Plinano ng asawa ko at ng kabit niya na tanggalin ang respirator ko sa ICU, hindi nila alam na gising na ako at hawak ko ang lihim na wawasak sa kanilang dalawa.

Plinano ng asawa ko at ng kabit niya na tanggalin ang respirator ko sa ICU, hindi nila alam na gising na ako at hawak ko ang lihim na wawasak sa kanilang dalawa.

 

PART 1:

 

Akala ng asawa ko patay na ako sa loob ng katawan kong hindi makagalaw.

Akala ng kabit niya, isang tubo lang ang pagitan nila at ng milyon-milyong mana.

Pero hindi nila alam… naririnig ko ang bawat salita nila.

At hindi rin nila alam na may isa pang tao sa ICU na matagal nang naghihintay sa kanilang pagkakamali.

 

Tahimik ang buong palapag ng St. Rafael Medical Center sa Taguig nang gabing iyon.

 

Masyadong tahimik.

 

Ang tanging tunog sa paligid ko ay ang malamig na paghinga ng makina, ang mahinang beep ng monitor, at ang pagdaloy ng hangin sa respirator na nakakabit sa aking bibig.

 

Ako si Mariel Dizon, tatlumpu’t dalawang taong gulang, may-ari ng maliit pero mabilis lumaking skincare company sa Quezon City.

 

Sabi ng mga doktor, comatose ako matapos bumangga ang SUV namin sa Skyway.

 

Sabi nila, wala akong malay.

 

Pero mali sila.

 

Hindi ako makagalaw. Hindi ako makapagsalita. Hindi ko maimulat ang mga mata ko.

 

Pero naririnig ko ang lahat.

 

Narinig ko ang iyak ng nanay ko nang hawakan niya ang kamay ko.

 

Narinig ko ang doktor na nagsabing may pag-asa pa ako.

 

At narinig ko rin ang asawa kong si Gabriel Soriano nang bumulong siya sa telepono sa labas ng kuwarto:

 

“Hindi pa siya namamatay.”

 

Mula noon, alam kong hindi aksidente ang nangyari sa amin.

 

Gabriel ang nagmamaneho noong gabing iyon. Papunta raw kami sa Batangas para magpahinga. Pagod daw ako sa trabaho. Kailangan ko raw ng hangin, dagat, katahimikan.

 

Pero bago kami umalis, may nakita akong mensahe sa cellphone niya.

 

“Kapag wala na siya, tayo na ang may-ari ng lahat.”

 

Hindi ko na nabasa ang pangalan.

 

Hinablot niya ang cellphone bago ko pa mabuksan.

 

Pagkatapos noon, tahimik siya habang nagmamaneho. Sobrang tahimik.

 

Hanggang sa bigla niyang binilisan ang takbo.

 

Hanggang sa may mabangong pabango akong naamoy sa upuan sa likod—pabango ng babae.

 

Hanggang sa marinarig ko siyang bumulong bago kami bumangga:

 

“Pasensya na, Mariel.”

 

Nagising ako sa dilim.

 

Hindi dilim ng gabi.

 

Dilim ng sariling katawan.

 

Nasa loob ako ng katawan kong parang kulungan.

 

At noong gabing iyon, bumukas nang dahan-dahan ang pinto ng ICU.

 

May pumasok na babae.

 

Mataas ang takong niya, pero pinipilit niyang hindi gumawa ng ingay.

 

“Gabriel…” bulong niya. “Sigurado ka bang ligtas ito?”

 

Kahit halos hindi ako makahinga, nakilala ko agad ang boses.

 

Si Bianca Reyes.

 

Dating marketing assistant ko.

 

Babaeng kinupkop ko noong walang-wala siya. Binigyan ko ng trabaho. Pinapasok ko sa bahay namin. Pinakain ko sa mesa namin.

 

At ngayon, nandito siya sa tabi ng kama ko, kasama ang asawa ko.

 

“Walang CCTV sa loob ng ICU,” sagot ni Gabriel. “At tulog ang nurse sa station. Binayaran ko na ang isa.”

 

Parang may yelong ibinuhos sa puso ko.

 

Binayaran niya?

 

Ibig sabihin, pinaghandaan nila ito.

 

“Paano kung gumaling siya?” tanong ni Bianca. “Paano kung maalala niya?”

 

Tumawa nang mahina si Gabriel.

 

Iyon ang pinakamasakit.

 

Hindi galit. Hindi takot.

 

Kumpiyansa.

 

“Hindi siya gagaling. At kahit gumaling pa siya, wala siyang mapapatunayan. Ako ang legal husband. Ako ang pipirma. Ako ang magmamana.”

 

Lumapit sila sa kama ko.

 

Naramdaman ko ang presensya nila, ang init ng katawan nila, ang amoy ng pabango ni Bianca na minsan ko pang pinuri.

