, tumawag ang nurse ni Mama sa Paris. Nagpunta sila sa Switzerland para sa isang linggong wellness retreat. Mahina ang signal doon kaya hindi niya madadala ang telepono niya. Sabi ko nga, sana nagpasabi sila, pero alam mo naman si Mama, bigla na lang nag-a-update ng schedule.”

Tumitig si Don Franco sa kanyang asawa. May bahagyang pagdududa sa kanyang mga mata, ngunit dahil mahal na mahal at lubos na nagtitiwala kay Ruby, tumango na lang siya. “Ganun ba? Sige, sabihin mo sa kanya na tumawag agad sa akin pagbalik niya. Miss na miss ko na si Mama. Siya ang nagpalaki sa akin nang mag-isa pagkatapos mamatay ni Papa, kaya utang ko sa kanya ang lahat.”

Nakahinga nang maluwag si Ruby. “Oo, mahal. Ako na ang bahalang mag-update sa kanya.”

Subalit, hindi alam ng mag-asawa, sa dilim ng pasilyo malapit sa kusina, nakikinig si Lita. Hawak-hawak ng kasambahay ang basahan at timba. Kitang-kita at dinig na dinig niya ang kasinungalingan ni Ruby. Alam na alam ni Lita na walang wellness retreat sa Switzerland. Dahil ilang oras lang ang nakalipas bago dumating si Franco, nakita na naman niyang pumasok si Ruby sa Red Door bitbit ang mangkok ng dog food at tubig.

Sinungaling ang babaeng ito, bulong ni Lita sa kanyang sarili habang mabilis na tumitibok ang kanyang dibdib. Kung si Donya Trinidad ay nasa Paris, bakit may taong kumakain ng dog food sa ilalim ng lupa? At bakit laging naka-lock ang kwartong iyon?

Sumapit ang alas-dose ng hatinggabi. Tahimik ang buong mansyon. Si Don Franco ay mahimbing na natutulog sa master’s bedroom pagkatapos ng mahabang biyahe. Si Ruby naman ay tulog na rin sa kabilang bahagi ng kama, hawak ang kanyang cellphone.

Dahan-dahan, dumaan sa pasilyo si Lita. Suot ang kanyang tsinelas na walang ingay ang pagapak, lumakad siya patungo sa kusina. Ang tanging liwanag na gumagabay sa kanya ay ang sinag ng buwan na tumatagos sa malaking salamin ng bintana.

Narating niya ang dulo ng kusina. Naroon ang Red Door.

Mayamaya, nakarinig siya ng kakaibang tunog mula sa loob. Isang mahinang ungol. Parang hininga ng isang taong hirap na hirap, o kaya ay isang nilalang na matagal nang nakakulong sa kadiliman.

“Ugh… tulong…” mahinang bulong mula sa loob.

Nanindig ang mga balahibo ni Lita. Ang takot ay pilit niyang tinalo ng kanyang awa at matinding kuryusidad. Paano kung totoo ang hinala niya? Paano kung ang taong nandoon ay walang iba kundi ang nawawalang ina ng bilyonaryo?

Kinuha ni Lita ang isang susi na naiwan ni Ruby sa ibabaw ng lababo noong isang araw—isang lumang master key na ginagamit sa mga bodega. Hindi niya sigurado kung gagana ito, ngunit isinuksok niya ito sa susian ng Red Door.

Click.

Lumingon si Lita sa paligid. Walang tao. Dahan-dahan niyang pinihit ang doorknob. Bumukas ang pinto nang walang tunog, ngunit sumalubong sa kanya ang isang mabahong amoy ng amag, dumi, at lumang pawis.

Isang madilim na hagdanan pababa ang bumungad sa kanya. May mga lumang bumbilya na nakasabit, ngunit patay ang mga ito. Kinuha ni Lita ang flashlight sa kanyang bulsa at binuksan ito.

Habang bumababa siya, lalong lumilinaw ang tunog ng ungol. Nang marating niya ang pinakailalim, nakita niya ang isang bakal na rehas at isa pang pinto na may malaking padlock. At sa loob ng rehas na iyon, sa sahig na semento na may lamang manipis na banig, naroon ang isang matandang babae.

Ang damit nito ay punit-punit at marumi. Ang mga buhok nito ay gusot-gusot at maputi na. Ang kanyang mga paa ay nakakadena sa isang makapal na bakal na nakabaon sa dingding. Sa tabi niya ay may basang mangkok ng dog food at isang maruming pitsel ng tubig.

Nang marinig ng matanda ang liwanag ng flashlight, iniangat nito ang kanyang ulo. Nanlaki ang mga mata ni Lita nang makita ang mukha nito—kahit payat na payat at sugat-sugatan, bakas pa rin ang wangis ng mukha ni Don Franco.

“S-sino ka?” nanginginig na tanong ng matanda, habang pilit na binubulong ang mga salita sa pamamagitan ng tuyong lalamunan. “Anak ko ba si Franco? Iligtas mo ako… pinapatay ako rito ng demonyitang si Ruby…”

Napaluhod si Lita sa sahig, nanginginig ang buong katawan sa gulat at galit. Ang ina ng bilyonaryo, ang taong sinasabing nasa Paris, ay ginagawang parang hayop sa sarili nitong mansyon.