Isang gabi na lang bago ang aming engrandeng engagement party, ang lalaking minahal at hinabol ko sa loob ng walong taon ay nag-post ng larawan ng ibang babae sa kanyang “My Day.”
PART 1
Hindi ako umiyak. Hindi ko siya tinawagan para magmakaawa o magwala.
Ang unang ginawa ko? Tinawagan ko ang event organizer at kinansela ang kasal.
Sa mundo ng high society sa Maynila, kilala ng lahat ang pangalang Yanna Salvador. At mas kilala ng lahat kung gaano ko kamahal si Kenzo Ilustre.
Para akong isang anino na sumusunod sa bawat hakbang niya mula pa noong high school kami. Akala ko, pagkatapos ng walong taong pagtitiis, pag-unawa, at paghihintay, sa wakas ay makakamit ko na ang dulo ng walang hanggan kasama siya.
Naipamigay na ang mga mamahaling silk invitations.
Naka-reserve na ang ballroom ng isang limang-bintang na hotel.
Ang pamilya Salvador at Ilustre ay nagkasundo na sa lahat ng detalye ng aming pag-iisang-dibdib.
Lahat ng kaibigan, kamag-anak, at mga kasosyo sa negosyo ay nag-aabang na sa aming pag-iisang-dibdib.
Ngunit eksaktong gabi bago ang seremonya, nag-post si Kenzo ng isang larawan sa kanyang social media account.
Larawan iyon ng dalawang kamay na mahigpit na nagpapakalaspag sa isa’t isa. Sa manipis at maputing pulso ng babae, kumikinang ang isang mamahaling diamond bracelet na ngayon ko lang nakita sa buong buhay ko.
May maikling caption ang post na iyon: “Ang tanging pangarap sa buhay na ito. Sa wakas, nahanap na kita.”
Segundo pa lang pagkatapos mag-post ni Kenzo, halos sumabog na ang cellphone ko sa dami ng notifications. Higit sa limampung mensahe mula sa aming mga kaibigan ang sunod-sunod na pumasok.
“Yanna, nagbibiro lang ba si Kenzo? Bukas na ang engagement niyo, di ba?”
“Huy, nakita mo ba ang post niya? Sino ’yung babaeng kasama niya?”
“Huwag ka munang mag-isip ng masama, baka na-hack lang ang account ni Kenzo. Hayaan mo, tatanungin namin siya.”
Binasa ko ang bawat mensahe ngunit hindi ako nag-reply sa kahit sino sa kanila. Nanatili akong nakatitig sa screen ng aking telepono. Ang puso ko na dati ay mabilis tumitibok sa bawat chat niya ay biglang naging kasing lamig ng yelo.
Binuksan ko ang chatbox namin ni Kenzo. Pagkatapos ng ilang sandali ng pag-aalinlangan, nag-type ako ng maikling mensahe:
“Nasaan ka?”
Ngunit nang pindutin ko ang send button, isang pulang exclamation mark ang lumitaw sa tabi ng aking mensahe.
You are not connected with this user. Send a friend request first.
Hinarangan niya ako. O mas tamang sabihin, hinarangan ako ng babaeng hawak ang cellphone niya.
Tinitigan ko ang pulang bantas na iyon nang ilang segundo bago ko mahinahong ibinaba ang telepono. Sa loob ng VIP room ng bar kung saan nagtitipon ang mga kaibigan ko para sana sa aking pre-engagement bachelorette party, biglang tumahimik ang lahat. Nagpapalitan sila ng tingin, tila natatakot na baka bigla akong magwala o umiyak.
Wala pang sampung minuto, may pumasok na bagong friend request sa phone ko. Mula kay Kenzo.
Pinindot ko ang “Accept.”
Walang paghingi ng paumanhin sa nangyari. Walang paliwanag kung sino ang babae sa larawan o kung bakit biglang naglaho ang post. Isang maikling mensahe lang ang ipinadala niya:
“Pasensya na, makulit kasi siya. Pinaglaruan lang ang phone ko.”
Isang pangungusap. Ngunit sapat na iyon para ipamukha sa akin ang lahat.
Kung sino ang nagbura sa akin. Kung bakit ako binalewala. At kung kanino siya kakampi sa laban na ito.
Ang tinutukoy niyang “siya” ay si Cheska Santos, isang sining na mag-aaral sa isang kilalang unibersidad. Isang batang babae na walang pangalan sa lipunan ngunit nakuha ang atensyon at proteksyon ng nag-iisang tagapagmana ng pamilya Ilustre.
Isinara ko ang chatbox. Kinuha ko ang baso ng mamahaling wine sa aking harapan at dahan-dahang ininom ito hanggang sa huling patak.
Lumapit sa akin ang matalik kong kaibigan na si Nikki, puno ng pag-aalala ang kanyang mga mata.
“Yanna, ayos ka lang ba? Gusto mo bang sugurin natin si Kenzo?”
“Ayos lang ako,” sagot ko habang mahinahong kinukuha ang aking Chanel handbag. “Mauna na ako sa inyo. Ipagpatuloy niyo lang ang gabi.”
