Ipinamigay Niya ang Pangkasal Naming Bahay sa “first love” Niya — Kaya Ibinenta Ko ang Buong 18-Story Building Namin.
Nang tumawag si Marco, kakatanggal pa lang ng mga tahi ko sa ospital.
Nakaipit pa rin sa ilalim ng braso ko ang envelope na naglalaman ng aking medical records.
Sa kabilang linya, narinig ko ang pamilyar niyang boses:
“Tala, nakabalik na ng Pilipinas si Patricia. Wala pa siyang matutuluyan ngayon. Di ba bakante naman yung penthouse natin sa tuktok? Patirahin muna natin siya doon ng ilang araw.”
Umihip ang malamig na hangin mula sa labas ng ospital. Biglang humapdi ang sariwang sugat sa aking tiyan.
Napayuko ako at tinitigan ang dumi sa gilid ng aking envelope. Nayupi ko na pala ito dahil sa higpit ng hawak ko.
Bigla kong naalala ang nangyari labinlimang araw na ang nakalilipas.
Noong mga oras na nakabaluktot ako sa sakit sa emergency room bed, sunod-sunod ko siyang tinawagan nang dalawampu’t pitong beses.
Ang unang tawag, walang sumasagot.
Sa ikasiyam na tawag, kusang naputol ang linya.
At sa huling tawag—ang pang-dalawampu’t pito—tatlong porsyento na lang ang baterya ng telepono ko.
Lumapit sa akin ang isang nurse at mahinang nagtanong:
“Ma’am, wala pa po ba ang pamilya niyo?”
Sa tindi ng sakit, hindi ko na kayang bumuo ng isang buong pangungusap. Ang tanging nagawa ko na lang ay yakapin ang aking cellphone sa aking dibdib.
Pagkatapos noon, bumukas ang ilaw ng operating room.
Narinig ko ang doktor na humihingi ng pirma para sa consent form. Narinig ko rin ang bulong ng isang nurse:
“Hindi ma-contact ang asawa ng pasyente. Unahin na natin ang emergency procedure, lagay natin sa record.”
Noong gabing iyon…
Nasa NAIA Terminal 1 si Marco, masayang naghihintay sa pagdating ni Patricia.
Nag-post pa si Patricia sa kaniyang My Friends list sa Facebook. Sa likod ng salamin ng airport, makikita ang makukulay na ilaw ng Maynila. Suot ni Marco ang kulay abong jacket na ako mismo ang bumili para sa kaniya. Nakayuko siya, hawak ang maleta ni Patricia.
Ang caption? Isang maikling linya na tila sumaksak sa puso ko:
“Matapos ang maraming taon ng paggala sa ibang bansa, sa wakas, may sumalubong na rin sa akin pauwi.”
Gising na ako noon mula sa anesthesia. Tuyong-tuyo ang aking lalamunan na tila ginasgasan ng papel de liha.
At ngayon…
Sa telepono, napakadali para sa kaniya na banggitin ang salitang “tahanan.”
“Hindi siya sanay sa hotel, Tala. Mahina ang katawan niya. Alam mo naman, mababaw ang tulog niya kapag bago ang paligid, sumasakit agad ang ulo niya.”
Sumandal ako sa poste sa labas ng ospital. Dahan-dahan kong niluwagan ang hawak sa aking envelope.
“Saang kwarto siya matutulog?”
Natahimik ang kabilang linya ng ilang segundo. Marahil ay hindi inasahan ni Marco na magiging ganito ako kapeaceful.
“Sa guest room lang naman,” medyo lumambot ang boses niya. “Huwag kang mag-isip ng kung ano-ano, Tala. Pansamantala lang naman ito. Napakalaki ng penthouse natin, sayang naman kung nakatiwangwang lang ang isang kwarto.”
Ang duplex penthouse na iyon sa pinakatuktok ng gusali ang aming bridal home.
Noong taon na nagpakasal kami, nalugi ang bagong tatag na negosyo ni Marco. Nagkautang siya ng milyong piso sa mga supplier.
Naalala ko pa noong nakaupo siya sa sementadong sahig ng hindi pa tapos na penthouse, nakasubsob ang mukha sa kaniyang mga tuhod.
“Tala… baka hindi kita mabigyan ng kasal na nararapat para sa iyo.”
Itinabi ko ang mga titulo ng lupa at ari-arian na ipinamana sa akin ng aking lola. Pagkatapos ay lumuhod ako sa harap niya, pinunasan ang alikabok sa kaniyang noo gamit ang aking kamay.
