Iwan ninyo sa comments ang inyong saloobin, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong iyon para mas mapaganda pa namin ang mga susunod na kwento. Huwag ding kalimutang i-follow ang page para hindi kayo mahuli sa mga bagong kwento araw-araw 
BAHAGI 3: ANG LIHIM SA LIKOD NG NAWALANG ALAALA
Hindi ko magawang gumalaw.
Ang papel na hawak ko ay parang biglang naging napakabigat.
Pangalan ko.
Larawan ko.
At ang petsang nakasulat doon…
Apat na taon na ang nakalipas.
Tinitigan ko ang bawat salita sa dokumento, pero parang tumigil ang utak ko sa pagproseso.
“Hindi…”
Mahina kong bulong.
“Hindi ito maaaring tungkol sa akin.”
Pero habang patuloy kong binabasa…
Mas lalo kong nararamdaman na may isang bagay sa loob ng isip ko na pilit bumabalik.
Mga malabong alaala.
Isang gabing malakas ang ulan.
Isang batang umiiyak.
Isang maliit na kamay na mahigpit na humahawak sa kamay ko.
At isang boses ng lalaki…
“Pakiusap…”
“Iligtas mo ang anak ko.”
Hinawakan ko ang ulo ko dahil biglang sumakit.
“Angela…”
Narinig ko ang boses ni Adrian Villanueva.
Pero sa pagkakataong ito…
Hindi na ito ang malamig na boses ng isang CEO.
Ito ang boses ng isang taong matagal nang naghihintay.
“Alam kong mahirap itong paniwalaan.”
“Pero apat na taon na kitang hinahanap.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hinahanap?”
Tumango siya.
“Oo.”
“Dahil apat na taon na ang nakalipas, ikaw ang nag-iisang taong kasama ni Mia nang mangyari ang aksidente.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Mia?”
“Anak mo?”
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, kumuha siya ng isang lumang litrato.
At nang makita ko iyon…
Parang huminto ang tibok ng puso ko.
Sa litrato…
May isang batang babae na hawak ang isang maliit na bata.
Kahit luma na ang larawan…
Kilala ko ang babaeng iyon.
Ako iyon.
Apat na taon na ang nakalipas…
Akala ko ang pangyayaring iyon ay isang kakaibang panaginip lamang.
Malakas ang ulan noong araw na iyon.
Galing ako sa trabaho at pauwi na sana.
Habang naglalakad ako sa isang tahimik na kalsada…
May nakita akong aksidente.
Isang sasakyan ang nawalan ng kontrol at bumangga sa gilid ng daan.
Nagkagulo ang mga tao.
May mga natatakot lumapit.
Pero may narinig akong isang tunog na hindi ko makalimutan.
Ang iyak ng isang bata.
Hindi ko na pinag-isipan pa.
Tumakbo ako papunta sa sasakyan.
At doon ko nakita ang isang maliit na batang babae.
Takot na takot siya.
Punong-puno ng luha ang kanyang mukha.
Yumakap ako sa kanya.
“Walang mangyayari sa iyo.”
“Nandito ako.”
Dinala ko siya sa ospital.
Nanatili ako roon buong gabi.
Hindi ako umalis hangga’t hindi sinabi ng doktor na ligtas na siya.
Pero pagkatapos noon…
Ako naman ang naaksidente habang pauwi.
Nang magising ako sa ospital…
May mga bahagi ng alaala ko na nawala.
Sabi ng doktor, epekto iyon ng matinding trauma.
Maraming nangyari bago iyon…
Pero hindi ko na maalala.
Ang alam ko lang…
Kailangan kong ipagpatuloy ang buhay ko.
Magtrabaho.
Mabuhay.
At kalimutan ang mga bagay na hindi ko na kayang balikan.
Hindi ko alam…
Na may isang batang matagal palang naghihintay na maalala ko siya.
“Mommy…”
Bigla akong napalingon.
Nasa pintuan si Mia.
Hindi ko alam kung gaano na siya katagal nakatayo roon.
Nakatingin siya sa akin gamit ang malalaki niyang mata.
Walang galit.
Walang paninisi.
Tanging pananabik.
Lumapit siya sa akin.
At mahigpit akong niyakap.