Walang nagtangkang pumigil sa akin. Hindi dahil sa ayaw nila, kundi dahil wala silang mahanap na tamang salita para pakalmahin ang isang babaeng katatapos lang yurakan ang dignidad sa harap ng buong lungsod.
Pag-uwi ko sa bahay, naramdaman ko ang bigat ng walong taon.
Naalala ko noong Grade 11 kami, nang unang lumipat si Kenzo sa paaralan namin. Siya ang lalaking napakalamig, napakasungit, ngunit napakatalino. Noong tinamaan ako ng bola ng basketball sa ulo sa gym, hindi niya ako tinulungan, ngunit nag-iwan siya ng isang panyo sa tabi ko bago umalis.
Simula noon, naging anino niya ako. Bumibili ako ng paborito niyang inumin araw-araw. Nagigising ako nang alas-singko ng madaling araw para lang ipaghanda siya ng almusal na madalas ay natatapon lang sa basurahan. Nang pumasok siya sa North University, nagpakamatay ako sa pag-aaral para lang makasabay sa kanya, kahit na kinailangan kong mag-review hanggang madaling araw gabi-gabi.
Nang tawagin ako ng kanyang mga kaibigan na “sister-in-law,” hindi siya tumutol. Akala ko, ang pananahimik niya ay tanda ng pagtanggap.
Akala ko lang pala iyon.
Kinaumagahan, tinawagan ako ng aking ina.
“Yanna, narinig ko ang nangyari kagabi. Sobrang bastos ng pamilya Ilustre! Ang tatay mo ay hindi nakatulog sa galit. Ngayong hapon, may pulong tayo sa mansyon ng mga Ilustre kasama ang mga magulang ni Kenzo. Kailangan mong sumama.”
“Opo, Mom. Darating ako,” mahinahong sagot ko.
Nang pumasok ako sa opisina ng aming kumpanya, napansin ko ang bulung-bulungan ng aking mga empleyado. May mga matang puno ng awa, at mayroon ding nag-aabang sa aking pagbagsak.
Pagdating ng alas-tres ng hapon, pumasok ako sa marangyang sala ng pamilya Ilustre. Ang ina ni Kenzo ay agad na lumapit sa akin at hinawakan ang aking mga kamay.
“Yanna, anak, humihingi ako ng paumanhin sa ginawa ni Kenzo. Bata pa siya, nagpadala lang sa tukso ng babaeng iyon. Huwag mo sanang kanselahin ang kasal,” pakiusap ng kanyang ina habang ang ama naman ni Kenzo ay nakaupo sa tapat, madilim ang mukha.
Ang aking ama ay nanatiling tahimik, ngunit ang aking ina ay sumagot nang may galit: “Paano ang dignidad ng anak ko? Nakakalat na sa buong Maynila ang balita!”
Sa gitna ng tensyon, marahan kong binawi ang aking kamay mula sa ina ni Kenzo. Tumingin ako sa kanila nang may buong tapang at diretsong sinabi:
“Tita, Tito… dahil may mahal nang iba si Kenzo, hindi na po natin kailangang ituloy ang kasal na ito. Opisyal ko na pong kinakansela ang aming engagement.”
Eksaktong pagkatapos kong sabihin iyon, bumukas ang pinto ng sala. Pumasok si Kenzo na gusot ang polo at tila hindi nakatulog buong gabi. Tumingin siya sa akin nang may malamig at mayabang na ekspresyon.
“Yanna, sumunod ka sa akin sa taas. May pag-uusapan tayo,” utos niya na parang wala siyang ginawang kasalanan.
Sumunod ako sa kanyang opisina sa ikalawang palapag. Nang sumara ang pinto, sumandal si Kenzo sa gilid ng mesa at malamig na nagsalita.
“Mabuti naman at ikaw na mismo ang nagmungkahi na kanselahin ang kasal. Mas madali para sa akin, para hindi ka na rin mapahiya.”
Napatitig ako sa kanya. Walang kahit isang bakas ng pagsisisi sa kanyang mga mata.
Ipinagpatuloy niya: “Si Cheska ay bata pa, madali siyang magselos. Noong nalaman niyang ikakasal ako sa iyo, umiyak siya nang husto at nagbanta na iiwan ako. Hindi ko kayang makita siyang nasasaktan. Kaya pasensya na, Yanna, ngunit siya talaga ang mahal ko.”
Habang nagsasalita si Kenzo, napansin ko ang pangalawang butones ng kanyang polo na nakabukas. Sa may bandang leeg niya, may natitira pang bahagyang pulang marka ng lipstick.
“Naiintindihan ko,” sagot ko nang walang emosyon. “Mula sa araw na ito, ganap ka nang malaya.”
Pagkatapos niyon, tumalikod ako at tuluyang lumabas ng mansyon nang hindi man lang lumingon.
Noong gabing iyon, dinala ako ni Nikki sa isang high-end bar sa Bonifacio Global City para tulungan akong makalimot. Habang naglalakad ako patungo sa banyo sa dulo ng pasilyo, nakita ko ang bahagyang nakabukas na pinto ng isang VIP room.