“Ayos lang,” sabi ko sa kaniya. “Ang mahalaga, simulan muna natin ang pagbuo ng sarili nating tahanan.”
Paglipas ng mga taon…
Unti-unting nabuo ang bahay na iyon. Ang chandelier sa sala ay ako ang pumili. Ang dining table ay binili namin matapos naming ikutin ang apat na mall sa buong lungsod. Ang mga halaman sa balcony ay siya mismo ang nagtanim.
Noong unang taon, hindi namulaklak ang mga iyon. Naalala ko pa kung paano niya hinarap ang paso at nagbiro na “walang utang na loob” ang halaman.
Akala ko noon…
Ang panahon na magkasama naming hinintay ang pamumulaklak ng mga halaman ay sapat na para itali ang aming mga puso habambuhay.
Narinig ko ang mahinang ubo sa kabilang linya. Agad na hininaan ni Marco ang kaniyang boses na tila ba takot na takot siyang magising ang kung sinuman.
“Nandito na si Patricia sa tabi ko. Kakarating lang namin, medyo nahihilo siya sa biyahe.”
“Iuuwi ko muna siya para makapag-ayos ng gamit. Mag-uusap tayo mamayang gabi para maipaliwanag ko sa iyo.”
Tumingin ako sa trapiko sa labas ng ospital. Isang taxi ang huminto sa harap ko. Sumilip ang driver at tinanong ako kung sasakay ba ako.
Hindi ako sumagot agad sa driver. Sa halip, kinausap ko si Marco.
“Tala?” tawag niya muli.
“Oo.”
“So, pumapayag ka na?”
Narinig ko ang sarili kong sumagot sa napakahinahong boses:
“Sige.”
Nakahinga siya nang maluwag. “Alam ko namang maiintindihan mo ako. Ikaw ang pinakamaintindihin at pinakamabait na taong kilala ko.”
Nang mabitawan niya ang mga salitang “pinakamaintindihin,” biglang kumirot ang sugat sa aking puson. Hindi ganoon kasakit, pero napakalalim.
Ibinaba ko ang tawag. Sumakay ako sa taxi.
“Saan po tayo, ma’am?” tanong ng driver.
Sinabi ko ang address. Pagtingin niya sa rearview mirror, napansin niyang maputla ako kaya hininaan niya ang aircon ng sasakyan.
“Galing po ba kayo sa operasyon, ma’am?”
Yumuko ako at tinakpan ang likod ng aking medical envelope upang hindi niya mabasa ang nakasulat:
“Obstetrics and Gynecology Emergency Surgery Record.”
“Check-up lang po,” sagot ko.
Biglang nag-vibrate muli ang telepono ko. Isang text mula kay Marco:
“Hindi naman marami ang gamit niya. Ipinahanda ko na kay Yaya Ising ang kwarto. Huwag mo nang tulungan, ha? Kagagaling mo lang sa sakit, baka mapagod ka.”
Matagal kong tinitigan ang mga salitang “kagagaling mo lang sa sakit.”
Alam niyang nagkasakit ako. Pero ang buong akala niya, simpleng lagnat at trangkaso lang ito. Hindi ko na ipinaliwanag sa kaniya ang totoo.
Dahil noong ikatlong araw matapos ang aking operasyon…
Nang sa wakas ay umuwi siya, ang unang sinabi niya sa akin habang nakahiga ako sa sofa ay:
“Tala, pasensya na, naging napakabusy ko nitong nakaraang dalawang araw. Maraming bagay na hindi pa alam si Patricia dahil bago lang siya ulit dito sa bansa.”
Noong mga oras na iyon, may sinat pa ako. May tape pa ang likod ng aking kamay mula sa karayom ng IV drip.
Hinipo niya ang noo ko. “Bakit mainit ka pa rin? Ikaw naman kasi, kung masama ang pakiramdam mo, bakit hindi mo sinabi agad?”
Tinitigan ko ang pagod sa kaniyang mga mata. Sa huli, ngumiti lang ako nang bahagya. “Ayos lang ako.”
Ipinagtimpla niya ako ng maligamgam na tubig sa kusina. Pero bago pa lumamig ang tubig sa baso…
Tumunog ang kaniyang telepono. Sabi ni Patricia, natatakot daw siyang mag-isa sa hotel.