 

“Ang company niya?” tanong ni Bianca.

 

“Nakapangalan na sa holding account,” sagot ni Gabriel. “Kapag namatay siya, makukuha ko ang shares. Tapos ibebenta natin. May buyer na sa Makati. Fifty-eight million pesos, Bianca.”

 

Naramdaman kong may luhang dumaloy sa gilid ng mata ko.

 

Fifty-eight million.

 

Ganoon pala ang halaga ng buhay ko sa kanila.

 

Hindi asawa.

 

Hindi tao.

 

Papel lang.

 

Pirma lang.

 

Mana lang.

 

Lumapit si Bianca sa akin. Narinig ko ang mahinang kalansing ng bracelet niya.

 

Bracelet na regalo ko sa kanya noong birthday niya.

 

“Hindi ba nakakaawa?” mahina niyang tanong.

 

Ilang segundo ang katahimikan.

 

Akala ko, baka may natitira pa siyang konsensya.

 

Pero sumagot siya:

 

“Ang tagal niyang mamatay.”

 

Kung kaya lang gumalaw ng puso palabas ng dibdib, siguro napunit na ang akin.

 

Hinawakan ni Gabriel ang kamay ko.

 

Malamig ang mga daliri niya.

 

Dati, kapag hinahawakan niya ako, pakiramdam ko ligtas ako.

 

Ngayon, para akong hinahawakan ng taong naghuhukay ng libingan ko.

 

“Mariel,” bulong niya sa tenga ko, “kung naririnig mo man ako… huwag kang mag-alala. Aalagaan ko ang lahat ng pinaghirapan mo.”

 

Huminga siya nang malalim.

 

“Tapos pakakasalan ko si Bianca.”

 

Naramdaman kong niyakap siya ni Bianca sa tabi ko.

 

Sa tabi mismo ng kama kung saan ako lumalaban mabuhay.

 

“Sige na,” sabi ni Bianca. “Gawin mo na.”

 

Tumayo si Gabriel sa may ulunan ko.

 

Hinawakan niya ang tubo ng respirator.

 

Narinig ko ang maliit na tunog ng plastic.

 

Ang monitor ko ay bumilis.

 

Beep.

 

Beep.

 

Beep.

 

“Relax,” sabi niya. “Sandali lang ito.”

 

Gusto kong sumigaw.

 

Nanay.

 

Doktor.

 

Tulong.

 

Pero walang lumabas.

 

Kahit isang tunog.

 

Dahan-dahan niyang hinila ang tubo.

 

Biglang may malamig na hangin sa lalamunan ko.

 

Parang nalunod ako sa sariling katahimikan.

 

At sa mismong segundong iyon—

 

Biglang bumukas ang pinto ng ICU.

 

Isang matigas na boses ang gumuhit sa buong kuwarto.

 

“Bitawan mo ang asawa mo, Gabriel Soriano.”

 

Tumigil ang lahat.

 

Pati ang tibok ng puso ko, parang tumigil.

 

Dahil ang boses na iyon…

 

Ay boses ng taong inakala kong patay na limang taon na ang nakalipas.

 

Si Adrian.

 

Ang kuya ko.

PART 2:

 

CHAPTER 1: Ang Pagbabalik ng Patay

 

Ang ICU ay napuno ng nakabibinging katahimikan na bumasag sa plano nina Gabriel at Bianca.

 

Sa pintuan, nakatayo ang isang lalaking may matikas na tindig. Nakasuot siya ng simpleng itim na coat, may hawak na maliit na recorder, at ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit. Hindi siya multo. Siya si Adrian Dizon—ang aking nakatatandang kapatid na idineklarang nawawala at patay na limang taon na ang nakalipas matapos ang isang misteryosong aksidente sa karagatan ng Palawan.

 

“Ad… Adrian?” nangatog ang boses ni Gabriel. Halos mabitawan niya ang tubo ng aking respirator. Ang kanyang mukha na kanina lang ay puno ng kumpiyansa ay biglang nawalan ng kulay, naging kasing puti ng mga pader ng ospital.

 

Si Bianca naman ay napasigaw nang mahina, napaatras hanggang sa tumama ang kanyang likod sa tray ng mga gamot, dahilan upang malaglag ang ilang hiringgilya sa sahig. “Hindi maaari… Patay ka na! Nakita namin ang report… lumubog ang bangka mo!”

 

“Masamang damo, Gabriel,” malamig na sagot ni Adrian habang dahan-dahang lumalapit sa kama ko. “At alam mo kung ano ang mas masama sa masamang damo? Ang taong alam ang lahat ng sikreto mo.”

 

Bago pa makakilos si Gabriel, mabilis na ibinalik ni Adrian ang respirator sa aking bibig. Naramdaman ko ang muling pagpasok ng malamig na hangin sa aking baga. Ang mabilis at nagpapanik na tunog ng aking heart monitor ay dahan-dahang kumalma. Ang aking puso, na kanina lang ay tila bibigay na, ay muling tumibok nang may pag-asa.

