NAMATAY ANG ASAWA KO SA ISANG AKSIDENTE… PERO GABI-GABI SIYANG UMUUWI NANG EKSATONG ALAS-DOSI AT IISA LANG ANG TANONG NIYA…
Part 2:
Nang gabing iyon, matapos marinig ang parehong tanong na iyon—“Nasaan ang kahon?”—ay naging estatwa ako sa kinatatayuan ko. Hindi ako makagalaw. Ang lamig ng hangin sa labas ay tila pumasok sa loob ng aming tahanan, dumiretso sa mga buto ko.
Pilit kong binuksan ang aking bibig, ngunit walang lumabas na salita kundi ang mabibigat kong paghinga. Si Adrian—ang lalaking inilibing namin sa isang saradong kabaong tatlong buwan na ang nakalipas—ay nakatayo sa harap ko, buo, walang galos, at ang mga mata ay tila malalim na balon ng mga sikreto.
“A-Adrian…” nanginginig kong tawag muli sa kanya, habang unti-unting umaatras ang mga paa ko palayo sa pinto. “Patay ka na… Inilibing ka na namin. Nakita ng mga pulis ang kotse mo… Nasunog ka…”
Hindi natanggal ang ngiti sa kanyang mga labi. Ngunit may kakaiba. Ang ngiting iyon ay hindi ang ngiti ng aking asawa na nakilala ko sa loob ng pitong taon naming pagsasama. Ito ay malamig. Walang buhay.
“Hindi ko tinatanong kung ano ang nangyari sa akin, Clara,” mahinahon niyang sabi, ngunit ang boses niya ay parang umaalingawngaw mula sa isang malalim na yungib. “Ang tinatanong ko… nasaan ang kahon?”
Bago pa man ako makasagot, pumasok na siya sa loob ng bahay. Para siyang walang bigat; walang lumikha ng ingay ang kanyang mga yapak sa aming kahoy na sahig. Tinitigan niya ang bawat sulok ng sala—ang aming litrato noong kasal, ang maliit na mesa kung saan kami nagkausap bago siya umalis noong gabing iyon ng aksidente sa Marcos Highway.
“Alam kong itinatago mo rito,” bulong niya habang naglalakad patungo sa kusina. “Ang kahon na naglalaman ng lahat. Ang kahon na nag-uugnay sa akin at sa kanila.”
Sa gitna ng aking takot, pilit kong pinairal ang pag-iisip bilang isang taong naiwan. Naalala ko ang araw ng libing. Ang pamilya niya—lalo na ang kanyang nakababatang kapatid na si Marcus at ang kanyang ina—ay labis na nagmadali na isara ang kabaong. Ayaw nilang silipin ko kahit ang mukha niya. Ang sabi nila, masyadong sinunog ng apoy ang katawan para makilala pa. Ngunit bakit ngayon, ang asawa ko ay nandito, buo ang katawan, walang paso, at naghahanap ng isang misteryosong kahon?
Sinundan ko siya nang dahan-dahan. “A-Anong kahon ang pinagsasabi mo, Adrian? Wala akong itinatago rito! Anong nangyayari sa iyo?!”
Huminto siya sa paglakad at dahan-dahang lumingon sa akin. Sa sandaling iyon, napansin ko ang isang bagay sa kanyang leeg—isang peklat na hugis bituin. Ang peklat na iyon ay hindi kailanman nagkaroon si Adrian. Si Adrian ay walang peklat sa leeg.
Nanindig ang balahibo ko. Ang taong ito… hindi siya si Adrian. O kung siya man si Adrian, may iba pang nagmamay-ari ng katawan niya.
“Clara,” sabi niya, lumalapit sa akin habang ang mga mata niya ay nag-iiba ng kulay sa ilalim ng madilim na ilaw ng kusina. “Kung hindi mo ibibigay sa akin ang kahon bago sumapit ang alas-tres ng umaga… hindi lang ikaw ang mamalasin. Ang buong pamilya ko—pati ang mga pumatay sa akin—ay susunod sa hukay.”
Bago pa ako makasigaw, biglang namatay ang lahat ng ilaw sa bahay. Sumabay ang malakas na kulog at kidlat sa labas, at nang bumalik ang liwanag ng kidlat… wala na siya. Tanging ang basang bakas ng kanyang mga paa sa sahig ang naiwan.