At bago pa man tuluyang lumamig ang tubig…
Matagal nang nakaalis si Marco sa bahay.
Huminto ang taxi sa tapat ng aming gusali. Hindi muna ako bumaba.
Ang gusaling ito ay may labing-walong palapag. Kulay gray ang labas nito, elegante at matayog. Sa pinakatuktok, nakabukas ang mainit na ilaw ng aming penthouse.
Noong ibinigay sa akin ng aking lola ang buong titulo ng gusaling ito bago siya pumanaw, hinaplos niya ang aking buhok at sinabi:
“Tala, ang ari-arian ang huling sandata at proteksyon ng isang babae.”
“Maaari mo itong gamitin para magtayo ng isang tahanan… o maaari mo ring gamitin ito para makalaya.”
Binuksan ko ang aking messenger at nag-send ng message sa aking broker:
“Ihanda mo ang mga dokumento. Ibebenta ko na ang buong building.”
Part 2
Nang makatapak ako sa lobby ng aming gusali, sinalubong ako ng malamig na hangin ng aircon at ng magalang na bati ng security guard. Tumango lang ako, pilit na pinapanatili ang tuwid na tayo kahit bawat hakbang ko ay nagpaparamdam ng kirot sa aking puson.
Pagpasok ko sa elevator, pinindot ko ang “PH”—ang Penthouse. Ang lugar na binuo ko nang may pagmamahal, ngunit ngayon ay tila isang estrangherong silid na lamang na nais ko nang lisanin.
Pagkabukas ng pinto ng penthouse, narinig ko agad ang boses ni Yaya Ising mula sa guest room. Nag-aayos siya ng mga bagong sapot ng unan at kumot.
“Ma’am Tala! Nandyan na po pala kayo,” gulat na sabi ni Yaya nang makita ako. Napatingin siya sa aking maputlang mukha. “Diyos ko, Ma’am, bakit tila mas lalo kayong nanghina? Sabi ni Sir Marco trangkaso lang daw po ang naging sakit ninyo noong nakaraang linggo, pero bakit parang galing kayo sa malaking operasyon?”
Ngumiti ako nang pilit. Inilagay ko ang aking envelope sa ibabaw ng bedside table sa aking kwarto.
“Ayos lang po ako, Yaya. Medyo pagod lang sa biyahe,” sagot ko. “Yaya, pagkatapos niyo pong ayusin ang kwarto na yan, maaari niyo na pong kunin ang inyong tatlong buwang separation pay na inihanda ko sa bangko. Gusto ko muna pong magpahinga kayo sa probinsya.”
Napatitig sa akin si Yaya Ising, bakas ang pagtataka at lungkot sa kaniyang mga mata. Halos limang taon na siyang nagsisilbi sa amin. Batid niya ang bawat sulok ng pagsasama namin ni Marco—pati na rin ang unti-unting paglamig nito.
“Ma’am… may problema po ba kayo ni Sir Marco?” mahinang tanong niya.
“Wala po, Yaya. Gusto ko lang na maging malaya kayo sa anumang darating na gulo,” makahulugan kong sagot. “Salamat po sa pag-aalaga sa akin.”
Matapos mag-empake ni Yaya Ising at umalis, naiwan akong mag-isa sa napakalaking penthouse. Pumasok ako sa aming master bedroom. Binuksan ko ang cabinet at kumuha ng isang malaking maleta. Hindi ko dinala ang mga mamahaling damit na binili ni Marco para sa akin. Ang tanging kinuha ko lang ay ang aking mga personal na dokumento, ang mga lumang litrato kasama ang aking lola, at ilang piraso ng damit na ako mismo ang bumili bago ko pa siya makilala.
Habang nag-aayos ako, narinig ko ang kalansing ng susi sa pinto ng penthouse. Dumating na sila.
“Patricia, dahan-dahan lang. Dito ang daan,” malambing ang boses ni Marco na umalingawngaw sa malawak na sala.
“Wow, Marco… napakaganda naman pala ng penthouse niyo. At ang laki!” boses iyon ni Patricia, puno ng paghanga ngunit may nakatagong inggit. “Hindi ko akalain na makakabili ka ng ganito karangyang lugar sa Maynila pagkatapos ng pagbagsak ng negosyo mo noon.”
“Siyempre, nagsumikap ako para makuha ito,” sagot ni Marco, bakas ang yabang sa kaniyang boses.