 

Kuya. Buhay si Kuya.

 

“Anong ginagawa mo rito? Alis! Wala kang karapatan dito!” sigaw ni Gabriel, pilit na pinatitigas ang kanyang boses upang pagtakpan ang matinding takot. “Ako ang legal na asawa! Ako ang nagdedesisyon para sa asawa ko!”

 

“Legal na asawa na nagtangkang pumatay?” Isang ngiti ng panghahamak ang gumuhit sa labi ni Adrian. Itinaas niya ang kanyang kaliwang kamay na may hawak na smartphone. “Narinig ko ang lahat, Gabriel. Mula sa pagbili mo sa nurse sa labas, hanggang sa plano ninyong ibenta ang Glow & Grace Cosmetics sa Makati para sa limampu’t walong milyong pesos. Lahat ‘un, naka-record.”

 

“Walang tatanggap niyan sa korte! Ilegal ang pagre-record!” giit ni Bianca, nanginginig ang buong katawan habang nakakapit sa braso ni Gabriel.

 

“Sino ang nagsabi sa inyong sa korte ko ito unang dadalhin?” tanong ni Adrian. “Sa tingin ninyo ba, papayagan ko kayong makarating pa sa korte nang hindi muna nararanasan ang impiyerno?”

 

Biglang bumukas muli ang pinto. Dalawang armadong gwardya ng ospital, kasama ang dalawang unipormadong pulis at si Dr. Helen Alcantara—ang chief of medicine ng ospital—ang pumasok sa silid.

 

“Sila, Officer,” turo ni Dr. Alcantara kina Gabriel at Bianca. “Sila ang nagtangkang pumatay sa pasyente ko.”

 

“Sandali! Peke ito! Set-up ito!” sigaw ni Gabriel habang dinadakma siya ng mga pulis. “Asawa ko siya! May karapatan akong magdesisyon sa medical management niya!”

 

“Hindi kapag may ebidensya ng foul play, G. Soriano,” sagot ng isang pulis habang mabilis na pinosasang pabalik ang mga kamay nito. “Sumama kayo sa presinto nang mapayapa.”

 

Si Bianca ay umiyak at nagpupumiglas nang hawakan din siya ng isa pang pulis. “Wala akong kinalaman dito! Si Gabriel ang may plano ng lahat! Siya ang nagmaneho ng kotse! Siya ang gustong pumatay kay Mariel!”

 

“Bianca, tumahimik ka!” sigaw ni Gabriel, ngunit huli na. Ang kataksilan ng dalawa ay nagsimula nang magkaatrasan sa harap ng mga awtoridad.

 

Habang hinihila sila palabas ng ICU, naramdaman ko ang paglapit ng aking kapatid sa tabi ko. Hinawakan ni Adrian ang aking kanang kamay. Ang init ng kanyang palad ay tila nagbigay ng bagong lakas sa aking namamanhid na katawan.

 

“Mariel,” bulong niya, may kasamang panginginig ng emosyon. “Narito na si Kuya. Hindi kita pababayaan. At sisiguraduhin kong pagbabayaran nila ang bawat luhang pumatak sa mga mata mo.”

 

CHAPTER 2: Ang Halimaw sa Likod ng Maskara

 

Upang maunawaan ang sukdulang kasamaan nina Gabriel at Bianca, kailangang balikan ang nakaraan—ang mga taon ng pagkukunwari at unti-unting paghabi ng patibong na muntik nang maging libingan ko.

 

Limang taon ang nakalipas, binuo ko ang Glow & Grace Cosmetics. Nagsimula ito sa maliit na kusina ng aming lumang bahay sa Quezon City. Gabi-gabi akong nagpupuyat para mag-imbento ng mga organikong pormula para sa sensitibong balat. Nang magsimulang pumatok ang mga produkto ko sa merkado, pumasok sa buhay ko si Gabriel Soriano.

 

Si Gabriel ay isang matikas na financial consultant. Guwapo, madaling magsalita, at tila laging may solusyon sa bawat problema ko. Sa loob ng dalawang taon ng aming relasyon, ipinaramdam niya sa akin na ako ang pinakamahalagang babae sa mundo. Pakiramdam ko noon, natagpuan ko na ang aking katuwang sa buhay at sa negosyo.

 

Ngunit si Adrian, ang aking kuya, ay hindi kailanman nagtiwala sa kanya.

 

“May kakaiba sa mga mata ni Gabriel, Mariel,” babala ni Kuya Adrian noon habang nagkakape kami sa opisina ko. “Masyado siyang mabilis mag-alok na hawakan ang mga financial assets ng kumpanya mo. At kapag nagtatanong ako tungkol sa background niya sa pamilya niya sa probinsya, laging umiiwas.”