Narinig ko ang boses ng matalik na kaibigan ni Kenzo na si Marcus:
“Bro, seryoso ka ba talaga na hihiwalayan mo si Yanna para sa sining na mag-aaral na ’yan? Paano kung hindi na siya bumalik sa iyo?”
Napatigil ako sa paghakbang nang marinig ko ang pamilyar at mayabang na tawa ni Kenzo mula sa loob.
“Walong taon akong hinabol ni Yanna. Sanay na siyang nandiyan palagi. Konting suyuin ko lang ’yan, o kapag tumawag ako ng isang beses, sigurado akong gagapang pa-balik sa akin ang babaeng iyon. Hinding-hindi niya ako kayang tiisin.”
Nakatayo ako sa labas ng pinto, madilim ang pasilyo ngunit napakalinaw ng bawat salitang lumalabas sa bibig niya.
Hindi ako nagalit. Sa halip, naramdaman ko ang isang kakaibang ginhawa. Ang huling hibla ng pagmamahal ko sa kanya ay tuluyan nang naputol sa sandaling iyon.
Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking handbag. Binuksan ko ang aking contacts at hinanap ang isang pangalan na matagal ko nang iniwasang kontakin dahil sa respeto ko kay Kenzo.
Si Sandro Valderrama.
Ang nag-iisang lalaki na kinatatakutan ng pamilya Ilustre sa mundo ng negosyo, at ang lihim na tagahanga ko noong high school na paulit-ulit kong tinanggihan dahil kay Kenzo.
Nag-type ako ng isang maikling mensahe at ipinadala ito sa kanya:
“Sandro, tuloy pa ba ang alok mo na magpakasal tayo para sa alyansa ng ating mga kumpanya? Kung oo, magkita tayo bukas.”
Wala pang limang segundo, nag-vibrate ang phone ko. Ang sagot ni Sandro ay maikli ngunit sapat na para yanigin ang buong mundo ni Kenzo:
“I’ve been waiting for this for eight years, Yanna. I’ll fetch you in ten minutes.”
PART 2:
KABANATA 1: ANG MAHIWAGANG PAGSUNDO
Ang ingay ng tugtugan sa bar ay tila naglaho sa aking pandinig habang nakatitig ako sa screen ng aking telepono. Ang pangalang “Sandro Valderrama” ay kumikislap sa aking screen, nagdadala ng isang kakaibang init sa aking malamig na puso.
Si Sandro. Siya ang pinakabatang bilyonaryo sa bansa, ang pinuno ng Valderrama Group of Companies. Kung si Kenzo ay itinuturing na prinsipe ng real estate, si Sandro naman ang hari na nagpapasya kung sino ang pwedeng manatili sa trono. Noong high school, siya ang tahimik, seryoso, at misteryosong lalaki na laging nasa sulok ng silid-aklatan, habang ako naman ay abala sa pagsunod sa bawat yapak ni Kenzo. Nang magsimula siyang magpahayag ng interes sa akin noong kolehiyo, mariin ko siyang tinanggihan dahil ang buong puso ko ay nakalaan na sa isang taong hindi naman ako pinahahalagahan.
Dinala ko ang aking mga gamit at lumabas ng bar nang hindi nagpapaalam kay Nikki. Alam kong mag-aalala siya, ngunit may mas mahalagang bagay akong kailangang harapin ngayon.
Pagkababa ko sa lobby ng marangyang establisyimento, isang itim na Rolls-Royce Phantom ang dahan-dahang huminto sa aking harapan. Bumukas ang pinto ng backseat, at doon ay sumilip ang isang lalaking may perpektong hubog ng panga, matangos na ilong, at mga matang may kakaibang lalim at talino.
Si Sandro Valderrama.
“Yanna,” ang kanyang boses ay malalim, baritono, at may dalang awtoridad na hindi matatanggihan. “Get in.”
Pumasok ako sa loob ng sasakyan. Ang amoy ng mamahaling leather at wood polish ay bumalot sa akin. Nang sumara ang pinto, tila naging tahimik ang buong mundo. Tumingin si Sandro sa akin, walang bakas ng pagtataka sa kanyang mukha kahit na bigla ko siyang tinawagan matapos ang ilang taon ng pananahimik.
“I heard about the post,” simula niya habang inaabot sa akin ang isang baso ng maligamgam na tubig. “Are you okay?”
“I’m fine,” sagot ko habang humahawak sa baso. “Sandro, seryoso ako sa mensahe ko. Kung handa kang pumasok sa isang kasal ng alyansa upang mapalawak ang ating mga negosyo, handa akong pumirma sa kontrata anumang oras.”
Tinitigan ako ni Sandro ng ilang segundo. Isang bahagyang ngiti ang sumilay sa kanyang labi—isang ngiting may halo ng tagumpay at matagal nang pangungulila.
“Yanna, para sa akin, hindi ito isang simpleng alyansa ng negosyo,” bulong niya, habang dahan-dahang inilalapit ang kanyang kamay sa akin ngunit hindi ako hinahawakan, bilang tanda ng respeto. “Ngunit kung iyan ang paraan para mapasaakin ka, tatanggapin ko. Bukas na bukas din, ihahanda ng aking mga abogado ang pre-nuptial agreement at ang anunsyo para sa media.”