“Mommy…”
“Naalala mo na ba ako?”
Parang may pumisil sa puso ko.
Lumuhod ako sa harap niya.
Hinawakan niya ang mukha ko gamit ang kanyang maliit na kamay.
“Wag ka nang umiyak.”
“Hindi ako galit sa iyo.”
Humagulhol ako.
“Mia…”
“Pasensya ka na.”
“Hindi ko alam…”
“Hindi ko talaga maalala…”
Umiling siya.
“Alam kong hindi mo ako sinadyang iwan.”
“Natakot lang ako…”
“Baka hindi ka na bumalik.”
Sa sandaling iyon…
Hindi ko alam kung paano ko mapapawi ang sakit ng isang batang hindi ko sinasadyang nasaktan.
Akala ko buong buhay ko ay mag-isa lang ako.
Akala ko ang mundo ko ay trabaho at simpleng araw-araw na buhay.
Pero ang totoo…
May isang batang nangangailangan pala sa akin.
May isang pamilya na hindi ko alam na matagal ko nang hinahanap.
Kinabukasan…
Muling nag-ingay ang buong kumpanya.
Pero sa pagkakataong ito…
Hindi na ito simpleng tsismis.
Nalaman na ng lahat ang katotohanan.
Hindi ako isang ordinaryong empleyado na gustong lumapit sa CEO.
Hindi ko ginamit si Mia para makakuha ng atensyon.
Hindi ako nagpapanggap.
Ako ang babaeng minsang nagligtas sa anak ni Adrian.
Ako ang taong hinahanap niya sa loob ng apat na taon.
Pero hindi lahat ay masaya sa katotohanang iyon.
Lalo na si Clarisse Mendoza.
Nang araw na iyon…
Hinarap niya si Adrian sa loob ng conference room.
“CEO Adrian.”
“Sigurado ka ba sa desisyong ito?”
Tumingin sa kanya si Adrian.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Huminga nang malalim si Clarisse.
“Apat na taon siyang nawala.”
“Hindi niya naaalala ang nangyari.”
“Hindi mo ba iniisip na baka mali ang lahat?”
Tahimik ang buong silid.
Pero malamig lang ang sagot ni Adrian.
“May mga bagay na hindi kailangang patunayan sa salita.”
“Dahil ang anak ko mismo ang nakakakilala sa kanya.”
Natigilan si Clarisse.
Dahil alam niya…
May mga bagay na hindi kayang palitan ng pera.
Hindi kayang bilhin ng posisyon.
At hindi kayang pilitin ng kahit sino.
Ang tunay na koneksyon ng isang pamilya.
Pagkatapos ng araw na iyon…
Nagbago ang buhay ko.
Hindi naging madali.
Marami pa akong kailangang alalahanin.
Maraming tanong ang kailangang sagutin.
Maraming sugat ang kailangang pagalingin.
Pero natutunan ko ang isang bagay.
Hindi lahat ng nawawala ay tuluyang nawawala.
Minsan…
May mga taong bumabalik sa buhay mo sa tamang panahon.
Hindi dahil hinanap mo sila.
Kundi dahil sila pala ang bahaging matagal nang nawawala sa puso mo.
Si Adrian ay hindi na lamang ang CEO na kinatatakutan ng buong kumpanya.
Nakita ko ang tunay niyang pagkatao.
Isang ama na handang gawin ang lahat para sa anak niya.
Isang lalaki na sa harap ng mundo ay matatag…
Pero sa harap ni Mia ay nagiging pinakamalambot na tao.
At si Mia…
Ang batang hindi ko sinadyang mawala…
Ang siyang muling nagbalik ng kulay sa buhay ko.
Ngayon…
Kapag pumapasok kami sa kumpanya…
Hindi na ako tinitingnan bilang simpleng empleyado.
Hindi na ako pinag-uusapan bilang babae na biglang lumitaw sa buhay ng CEO.
Ako si Angela Santos.
Ang babaeng nawala ang alaala…
Pero muling natagpuan ang pamilyang hindi niya alam na kanya pala.
Dahil minsan…
Ang mga taong itinadhana para sa atin…
Kahit mawala man ng ilang taon…
Laging hahanap ng paraan para bumalik.