 

“Kuya, paranoid ka lang,” natatawa kong sagot noon. “Mahal ako ni Gabriel. Tinutulungan niya lang ako.”

 

Hindi nagtagal pagkatapos ng usapang iyon, nag-organisa si Gabriel ng isang yacht trip sa Palawan para sa aming tatlo upang magdiwang ng anibersaryo ng kumpanya. Ngunit sa araw ng biyahe, bigla akong nagkaroon ng matinding lagnat at hindi nakasama. Si Kuya Adrian at Gabriel pa rin ang tumuloy upang hindi masayang ang reservation.

 

Kinabukasan, tumawag si Gabriel na umiiyak. Nagkaroon daw ng malakas na bagyo sa karagatan. Nasira ang makina ng yate. At bago pa man sila masagip, nahulog daw si Adrian sa naglalakihang alon.

 

Ilang linggong naghanap ang mga Coast Guard, ngunit walang katawang natagpuan. Gumuho ang mundo ko. Ang tanging pamilyang natitira sa akin ay nawala. Sa gitna ng aking matinding pighati, si Gabriel ang naging sandigan ko. Siya ang nag-asikaso sa akin, nagpatuyo ng aking mga luha, at sa huli, pinakasalan ko siya.

 

Hindi ko alam na ang trahedyang iyon ang simula ng aking sariling katapusan.

 

Nang pumasok si Bianca sa kumpanya bilang marketing assistant, nakita ko sa kanya ang sarili ko noong nagsisimula pa lang ako: pursigido, ngunit walang sapat na pera para sa kanyang pag-aaral ng kapatid at pang-araw-araw na gastusin. Kinupkop ko siya. Itinuring ko siyang kapatid. Binibigyan ko siya ng mga bonuses, pinahihiram ng kotse, at madalas ko siyang imbitahan sa bahay para sumabay sa amin sa hapunan.

 

Ang hindi ko alam, habang nagluluto ako sa kusina, nagkakapalitan na ng malalaswang tingin ang asawa ko at ang aking tinulungang assistant.

 

Ang kanilang plano ay simple ngunit nakamamatay: unti-unting ilipat ang mga pondo ng Glow & Grace sa isang pekeng holding company sa ilalim ng pangalan ni Gabriel, patayin ako sa pamamagitan ng isang mukhang “aksidente,” at ibenta ang buong kumpanya bago pa man magkaroon ng pagkakataon ang aking pamilya na mag-imbestiga.

 

At noong gabing iyon sa Skyway, nang maamoy ko ang pabango ni Bianca sa likod ng SUV, hindi iyon imahinasyon ko lang. Talagang naroroon si Bianca sa likod, nagtatago sa ilalim ng mga bagahe, naghihintay ng tamang oras. Si Gabriel ang nagpatakbo ng mabilis, ngunit bago niya ibinangga ang kotse sa barrier, siniguro niyang ligtas ang kanyang bahagi habang ang aking panig ang direktang sumalpok sa semento.

 

CHAPTER 3: Ang Lihim ni Adrian

 

Habang nakahiga ako sa ICU, bagama’t hindi ko maigalaw ang aking katawan, ang aking isip ay patuloy na gumagana. Paano nabuhay si Kuya Adrian? Paano niya nalaman ang kataksilan nina Gabriel?

 

Nang sumunod na araw, habang tulog ang mga guwardya sa labas ng aking silid at tanging si Adrian lamang ang nagbabantay, dahan-dahan niyang sinimulang ikuwento ang katotohanan sa akin. Alam niyang naririnig ko siya. Nakikita ko sa gilid ng aking mga mata ang lungkot at determinasyon sa kanyang mukha.

 

“Mariel, alam kong marami kang tanong,” simula niya habang marahang hinahaplos ang aking buhok. “Limang taon akong nagtago. Hindi dahil sa gusto ko, kundi dahil kailangan kong manatiling buhay para maprotektahan ka.”

 

Ikinuwento ni Adrian ang tunay na nangyari sa Palawan noong gabing iyon.

 

“Hindi bagyo ang nagpabagsak sa akin sa dagat, ading,” sabi niya, gamit ang aming katutubong tawag sa nakababatang kapatid. “Si Gabriel. Siya ang nagtulak sa akin mula sa deck ng yate matapos ko siyang harapin tungkol sa mga pekeng dokumentong nakita ko sa kanyang gamit. Gusto niyang ilipat ang mga ari-arian mo sa pangalan niya noon pa lang.”

 

Nang mahulog si Adrian sa dagat, himalang nakakapit siya sa isang lumulutang na piraso ng kahoy. Ilang oras siyang nakipagbuno sa lamig at sa mga alon hanggang sa matagpuan siya ng mga lokal na mangingisda sa isang liblib na isla sa Romblon. Sobra siyang nasugatan, nagkaroon ng amnesia sa loob ng ilang buwan, at nang bumalik ang kanyang alaala, nalaman niyang kasal na si Gabriel sa akin.