“Salamat,” tugon ko. Sa unang pagkakataon sa loob ng walong taon, naramdaman kong may isang taong handang maghintay at maglingkod sa akin nang walang hinihinging kapalit kundi ang aking presensya.
KABANATA 2: ANG PAGSABOG NG BALITA AT ANG GULO SA PAMILYA ILUSTRE
Kinaumagahan, bago pa man magising ang mga tao sa Maynila, isang opisyal na pahayag ang inilabas ng Salvador Group of Companies.
“Opisyal nang kinakansela ng pamilya Salvador ang nakatakdang engagement party sa pagitan nina Ms. Yanna Salvador at Mr. Kenzo Ilustre dahil sa mga personal na dahilan. Dagdag pa rito, ang lahat ng kasunduan sa negosyo, partikular ang pagpapatayo ng BGC Premium Mall, ay pormal nang tinatapos ng Salvador Group dahil sa paglabag ng kabilang panig sa moralidad at integridad ng kasunduan.”
Hindi pa natatapos ang ingay ng unang anunsyo nang makalipas ang isang oras, isang mas malaking bomba ang sumabog sa media. Ang Valderrama Group of Companies ay naglabas ng sarili nitong press release:
“Ikinagagalak naming ianunsyo ang nalalapit na pag-iisang-dibdib nina Mr. Sandro Valderrama, Chairman at CEO ng Valderrama Group, at Ms. Yanna Salvador, Executive Vice President ng Salvador Group. Ang seremonya ay gaganapin sa susunod na buwan sa isang pribadong isla.”
Ang buong social media at mga business forums sa Pilipinas ay tila nayanig. Ang mga “Marites” at mga kolumnista sa pahayagan ay walang tigil sa pagsusulat tungkol sa pinakamalaking iskandalo ng taon.
Sa kabilang banda, sa loob ng opisina ng Ilustre Group, galit na inihagis ni Kenzo ang kanyang iPad sa sahig, dahilan upang mabasag ang screen nito.
“Ano ang kahulugan nito?!” sigaw ni Kenzo sa kanyang sekretarya. “Bakit naglabas ng pahayag ang pamilya Salvador nang hindi ko nalalaman? At bakit kasali si Sandro Valderrama sa usapan na ito?!”
“S-Sir Kenzo… sinubukan po naming tawagan ang Salvador Group, ngunit hinarangan na po nila ang lahat ng linya natin. Ang mga abogado po nila ay nagpadala na rin ng demanda para sa pagbawi ng lahat ng kanilang puhunan sa ating mga proyekto,” nanginginig na ulat ng sekretarya.
Sa sandaling iyon, pumasok ang matalik niyang kaibigan na si Marcus, may dalang seryosong mukha.
“Kenzo, mukhang nagkamali ka sa pagkakataong ito,” seryosong sabi ni Marcus. “Akala mo ba ay magmamakaawa si Yanna sa iyo? Ang pamilya Salvador ay may sariling yaman at kapangyarihan. At ngayon, kasama na nila ang pamilya Valderrama. Kung magpapatuloy ang demandahan, babagsak ang stock ng Ilustre Group ng higit sa tatlumpung porsyento sa loob lang ng isang linggo!”
Napakapit si Kenzo sa kanyang mesa, ang kanyang mukha ay namumutla. Hindi niya akalain na ang tahimik at laging sumusunod na si Yanna ay may kakayahang gumawa ng ganito kalaking hakbang.
“Hindi…” bulong ni Kenzo sa sarili. “Ginagawa niya lang ito para makuha ang atensyon ko. Nagagalit lang siya dahil kay Cheska. Hinding-hindi niya ako kayang ipagpalit kay Sandro. Kilala ko si Yanna, baliw na baliw siya sa akin!”
Dali-dali niyang kinuha ang kanyang personal na telepono at sinubukang tawagan si Yanna. Ngunit tulad ng kagabi, ang tanging narinig niya ay ang malamig na boses ng operator na nagsasabing hindi maabot ang numero.
KABANATA 3: ANG LUHO NG PAGHIHIGANTE
Habang nagkakagulo ang pamilya Ilustre, abala naman ako sa pag-aayos ng aking bagong buhay. Kasama ko si Sandro sa isang eksklusibong bridal boutique sa Makati. Ang buong tindahan ay isinara para lamang sa aming dalawa.
“Gusto mo ba ang disenyong ito, Yanna?” tanong ni Sandro habang itinuturo ang isang napakagandang ball gown na gawa sa French lace at pinalamutian ng mga maliliit na kristal.
“Napakaganda, Sandro. Ngunit hindi ba masyadong mahal ito?” tanong ko habang nakatitig sa price tag na may pitong digit.
Ngumiti si Sandro, lumapit sa akin, at marahang inayos ang ilang hibla ng buhok na humaharang sa aking mukha. “Yanna, para sa akin, walang sapat na halaga ang makakatumbas sa kagandahan mo. Lahat ng gusto mo, ibibigay ko. Gusto kong malaman ng buong mundo na ang babaeng binalewala ng iba ay ang nag-iisang reyna na itinuturing kong pinakamahalagang kayamanan sa buhay ko.”