Napangiti ako nang mapait sa loob ng kwarto. Nagsumikap? Kung hindi ko binayaran ang milyong milyong utang niya sa mga supplier gamit ang pondo mula sa mga upa ng gusaling ito, malamang ay nakakulong siya ngayon o nagtatrabaho bilang ordinaryong empleyado na may baon na utang. Ngunit hinayaan ko siyang isipin na ang sarili niyang talino ang nag-ahon sa kaniya, dahil mahal ko siya noon.
Lumabas ako ng kwarto na may bitbit na maliit na handbag. Pagkakita sa akin ni Marco, tila natigilan siya nang bahagya. May kaunting guilt na dumaan sa kaniyang mga mata, ngunit mabilis din itong napalitan ng kaniyang karaniwang depensa.
“Tala, andyan ka na pala,” sabi niya, sabay lapit sa akin. Hinawakan niya ang balikat ko. “Ito nga pala si Patricia. Patricia, si Tala, ang asawa ko.”
Tumingin sa akin si Patricia. Maganda siya, may mestisang dating, at mukhang mahinhin. Ngunit ang kaniyang mga mata ay mabilis na sumuri sa aking simpleng kasuotan at sa aking maputlang mukha.
“Hi, Tala. Pasensya ka na talaga, ha? Sobrang nakakahiya na nakikitira ako rito,” wika ni Patricia sa malambing at tila nahihiyang boses. “Sabi ko nga kay Marco sa hotel na lang ako, kaya lang mapilit talaga siya. Sabi niya, parang kapatid na rin naman daw ang turing mo sa akin dahil alam mo ang pinagsamahan namin noon.”
Kapatid? Walang asawang babae ang magtuturing na kapatid sa babaeng naging dahilan kung bakit halos gabi-gabing umiyak ang kaniyang asawa noong unang taon ng kanilang relasyon.
“Ayos lang,” simpleng sagot ko. Walang galit, walang emosyon. “Malaki ang penthouse. Maraming kwarto.”
Napakunot ang noo ni Marco sa aking reaksyon. Inasahan niya marahil na magtatalo kami, o kaya ay magpapakita ako ng kaunting selos na maaari niyang gamitin upang sabihin na ako ay “madrama” o “walang tiwala.” Ngunit ang aking labis na katahimikan ay tila nagdulot sa kaniya ng hindi komportableng pakiramdam.
“Tala, bakit parang napakaputla mo ngayon? At bakit may hawak kang handbag? May pupuntahan ka ba?” tanong ni Marco.
“May aasikasuhin lang ako sa opisina ng abogado ko. Baka doon na rin muna ako matulog sa lumang bahay ng lola ko para hindi ko kayo maabala,” banayad kong sagot.
“Ha? Bakit ka doon matutulog? Baka isipin ni Patricia na pinapaalis mo siya,” medyo naiinis na sabi ni Marco. “Dito ka na. Kasya naman tayo rito.”
“Marco, okay lang talaga,” singit ni Patricia, sabay hawak sa braso ni Marco. “Baka may importanteng gagawin lang si Tala. Huwag mo na siyang pilitin.”
Tinitigan ko ang kamay ni Patricia na nakahawak sa braso ng asawa ko. Noong mga nakaraang taon, baka nagwala na ako o umiyak. Pero ngayon, nakaramdam lang ako ng labis na pagod at kawalan ng pakialam. Ang pag-ibig ko kay Marco ay parang isang kandila na unti-unting natunaw hanggang sa tuluyang mapadam ang apoy noong gabing nasa operating room ako habang siya ay abala sa pagsalubong sa kaniyang nakaraan.
“Sige, aalis na ako,” sabi ko, bago pa man sila makasagot. Nilagpasan ko sila nang walang lingon-likon.
Kinabukasan, sa isang sikat na coffee shop sa Makati, kaharap ko ang aking real estate broker na si Mr. Santos at ang kaniyang kliyente—isang kinatawan ng isang malaking foreign conglomerate na naghahanap ng buong gusali para gawing staff housing ng kanilang mga executives.
“Ms. Tala, narito na ang pirmadong kontrata at ang proof of bank transfer para sa paunang bayad na limampung porsyento,” magalang na pahayag ng kinatawan ng kumpanya. “Ang natitirang limampung porsyento ay maililipat sa inyong account sa sandaling mapirmahan ang pinal na Deed of Absolute Sale sa susunod na linggo.”