 

“Alam kong kapag bumalik ako agad nang walang sapat na ebidensya, papatayin ako ni Gabriel at baka isama ka pa niya,” paliwanag ni Adrian. “Kaya nagpanggap akong patay. Nagpalit ako ng pangalan. Nagtrabaho ako sa isang private intelligence agency sa Maynila. Sa loob ng limang taon, binuo ko ang kaso laban kay Gabriel. Binantayan ko ang bawat kilos niya.”

 

Natuklasan ni Adrian na si Gabriel ay hindi lamang isang simpleng manloloko. Bahagi siya ng isang mas malaking sindikato na naglalayong magnakaw ng mga lumalagong lokal na negosyo sa pamamagitan ng pagpapakasal sa mga solong tagapagmana o may-ari ng kumpanya.

 

“Nang malaman kong naaksidente ka sa Skyway, alam kong oras na para kumilos,” patuloy ni Adrian, habang humihigpit ang hawak sa kamay ko. “Kinausap ko si Dr. Alcantara. Kaklase ko siya sa unibersidad noon. Sinabi ko sa kanya ang lahat ng hinala ko. Siya ang tumulong sa akin para maglagay ng mga nakatagong camera sa paligid ng ICU na ito. Alam naming gagawa ng hakbang si Gabriel kapag nalaman niyang unti-unti nang bumabalik ang malay mo.”

 

Naramdaman ko ang pagpatak ng mainit na luha mula sa aking mga sariling mata. Hindi ako nag-iisa. Ang aking kuya, na iniyakan ko ng limang taon, ay ang siyang naging anghel na tagapagligtas ko sa gitna ng kamatayan.

 

“Ngayon, Mariel,” bulong ni Adrian, “ang kailangan mo lang gawin ay lumaban. Gumising ka. Dahil sa labas ng ospital na ito, nagsisimula pa lang ang tunay na laban.”

 

CHAPTER 4: Ang Giyera sa Loob ng ICU

 

Bagama’t naaresto sina Gabriel at Bianca sa gabi ng kanilang pagtatangka, hindi naging madali ang mga sumunod na araw. Si Gabriel, gamit ang kanyang koneksyon at ang pera ng aking kumpanya na naipuslit niya na sa kanyang mga holding accounts, ay nakakuha ng isang sikat at tusong abogado—si Atty. Victorio Samson.

 

Sa loob ng dalawampu’t apat na oras, nagawa nilang magpiyansa.

 

“Pansamantala lang silang malaya, Mariel,” sabi ni Adrian nang muli siyang pumasok sa ICU, ang kanyang mukha ay seryoso. “Ginamit ng abogado niya ang teknikalidad na ang recording na nakuha natin ay hindi sapat para sa tangkang pagpatay dahil hindi pa tuluyang natanggal ang respirator nang dumating ako. Sinasabi ng kampo ni Gabriel na nag-aayos lang daw siya ng tubo.”

 

“Napakawalang-hiya…” naisip ko sa aking sarili, ang galit ay tila naging enerhiya na dumaloy sa aking mga ugat.

 

“At may mas masama pang balita,” dagdag ni Adrian. “Dahil ikaw ay nasa coma pa rin ayon sa opisyal na rekord, at si Gabriel ang iyong asawa, sinusubukan ng kanyang abogado na gamitin ang Power of Attorney na pinapirmahan niya sa iyo noong nakaraang taon para ipagpatuloy ang pagbebenta ng Glow & Grace Cosmetics sa Makati bukas ng hapon.”

 

“Hindi…” sigaw ng aking isip. “Hindi ko pwedeng hayaang makuha nila ang kumpanyang pinaghirapan ko!”

 

Ang Glow & Grace ay hindi lang simpleng negosyo. Ito ang pangarap ko. Ito ang buhay ko. Ito ang dahilan kung bakit ako nagpapakapagod araw at gabi. Ang makitang mapupunta ito sa mga kamay ng taong nagtangka sa buhay ko ay mas masakit pa sa pisikal na kamatayan.

 

“Kailangan mong gumising, Mariel,” sabi ni Adrian, ang kanyang boses ay puno ng pagsusumamo. “Ang doktor ay nagbibigay ng pinakamataas na dosis ng therapy. Ang utak mo ay gising. Alam kong kaya mo. Labanan mo ang dilim.”

 

Pinikit ko ang aking isip sa lahat ng ingay sa paligid. Ibinaling ko ang aking buong lakas sa aking kanang kamay.

 

Gumalaw ka, pakiusap ko sa aking sariling katawan. Kahit isang daliri lang.