Ang kanyang mga salita ay tila nagpagaling sa mga sugat na iniwan ni Kenzo sa aking puso sa nakalipas na walong taon. Noon, kahit kailan ay hindi ako binilhan ni Kenzo ng kahit anong regalo. Ang tanging binibigay niya sa akin ay ang kanyang malamig na pakikitungo at ang mga sulyap ng pagkainip kapag nagpapatulong ako sa mga bagay-bagay.
Habang sinusukat ko ang gown, biglang tumunog ang telepono ko. Isang hindi kilalang numero ang tumatawag. Dahil sa pag-aakalang negosyo ito, sinagot ko ang tawag.
“Yanna! Sa wakas, sinagot mo rin!” Ang boses ni Kenzo ay puno ng galit at pangangamba. “Ano ang kalokohang ito? Bakit mo ipinagkakalat na ikakasal ka kay Sandro Valderrama? At bakit mo binabawi ang mga pondo sa proyekto natin? Alam mo ba kung gaano kalaki ang pinsalang idinudulot mo sa kumpanya ko?!”
Huminga ako nang malalim, nanatiling kalmado ang aking boses.
“Kenzo, hindi ba’t sinabi ko na sa iyo kahapon? Malaya ka na. Ang pagbawi ng pondo ay isang desisyong pangnegosyo ng pamilya Salvador. Walang personalan dito. At tungkol sa kasal namin ni Sandro… totoo iyon. Ikakasal na kami sa susunod na buwan.”
“Sinungaling!” sigaw ni Kenzo sa kabilang linya. “Ginagawa mo lang ito para magselos ako! Alam kong ako lang ang mahal mo! Walong taon, Yanna! Walong taon mo akong hinabol! Huwag mong sabihin sa akin na sa loob lang ng isang gabi ay naglaho na ang lahat ng pagmamahal mo para sa akin!”
“Kenzo,” marahan kong sinabi ang kanyang pangalan, ngunit walang kahit anong init dito. “Ang walong taon na iyon ay ang pinakamalaking pagkakamali sa buhay ko. At nagpapasalamat ako na tinulungan mo akong magising sa pagkakamaling iyon sa pamamagitan ng pag-post ng larawan ng ibang babae. Mula ngayon, huwag mo na akong tatawagan muli.”
Bago pa man siya makasagot, pinatay ko na ang tawag at tuluyan nang ini-block ang numerong iyon.
Nang lumingon ako, nakita ko si Sandro na nakatayo malapit sa akin, hawak ang isang tasa ng tsaa. May malamig na kislap sa kanyang mga mata, tila narinig niya ang bawat salita ng dating kasintahan ko.
“Gusto mo ba na tuluyan ko nang pabagsakin ang Ilustre Group, Yanna?” tanong ni Sandro nang may buong seryoso. “Isang salita mo lang, at sisiguraduhin kong wala nang matitira sa kanilang mga negosyo sa susunod na buwan.”
Tumingin ako sa kanya at umiling nang bahagya. “Huwag muna, Sandro. Gusto kong makita nila kung paano ako magiging masaya habang unti-unting nawawala ang lahat ng inakala nilang sa kanila.”
KABANATA 4: ANG MAKA-DULANG PAGTATAPO SA CHARITY GALA
Lumipas ang tatlong linggo. Ang balita tungkol sa pagbagsak ng Ilustre Group ay naging usap-usapan sa buong lungsod. Maraming mga kliyente ang lumipat sa Salvador Group, at ang mga bangko ay nagsimula nang mag-atubiling magpautang sa kanila dahil sa kawalan ng suporta mula sa pamilya Salvador at Valderrama.
Ngayong gabi ay ang taunang Charity Gala ng High Society na ginaganap sa Grand Ballroom ng Okada Manila. Ito ang pinaka-prestihiyosong kaganapan kung saan nagtitipon ang lahat ng mayayaman, makapangyarihan, at sikat sa bansa.
Dumating si Kenzo kasama si Cheska Santos. Gusto ni Kenzo na ipakita sa lahat na hindi siya apektado ng pag-alis ko, at na masaya siya sa kanyang piniling babae. Si Cheska ay nakasuot ng isang kulay rosas na gown na puno ng ruffles. Bagama’t maganda ang gown, halatang hindi ito bagay sa kanya at hindi siya sanay sa ganitong uri ng marangyang okasyon. Mukha siyang ligaw na tupa sa gitna ng mga lobo.
“Kenzo, bakit ba ang tataray ng tingin ng mga tao sa akin?” bulong ni Cheska habang mahigpit na kumakapit sa braso ni Kenzo. “At bakit parang iniiwasan nila tayong kausapin?”
Masama ang loob ni Kenzo. Kanina pa siya sinusubukang iwasan ng mga dati niyang kasosyo sa negosyo. Ang mga taong dati ay sumasalubong sa kanya nang may malalawak na ngiti ngayon ay tumatango na lamang nang bahagya mula sa malayo.