Tiningnan ko ang halaga sa tseke at sa aking online bank app. Halos dalawang daang milyong piso. Ang halagang ito ay higit pa sa sapat para magsimula ako ng bagong buhay sa kahit saang sulok ng mundo na naisin ko.
“Salamat,” sabi ko, sabay pirma sa mga dokumento. “May isa lang akong kahilingan.”
“Ano po iyon, Ms. Tala?” tanong ng kinatawan.
“Gusto kong ipadala ang eviction notice sa lahat ng kasalukuyang nakatira sa penthouse sa tuktok ng gusali sa loob ng tatlong araw. Sabihin ninyo na ang bagong pamunuan ay magsasagawa ng agarang renobasyon at bawal nang manatili ang sinumang walang lehitimong kontrata ng upa sa bagong may-ari.”
Ngumiti ang kinatawan. “Walang problema, Ms. Tala. Karapatan ninyo iyan bilang dating may-ari bago namin pormal na hawakan ang pamamahala.”
Pagkatapos ng pirmahan, lumabas ako ng coffee shop na may pakiramdam ng labis na kalayaan. Tumingala ako sa langit. Makulimlim, tila babagsak ang malakas na ulan. Ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, nakaramdam ako ng kapayapaan.
Lumipas ang tatlong araw.
Nasa isang tahimik na café ako malapit sa aking tinutuluyang hotel nang biglang ulanin ng tawag ang aking telepono. Ang pangalan ni Marco ay paulit-ulit na lumilitaw sa screen.
Hinayaan ko muna itong tumunog nang limang beses bago ko ito sinagot.
“Tala! Nasaan ka ba?!” galit na galit ang boses ni Marco sa kabilang linya. Naririnig ko ang ingay ng mga tao at ang boses ni Patricia na tila naiiyak sa background. “May mga lalaki rito sa penthouse! Sinasabi nilang kailangan daw naming umalis ngayon din dahil ibenenta mo raw ang buong building! Ano ba ‘tong kalokohang ito?!”
“Hindi iyan kalokohan, Marco,” malamig kong sagot habang humihigop ng mainit na tsaa. “Ibinenta ko na ang buong gusali.”
“Ano?! Nababaliw ka na ba?! Paano ang penthouse natin? Bahay natin ito, Tala! Dito tayo nagsimula! Paano mo nagawang ibenta ito nang hindi man lang nagsasabi sa akin?!” sigaw niya, bakas ang labis na takot at pagkabigla.
“Sinasabi mo na bahay natin yan? Marco, sa akin ang gusaling ito. Ipinamana ito ng lola ko sa akin bago siya namatay. Ang penthouse na tinitirhan niyo ngayon ay nakatayo sa lupang pagmamay-ari ko. Wala kang kahit isang sentimong inambag sa pagbili ng lupang iyan o sa pagpapatayo ng gusaling iyan.”
“Pero asawa mo ako! May karapatan ako rito!” galit niyang giit.
“Wala ka nang karapatan, Marco. Dahil bago ko ibenta ang gusaling iyan, nag-file na ako ng petition for annulment of marriage sa aking abogado,” diretsahan kong sabi. “Nakalagay sa kasunduan ng kasal natin na walang conjugal property na magaganap sa mga ari-ariang minana ko. At kung gusto mong manatili riyan kasama ang ‘the one that got away’ mo, maaari kayong makipag-negosasyon sa bagong may-ari ng building. Ang balita ko, sisingilin kayo ng isang daang libong piso kada buwan para sa upa. Kaya mo bang bayaran yan gamit ang negosyo mong ako naman ang bumubuhay?”
Natahimik ang kabilang linya. Narinig ko ang mahinang paghagulhol ni Patricia.
“Tala… bakit ka nagkakaganyan?” biglang nanghina ang boses ni Marco. Bakas na ang desperasyon sa kaniya. “Dahil lang ba kay Patricia? Sabi ko naman sa iyo, pansamantala lang ito. Bakit kailangang umabot sa ganito? Bakit kailangan mong sirain ang pagsasama natin?”
“Sinisira ko ang pagsasama natin?” Napatawa ako nang bahagya, isang tawang puno ng pait. “Marco, nasaan ka noong labinlimang araw ang nakalilipas?”
“Anong… anong ibig mong sabihin?” tanong niya, tila nanginginig ang boses.
“Noong gabing tinawagan kita nang dalawampu’t pitong beses habang duguang nakahandusay ako sa emergency room, nasaan ka?”
Hindi siya nakasagot.