 

Naisip ko ang mukha ni Gabriel habang nakangiti sa akin habang binibilisan ang takbo ng sasakyan. Naisip ko si Bianca, suot ang bracelet na inireregalo ko sa kanya, habang sinasabi niyang “Ang tagal niyang mamatay.”

 

Ang galit ko ay hindi na lamang emosyon. Ito ay naging apoy. Isang apoy na nagsunog sa yelong nakabalot sa aking mga kalamnan.

 

Beep… Beep… Beep…

 

Ang monitor ay muling bumilis, ngunit sa pagkakataong ito, hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa determinasyon.

 

“Adrian…” isang mahinang kaluskos ang narinig sa silid.

 

Nanlaki ang mga mata ni Adrian. Tumingin siya sa aking kamay.

 

Ang aking hintuturo ay gumalaw. Bahagya, ngunit sapat para maramdaman ng aking kapatid.

 

“Mariel!” bulong niya, hindi makapaniwala.

 

At dahan-dahan, sa ilalim ng malamig na liwanag ng ICU, idinilat ko ang aking mga mata.

 

CHAPTER 5: Ang Mabilisang Pagbenta

 

Sa isang marangyang opisina sa isang skyscraper sa Ayala Avenue, Makati, nakaupo si Gabriel Soriano sa dulo ng isang mahabang lamesang gawa sa mahogany. Sa kanyang tabi ay si Bianca, na kahit halatang balisa at panay ang tingin sa pintuan, ay nagpanggap pa ring kalmado sa pamamagitan ng pagsusuot ng mamahaling designer sunglasses.

 

Sa tapat nila ay ang mga kinatawan ng Vanguard Holdings—ang kumpanyang bibili ng Glow & Grace Cosmetics sa halagang limampu’t walong milyong pesos.

 

“Lahat ba ng dokumento ay handa na, G. Soriano?” tanong ng bise-presidente ng Vanguard, isang matandang lalaki na nagngangalang G. Henderson. “Gusto naming masiguro na walang magiging legal na balakid kapag nailipat na ang pagmamay-ari ng mga laboratoryo at mga trademark.”

 

“Siyempre, G. Henderson,” mayos at may kumpyansang sagot ni Gabriel, bagama’t may bahagyang pawis sa kanyang noo. “Ang aking asawa, si Mariel, ay kasalukuyang hindi makagawa ng desisyon dahil sa kanyang malubhang kalagayan. Ngunit mayroon akong ganap na General Power of Attorney na nilagdaan niya bago ang aksidente. Legal ang bawat pirma.”

 

Inilabas ni Atty. Samson ang mga makakapal na folder at inilatag ito sa lamesa. “Narito ang mga pirma, mga selyo ng notaryo, at ang mga board resolution na nagpapahintulot sa aking kliyente na kumatawan sa buong kumpanya.”

 

Tumingin si Bianca kay Gabriel at ngumiti nang palihim. Sa isip nila, ilang minuto na lamang at hawak na nila ang milyun-milyong piso na magdadala sa kanila sa isang bansa sa Europa kung saan hindi sila maaabot ng batas ng Pilipinas. Nakabili na sila ng mga ticket sa eroplano para sa gabing iyon sa ilalim ng mga pekeng pangalan.

 

“Mabuti,” sabi ni G. Henderson habang kinukuha ang kanyang mamahaling panulat. “Kung gayon, pirmahan na natin ang kasunduan.”

 

Hinawakan ni Gabriel ang panulat. Pakiramdam niya ay siya na ang pinakamatalinong tao sa mundo. Nalampasan niya si Adrian limang taon na ang nakalipas, at ngayon, nalampasan niya rin si Mariel.

 

Ngunit bago pa man dumikit ang dulo ng kanyang panulat sa papel—

 

Ang malalaking double-doors ng boardroom ay bumukas nang malakas.

 

Ang tunog ng pagtama ng pinto sa dingding ay yumanig sa buong silid.

 

“Huwag mong pirmahan ‘yan, G. Henderson,” sabi ng isang malamig at pamilyar na boses ng babae.

 

Napalingon ang lahat.

 

Ang mukha ni Gabriel ay tila naging bato. Ang panulat sa kanyang kamay ay nalaglag at gumulong sa sahig.

 

Sa pintuan, nakatayo ang isang babaeng naka-wheelchair, ngunit ang kanyang tindig ay may lakas ng isang reyna na handang bawiin ang kanyang kaharian. Siya ay payat, maputla, at may mga pasa pa sa kanyang leeg mula sa aksidente, ngunit ang kanyang mga mata ay buhay na buhay at puno ng nagbabagang galit.

 

Ako iyon. Si Mariel Dizon.

 

At sa likod ko, nakatayo si Kuya Adrian, kasama ang tatlong ahente ng National Bureau of Investigation (NBI) at isang grupo ng mga mamamahayag na may mga hawak na camera na agad nagsimulang kumuha ng mga litrato.