“Huwag mo silang pansinin,” malamig na sagot ni Kenzo, bagama’t ang kanyang mga kamao ay nakakuyom sa loob ng kanyang bulsa. Ang kanyang isip ay abala sa paghahanap sa isang pamilyar na anino. Sa bawat charity gala na pinuntahan namin noon, si Yanna ay laging nasa tabi niya, inaayos ang kanyang bowtie, kinakausap ang mga kliyente nang may grasya, at sinisiguraduhin na siya ang bida sa gabi.
Ngunit ngayon, wala ang aninong iyon.
Biglang tumahimik ang buong bulwagan. Ang mga pintuan ng ballroom ay bumukas nang malawak, at pumasok ang dalawang tao na tila nagmula sa isang marangyang pelikula.
Si Sandro Valderrama, nakasuot ng isang pasadyang itim na tuxedo na perpektong bumagay sa kanyang matikas na tindig. At sa kanyang tabi ay ako.
Naka-gown ako ng isang kulay midnight-blue na gawa sa seda, na may mahabang tren na dahan-dahang sumasayad sa sahig. Sa aking leeg ay kumikinang ang isang natatanging sapphire necklace na nagkakahalaga ng milyun-milyong piso—isang regalo mula kay Sandro na sumasagisag sa kalangitan at katapatan. Ang aking buhok ay naka-updo, nagpapakita ng aking mahaba at maputing leeg. Ang bawat hakbang ko ay puno ng kumpiyansa at grasya.
“Napakaganda ni Yanna…”
“Tingnan mo si Sandro, parang hindi niya maalis ang tingin sa kanya.”
“Mas bagay talaga sila. Si Kenzo Ilustre ay nagmukhang hamak sa tabi ni Sandro.”
Ang mga bulung-bulungan ng mga tao sa paligid ay malinaw na narinig ni Kenzo. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita niya ako. Ito ang unang pagkakataon na nakita niya akong suot ang ganoon kagandang gown, na may ganoong uri ng kumikinang na ngiti na hindi niya kailanman nakita noong magkasama pa kami.
Sa kabilang banda, si Cheska ay napatingin sa aking sapphire necklace at pagkatapos ay sa kanyang sariling diamond bracelet na ibinigay ni Kenzo. Biglang nagmukhang murang laruan ang kanyang bracelet kumpara sa hiyas na suot ko.
“Yanna!” ang boses ni Kenzo ay nanginginig habang dahan-dahan siyang humahakbang patungo sa aming direksyon, tuluyang nakakalimutan ang kanyang kasamang si Cheska.
Nang makalapit siya, hinarang siya ni Sandro sa pamamagitan ng pag-akbay sa aking baywang nang may pagmamay-ari. Ang malamig at matalim na tingin ni Sandro ay tila babala kay Kenzo na huwag nang gumawa ng kahit isang hakbang pa.
“Mr. Ilustre,” malamig na bati ni Sandro. “May kailangan ka ba sa aking mapapangasawa?”
“Mapapangasawa?” napatawa nang mapait si Kenzo, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin nang may halo ng galit at pagsisisi. “Yanna, talagang maniniwala ba ako na mahal mo ang lalaking ito? Ilang linggo pa lang ang nakakalipas mula nang iwan mo ako! Paano ka nakakahanap ng bago nang ganoon kabilis? Lahat ba ng walong taon natin ay isang palabas lang?”
Tumingin ako sa kanya nang may buong tapang. “Kenzo, ang pagmamahal ko sa iyo sa loob ng walong taon ay totoo. Ngunit ang paggising ko mula sa kahibangan na iyon ay mas totoo. Noong pinili mong i-post ang larawan ni Cheska at burahin ako sa buhay mo, ikaw mismo ang nagtapon sa walong taon na iyon sa basurahan. Kaya huwag mo akong sisihin kung bakit mabilis akong nakahanap ng isang lalaking marunong magpahalaga sa akin.”
“Hindi…” nanginginig ang boses ni Kenzo, sinusubukang hawakan ang aking kamay, ngunit agad na tinapik ni Sandro ang kanyang kamay nang may malakas na puwersa.
“Huwag mong hahawakan ang fiancée ko, Ilustre,” ang boses ni Sandro ay puno ng panganib, sapat na para marinig ng mga tao sa paligid na nagsimula nang magbulungan. “Kung hindi, sisiguraduhin kong bukas na bukas din ay magdedeklara ng bangkarota ang kumpanya mo.”
“Kenzo, halika na…” pakiusap ni Cheska habang hinihila ang braso ni Kenzo, pulang-pula ang mukha sa hiya dahil sa mga matatalim na tingin ng mga elitista sa kanila. “Umalis na tayo rito, pinapahiya mo lang ang sarili mo!”
“Tumahimik ka!” biglang sigaw ni Kenzo kay Cheska, dahilan upang magulat ang batang babae at magsimulang umiyak. Ang imahe ni Kenzo bilang isang gentleman ay tuluyang naglaho sa harap ng lahat ng tao sa gala.
Tumingin ako sa kanila nang may malamig na ngiti. “Ipagpatuloy niyo ang gabi niyo, Mr. Ilustre. Marami pa kaming kailangang kausapin na mga importanteng panauhin.”