“Nasa airport ka, di ba? Masayang sumasalubong kay Patricia habang may hawak na bulaklak. Habang ako, mag-isang pumipirma sa consent form para sa aking emergency surgery dahil nagkaroon ako ng ectopic pregnancy. Nawala ang anak natin, Marco. Habang ikaw, abala sa pag-aalaga sa babaeng hindi makatulog sa hotel dahil sumasakit ang ulo.”
Narinig ko ang malakas na singhap ni Marco sa kabilang linya. Parang may bagay na nabasag sa kaniyang dulo.
“Tala… ano? Nakunan ka? May… may anak tayo?” nauutal niyang tanong. “Bakit… bakit hindi mo sinabi sa akin? Bakit…”
“Dahil noong umuwi ka pagkatapos ng tatlong araw, ang tanging tinanong mo sa akin ay kung bakit mainit ang noo ko at kung bakit hindi ako marunong mag-alaga sa sarili ko,” sabi ko, tuluyan nang pumatak ang isang butil ng luha sa aking pisngi, ngunit mabilis ko itong pinunasan. “Doon ko narealize, Marco. Hindi mo kailanman ako minahal. Ginamit mo lang ako para may masandalan ka noong walang-wala ka. At ngayong nandyan na ang babaeng pangarap mo, ibinigay ko na siya sa iyo. Kasama ng pangkasal nating bahay.”
“Tala, hindi… hindi totoo yan! Mahal kita, Tala! Patawarin mo ako, hindi ko alam… patawarin mo ako!” nagsisimula nang umiyak si Marco sa kabilang linya, puno ng pagsisisi ang kaniyang boses. “Nasaan ka? Pupuntahan kita ngayon din! Mag-usap tayo, please!”
“Huwag mo na akong hanapin, Marco. Sa mesa sa master bedroom, iniwan ko roon ang aking medical record ng operasyon ko, kasama ang divorce papers at ang eviction notice niyo. Basahin mo na lang doon ang mga detalye ng pumanaw nating anak na hindi mo man lang nabigyan ng pagkakataong mabuhay dahil sa kapabayaan mo.”
“Tala! Huwag, please! Tala—”
Hindi ko na hinintay ang susunod niyang sasabihin. Pinatay ko ang telepono. Tinanggal ko ang aking SIM card, binali ito sa dalawa, at itinapon sa basurahan ng café.
Pagkalipas ng isang linggo, nasa NAIA Terminal 3 na ako.
Hawak ko ang aking passport at isang one-way ticket patungong Switzerland. Doon ko napiling manirahan at magsimula ng bagong negosyo gamit ang perang nakuha ko mula sa pagbebenta ng gusali. Doon, kung saan may malamig na hangin na hindi magpapaalala sa akin ng sakit ng nakaraan, kundi ng bagong simula ng aking buhay.
Bago ako sumakay sa eroplano, binuksan ko ang aking lumang tablet at tiningnan ang balita mula sa aking mga dating kakilala sa Maynila.
Nakarating sa akin ang balita na pinalayas nga sina Marco at Patricia sa penthouse dahil hindi nila kayang bayaran ang mataas na upa na hinihingi ng bagong may-ari ng gusali. Dahil sa iskandalo ng kanilang pagpapalayas at sa pag-file ko ng annulment, nalaman ng kaniyang mga business partners ang kaniyang kawalan ng karakter, na naging dahilan upang i-withdraw ng mga ito ang kanilang mga puhunan. Nalugi muli ang kumpanya ni Marco, at ngayon ay lubog na naman siya sa utang.
At si Patricia? Nang malaman niyang wala na palang pera si Marco at hindi na ito ang may-ari ng marangyang penthouse, mabilis pa sa alas-tres na iniwan niya ito at sumama sa isang mayamang negosyante na nakilala niya sa isang bar.
Naiwan si Marco na nag-iisa, walang pera, walang bahay, at baon sa pagsisisi habang gabi-gabing binabasa ang medical record ng anak na kailanman ay hindi niya mayayakap.
Napatay ko ang aking tablet at napatingin sa bintana ng eroplano.
Habang dahan-dahang umaandar ang eroplano patungo sa runway, naramdaman ko ang paggumaan ng aking dibdib. Ang sugat sa aking puson ay tuluyan nang naghilom, at ang alaala ng taong nanakit sa akin ay tuluyan na ring naiwan sa lupang aking nililisan.
Sa wakas, malaya na ako.