 

CHAPTER 6: Ang Huling Sayaw sa Boardroom

 

“Ma… Mariel?” gumaralgal ang boses ni Gabriel. Tumayo siya, napaatras hanggang sa tumama ang kanyang upuan sa pader. “Hindi… Hindi maaari ito… Comatose ka… Sabi ng doktor—”

 

“Sabi ng doktor na binayaran mo, Gabriel?” pagpapatuloy ko, ang aking boses ay malinaw at umaalingawngaw sa buong boardroom. “Mali ang doktor mo. At mas mali ka.”

 

“Anong kahangalan ito?” sigaw ni Atty. Samson, pilit na ipinagtatanggol ang kanyang kliyente. “Sino kayo para manggulo sa isang pribadong transaksyon? G. Henderson, huwag kayong makinig sa kanila!”

 

“Ako si Mariel Dizon-Soriano,” sabi ko habang dahan-dahang tumatayo mula sa aking wheelchair sa tulong ng braso ni Kuya Adrian. Kahit nanginginig pa ang aking mga binti, tumayo ako nang tuwid. “Ako ang nag-iisang may-ari at tagapagtatag ng Glow & Grace Cosmetics. At ang General Power of Attorney na hawak ninyo? Binabawi ko na iyan ngayon din sa harap ng mga saksi at ng media.”

 

Inilabas ni Adrian ang isang dokumento at inilapag ito sa tapat ni G. Henderson. “Ito ang opisyal na affidavit mula sa St. Rafael Medical Center, kasama ang testimonya ni Dr. Helen Alcantara, na nagpapatunay na si G. Gabriel Soriano ay nagtangkang pumatay sa kanyang asawa sa pamamagitan ng pagtanggal ng respirator nito sa loob ng ICU. Ang kaso ay kasalukuyang nakabinbin sa piskalya para sa Frustrated Parricide.”

 

“At ito naman,” dagdag ko habang nakatingin nang diretso kay Bianca, na ngayon ay nanginginig at pilit na nagtatago sa likod ni Gabriel. “Ay ang dokumento mula sa aming accounting department na nagpapatunay na si Bianca Reyes ay naglipat ng halagang labindalawang milyong piso mula sa pondo ng kumpanya patungo sa isang dummy account sa nakalipas na anim na buwan. Magnanakaw ka, Bianca. At mas masahol ka pa sa ahas.”

 

“Hindi totoo ‘yan! Sinisiraan lang nila kami!” sigaw ni Bianca, ang kanyang sunglasses ay nahulog, na naglantad sa kanyang mga matang puno ng takot at luha. “Gabriel, gawin mo ang paraan! Sabihin mo sa kanila!”

 

Ngunit si Gabriel ay hindi na makapagsalita. Alam niyang tapos na ang laro. Tumingin siya sa bintana, tila nag-iisip kung paano makakatakas mula sa ika-tatlumpung palapag ng gusali.

 

Lumapit ang mga ahente ng NBI kay Gabriel at Bianca.

 

“G. Soriano, Bb. Reyes, mayroon kaming warrant of arrest para sa inyo para sa mga kasong Frustrated Parricide, Qualified Theft, at Estafa sa pamamagitan ng Falsification of Public Documents,” sabi ng nangungunang ahente habang inilalabas ang mga posas.

 

“Sandali! May pera ako! Pwede nating pag-usapan ito!” sigaw ni Gabriel habang pilit na nagpupumiglas nang hawakan siya ng mga ahente. “Mariel! Mahal kita! Pinilit lang ako ni Bianca! Siya ang may plano ng lahat! Siya ang nagsabi sa akin na patayin ka!”

 

“Walanghiya ka, Gabriel!” sigaw ni Bianca, sabay damba kay Gabriel, sinasabunutan at kinakalmot ang mukha nito habang pinipigilan sila ng mga pulis. “Ikaw ang nagmaneho ng sasakyan! Ikaw ang pumatay kay Adrian! Ikaw ang demonyo!”

 

Pinanood ko silang magsakitan at magsisihan sa harap ng mga camera. Ang dalawang taong nagplano ng aking kamatayan ay ngayon ay naglalaban parang mga hayop sa hawla upang iligtas ang kanilang sariling balat.

 

Wala akong naramdamang awa. Ang tanging naramdaman ko ay ang malalim na kapayapaan na sa wakas, ang katotohanan ay lumabas na.

 

“G. Henderson,” baling ko sa bise-presidente ng Vanguard Holdings, na ngayon ay nakatayo at gulat na gulat sa mga nangyayari. “Ang Glow & Grace Cosmetics ay hindi ibinebenta. At hinding-hindi ito mapupunta sa mga kamay ng mga kriminal.”

 

Tumango si G. Henderson, puno ng paggalang. “Naiintindihan ko, Bb. Dizon. At humihingi kami ng paumanhin sa kamuntik naming pakikipagnegosasyon sa mga taong ito. Karangalan ko pong makilala ang tunay na may-ari ng kumpanya.”