Tumalikod kami ni Sandro at naglakad patungo sa VIP area, habang si Kenzo ay naiwang nakatayo sa gitna ng ballroom, mag-isa, habang ang kanyang minamahal na si Cheska ay tumatakbong lumabas habang umiiyak.
KABANATA 5: ANG PAG-UNRAVEL NG MGA LIHIM AT ANG PAGBAGSAK NG ILUSTRE
Pagkatapos ng gabi ng Charity Gala, ang reputasyon ng Ilustre Group ay tuluyang gumuho. Ang mga video ng pag-aamok ni Kenzo at ang pag-iyak ni Cheska ay kumalat sa social media, naging paksa ng walang katapusang memes at pambabatikos mula sa mga netizens.
Ngunit hindi doon nagtatapos ang kalbaryo ng pamilya Ilustre.
Isang linggo bago ang aming kasal ni Sandro, nakatanggap ako ng isang email mula sa isang hindi kilalang nagpadala. Naglalaman ito ng mga dokumento at mga screenshot ng pag-uusap sa pagitan nina Cheska Santos at ng isa pang lalaki.
Lumalabas na si Cheska ay hindi isang inosenteng sining na mag-aaral. Siya ay may karelasyon na isang lalaking may pangalang “Leo,” at ang plano nila ay akitin si Kenzo upang makakuha ng malaking halaga ng pera. Ang diamond bracelet, ang mga mamahaling branded bags, at ang perang pinapadala ni Kenzo para sa kanyang “pag-aaral” ay ginagamit niya para tustusan ang luho nila ng kanyang totoong kasintahan.
Ipinadala ko ang mga dokumentong ito sa personal na email ni Kenzo, na may maikling tanda: “Ang tanging pangarap sa buhay mo. Mukhang hindi ikaw ang tanging pangarap niya.”
Nang mabasa ni Kenzo ang email, tila gumuho ang kanyang buong mundo. Agad niyang pinuntahan ang apartment na binili niya para kay Cheska. Pagkabukas ng pinto, doon niya nahuli si Cheska na kasama si Leo, nag-eempake ng mga gamit at mga mamahaling alahas na binili niya gamit ang pera ng Ilustre Group.
“Cheska… paano mo nagawa ito sa akin?!” sigaw ni Kenzo, habang ang mga air ducts ng apartment ay tila sumasalamin sa kanyang matinding galit. “Iniwan ko si Yanna para sa iyo! Sinira ko ang buhay ko at ang kumpanya ko para lang sa iyo!”
Umayos ng tayo si Cheska, nawala ang kanyang inosenteng mukha at napalitan ng isang mapang-asar na ngiti.
“Kenzo, huwag kang magmalinis,” malamig na sabi ni Cheska. “Akala mo ba ay mahal talaga kita? Noong una pa lang, alam kong ginagamit mo lang din ako para patunayan sa sarili mo na kaya mong mabuhay nang wala si Yanna. Noong una pa lang, alam mong hindi ako si Yanna, ngunit pinilit mo pa ring paniwalain ang sarili mo na mas masaya ka sa akin para lang hindi masira ang ego mo. Pareho lang tayong gumagamit sa isa’t isa, kaya huwag kang umarte na parang ikaw ang biktima rito!”
Pagkatapos niyon, kinuha nina Cheska at Leo ang kanilang mga maleta at iniwan si Kenzo na nakaluhod sa sahig ng bakanteng apartment, habang ang ulan sa labas ay nagsimulang bumuhos nang malakas.
KABANATA 6: ANG MATINDING PAGSISI SA ILALIM NG ULAN
Sa gabi bago ang kasal namin ni Sandro, nagpasya akong bisitahin ang lumang paaralan namin kung saan nagsimula ang lahat. Gusto kong tuluyan nang magpaalam sa aking nakaraan bago ako pumasok sa bagong yugto ng aking buhay bilang asawa ni Sandro.
Habang naglalakad ako sa ilalim ng payong sa madilim at malamig na con-slope sa likod ng paaralan, nakita ko ang isang pamilyar na pigura na nakaupo sa hagdanan.
Si Kenzo Ilustre.
Walang payong na proteksyon, basa ang kanyang buong katawan mula sa malakas na ulan. Ang kanyang buhok ay nakadikit sa kanyang noo, at ang kanyang mukha ay namumutla at puno ng dumi. Nang marinig niya ang tunog ng aking takong, dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin.
Ang kanyang mga mata na dati ay puno ng yabang at kalamigan ay ngayon ay puno ng matinding sakit, pagsisisi, at pangungulila.
“Yanna…” ang kanyang boses ay paos at nanginginig. “Yanna, nandito ka pala…”
Huminto ako sa tapat niya, hawak ang aking payong upang hindi ako mabasa ng ulan. “Kenzo, ano ang ginagawa mo rito?”
Bigla siyang tumayo at lumuhod sa aking harapan, hinawakan ang dulo ng aking kasuotan nang may buong pagmamakaawa. Ang kanyang mga luha ay sumama sa tubig-ulan na umaagos sa kanyang mukha.
“Yanna, patawarin mo ako… pakiusap, patawarin mo ako,” pagmamakaawa niya habang nanginginig ang buong katawan. “Nagkamali ako. Bulag ako. Si Cheska… niloko niya lang ako. Ikaw lang pala ang totoong nagmamahal sa akin nang walang hinihinging kapalit. Naalala ko na… lahat ng almusal na inihanda mo para sa akin, lahat ng pagsisikap mo para makasabay sa akin… bakit ko ba binalewala ang lahat ng iyon? Pakiusap, Yanna, bumalik ka na sa akin. Handa kong ibigay ang lahat sa iyo. Huwag mo akong iwan…”
Tinitigan ko ang lalaking nasa aking paanan. Ang lalaking dati ay itinuturing kong diyos ng aking buhay, ang lalaking iniyakan ko ng gabi-gabi, ngayon ay nakaluhod at nagmamakaawa na parang isang pulubi.
Ngunit sa loob ko, wala akong naramdamang galit. Wala ring saya. Ang tanging naramdaman ko ay ang isang malalim na pakikidalamhati para sa bata at tangang bersyon ng aking sarili na nag-aksaya ng walong taon sa isang taong tulad niya.
“Kenzo,” marahan kong sinabi, habang dahan-dahang inaalis ang dulo ng aking damit mula sa kanyang basa at maruming kamay. “Ang walong taon na ibinigay ko sa iyo ay ang pinakamagandang regalo na natanggap mo sa buhay mo. Ngunit hindi mo ito pinahalagahan. Ngayong nawala na ito sa iyo, doon mo lang narealize ang halaga nito. Hindi mo ako mahal, Kenzo. Ang mahal mo lang ay ang katotohanan na may isang taong laging nandiyan para sa iyo kahit gaano mo siya tratuhin nang masama. At ngayon na may nahanap na akong mas karapat-dapat, hindi mo matanggap na natalo ka.”
“Hindi, Yanna! Mahal kita! Seryoso ako!” sigaw niya habang sinusubukan muling abutin ang aking mga paa.
“Huli na ang lahat, Kenzo,” malamig kong sagot. “Bukas, ikakasal na ako kay Sandro. At sisiguraduhin kong sa bawat araw ng buhay ko, hinding-hindi ko na muling babalikan ang nakaraan.”
Eksaktong pagkatapos kong sabihin iyon, isang malaking itim na payong ang sumilong sa amin. Lumingon ako at nakita ko si Sandro na nakatayo sa aking tabi, may dalang mainit na trench coat na dahan-dahan niyang isinuot sa aking mga balikat.
“Yanna, malamig na rito. Baka magkasakit ka bago ang kasal natin,” ang kanyang boses ay puno ng pag-aalaga at pagmamahal.
Tumingin si Sandro kay Kenzo na nakaluhod pa rin sa lupa, ngunit hindi siya nagsalita. Ang pananahimik ni Sandro ay sapat na para ipamukha kay Kenzo ang malaking agwat ng kanilang katayuan ngayon.
“Tara na, Sandro,” sabi ko habang humahawak sa kanyang braso.
Tumango si Sandro, inakbayan ako nang mahigpit, at sabay kaming naglakad patungo sa naghihintay na Rolls-Royce, habang iniwan si Kenzo Ilustre na mag-isa sa ilalim ng malakas na ulan, umiiyak at sumisigaw ng aking pangalan sa gitna ng kadiliman.
KABANATA 7: ANG REYNA SA TRONO NG WALANG HANGGAN
Ang kasal namin ni Sandro sa isang pribadong isla sa Palawan ay naging pinaka-pinag-usapang kaganapan sa buong bansa. Dumalo ang pinakamalalaking pangalan sa pulitika, negosyo, at sining.
Habang naglalakad ako sa altar patungo kay Sandro, nakita ko ang kanyang mga mata na may bahagyang luha ng kaligayahan. Alam kong ang kasal na ito na nagsimula bilang isang alyansa ay unti-unti nang nagiging isang totoong kuwento ng pagmamahal. Si Sandro ay handang maghintay, handang makinig, at handang magbigay ng espasyo para sa aking puso na tuluyang gumaling.
Sa kabilang dako, ang Ilustre Group ay tuluyang idineklara ang bangkarota pagkalipas ng ilang buwan. Si Kenzo ay napilitang ibenta ang lahat ng kanyang ari-arian upang bayaran ang mga utang ng kumpanya, at nabalitaan na lamang na nagtatrabaho na siya bilang isang ordinaryong empleyado sa isang maliit na kumpanya sa probinsya, malayo sa marangyang buhay na dati niyang kinagisnan.
Sa bawat gabi na yakap ako ni Sandro sa ilalim ng mga bituin, alam kong nahanap ko na ang aking totoong tahanan. Ang walong taong paghihintay ay hindi naging madali, ngunit ito ang nagturo sa akin na ang tunay na pag-ibig ay hindi nakukuha sa pamamagitan ng paghahabol, kundi sa pamamagitan ng pagpili sa isang taong handang sumabay sa bawat hakbang mo patungo sa dulo ng walang hanggan.
– WAKAS –