 

Habang hinihila palabas ng boardroom sina Gabriel at Bianca, binalot ng katahimikan ang silid. Tumingin ako kay Kuya Adrian. May luha sa kanyang mga mata, ngunit ito ay luha ng tagumpay.

 

“Tapos na, ading,” bulong niya habang niyayakap ako nang mahigpit. “Nakuha na natin ang hustisya.”

 

“Salamat, Kuya,” sagot ko habang nakasandal sa kanyang balikat. “Salamat sa hindi pagsuko sa akin.”

 

CHAPTER 7: Ang Pagbagsak ng mga Taksil

 

Ang pagsubok nina Gabriel at Bianca ay naging pambansang balita. Ang mga video ng kanilang pag-aaway sa boardroom at ang pag-aresto sa kanila sa Makati ay naging viral sa lahat ng social media platforms. Ang publiko, na dati ay naaawa sa “nagdadalamhating asawa” na si Gabriel, ay nagalit nang husto sa kanyang sukdulang kataksilan.

 

Dahil sa bigat ng mga ebidensya—kabilang ang nakatagong video mula sa ICU, ang mga bank records ng ninakaw na pera, at ang testimonya ni Kuya Adrian tungkol sa tangkang pagpatay sa kanya limang taon na ang nakalipas—hindi na nakaligtas sina Gabriel at Bianca sa kamay ng batas.

 

Si Gabriel ay hinatulan ng habambuhay na pagkabilanggo para sa kasong Frustrated Parricide at Attempted Murder kay Adrian, nang walang posibilidad ng parole. Ang kanyang pangalan ay tuluyang nabura sa mundo ng negosyo, at ang kanyang buhay ay matatapos sa loob ng malamig na rehas ng New Bilibid Prison.

 

Si Bianca naman ay hinatulan ng labinlimang taong pagkabilanggo para sa Qualified Theft at pakikipagsabwatan sa tangkang pagpatay. Sa kanyang huling araw sa korte, bago siya dinala sa Correctional Institution for Women, sinubukan niyang lumapit sa akin upang humingi ng tawad.

 

“Mariel, patawarin mo ako… Nasilaw lang ako sa pera… Nagmakaawa ako sa iyo,” iyak niya habang nakaluhod sa sahig, hawak ng mga guwardya.

 

Tiningnan ko siya nang diretso sa mata. Walang galit sa aking mukha, kundi isang malamig na pagtanggap ng kanyang tadhana.

 

“Binigyan kita ng buhay, Bianca,” sagot ko. “Binigyan kita ng pagkakataon. Ngunit pinili mong maging ahas sa mismong hardin na nagpakain sa iyo. Ang kapatawaran ay ibibigay ko sa sarili ko para makapagsimula ako muli. Ngunit ang hustisya ay para sa iyo.”

 

Tumalikod ako at hindi na lumingon muli.

 

CHAPTER 8: Isang Bagong Umaga

 

Isang taon matapos ang madilim na gabing iyon sa ICU ng St. Rafael Medical Center, nakatayo ako sa balkonahe ng aming bagong laboratoryo sa Taguig. Ang hangin ay sariwa, at ang sikat ng araw ay nagbibigay ng bagong liwanag sa aking mukha.

 

Ang aking katawan ay tuluyan nang gumaling. Wala nang bakas ng paralisasyon. Ang bawat hakbang ko ay puno ng lakas at tiwala sa sarili.

 

Ang Glow & Grace Cosmetics ay mas lumago pa. Sa tulong ni Kuya Adrian bilang bago kong Chief Operating Officer, pinalawak namin ang aming negosyo sa buong Southeast Asia. Ang kwento ng aking survival ay naging inspirasyon sa maraming kababaihan na nakaranas ng pang-aabuso at kataksilan.

 

“Mariel,” tawag ni Kuya Adrian habang lumalabas sa balkonahe, may hawak na dalawang tasa ng kape. “Ang mga foreign investors mula sa Japan ay narito na para sa ating contract signing.”

 

Ngumiti ako at kinuha ang tasa ng kape. “Salamat, Kuya. Sabihin mo sa kanila, handa na ako.”

 

Bago ako pumasok sa boardroom, tumingin muna ako sa langit.

 

Akala nila tapos na ang lahat nang planuhin nilang tanggalin ang respirator ko. Akala nila, ang dilim ng ICU ang magiging huling alaala ko.

 

Ngunit hindi nila alam na ang kamatayan ay hindi ang katapusan ng aking kwento. Ito ay simula lamang ng aking muling pagbangon—mas matatag, mas matapang, at mas maningning kaysa noon.

 

At ngayon, wala nang sinumang makakapagpatay ng aking liwanag.

 

WAKAS