Nagpanggap Akong Pasyente Para Subukin ang Nobyo Kong Doktor—Ngunit Nang Marinig Ko ang Tunog ng Sinturong Inaalis sa Likod ng Kurtina, Nalaman Kong Maling Tao ang Minahal Ko

BAHAGI 1

Isang gynecologist ang nobyo ko.

Araw-araw, halos puro babae ang mga pasyenteng nakakaharap niya. Sa tuwing naiisip kong sinusuri niya ang mga ito sa loob ng isang saradong silid, hindi ko mapigilang makaramdam ng matinding selos at pag-aalala.

Mas lalo akong nababahala dahil palagi siyang abala.

Mula sa isang duty hanggang sa susunod na operasyon, halos wala siyang oras para sa akin. May mga araw na umaga pa lamang ay nagpadala na ako ng mensahe, ngunit gabi na siya sumasagot gamit ang iisang pangungusap:

“Busy ako.”

 

Alam kong kakaiba at mabigat ang trabaho niya. Ngunit habang pilit ko siyang inuunawa, lalo kong nararamdamang napapabayaan niya ako.

Sa huli, nagpasya akong subukin siya.

Palihim kong kinausap ang isang babaeng katrabaho niya sa parehong departamento. Ilang beses pa lamang kaming nagkikita, kaya wala siyang ideyang magkakilala kami.

Matapos ko siyang bigyan ng 3,000 pesos bilang pasasalamat, inayos niyang mapasama ako sa listahan ng mga pasyente sa duty ng nobyo ko.

Simple lamang ang plano.

Magpapanggap akong estrangherang pasyente, babaguhin ang boses ko, at pagmamasdan kung paano niya tinatrato ang mga babaeng pasyente kapag walang ibang taong nakatingin.

Noong araw na iyon, nagsuot ako ng maluwag na damit, face mask, at sombrerong nakatakip sa halos buong mukha ko.

Habang lumabas ang nobyo ko upang kumuha ng medical records, mabilis akong pinapasok ng katrabaho niya sa examination room. Pinahiga niya ako sa kama at isinara nang maayos ang kurtina.

Mabilis ang tibok ng puso ko.

Kinakabahan ako, ngunit kasabay nito ay nakokonsensiya rin.

Kapag napatunayang propesyonal lamang talaga siya, ang ginawa ko ay magiging isang malaking insulto sa kanya.

Ngunit paano kung may masama talaga siyang ginagawa sa mga pasyente?

Hindi ko kayang isipin ang kasunod.

Makalipas ang ilang minuto, narinig ko ang pamilyar na mga yabag sa labas.

Bumukas ang pinto.

Pumasok ang nobyo ko.

“Ano ang nararamdaman mo?”

Malamig at walang emosyon ang boses niya, katulad ng tono niya tuwing pinag-uusapan niya ang trabaho sa telepono.

Pinilit kong baguhin at hinaan ang boses ko.

“Medyo makati po… sa ibabang bahagi.”

Hindi pa ako handa nang bigla siyang lumapit sa kama.

Sa sumunod na sandali, naramdaman kong ibinaba niya ang pantalon ko.

Napakabilis ng kilos niya kaya napapitlag ako.

Mariin kong kinagat ang labi ko upang hindi lumabas ang tunay kong boses.

Isang nakakatakot na tanong ang biglang pumasok sa isip ko.

Ganito rin ba siya kabilis at kaswal kapag ibang babae ang sinusuri niya?

Habang lalo ko iyong iniisip, lalo akong hindi mapakali.

Nang maramdaman kong nagsimula na siyang magsuri, nanigas ang buong katawan ko. Kahit ilang beses kong ipinaalala sa sarili kong medical examination lamang iyon, nanginginig pa rin ang mga binti ko dahil sa matinding kaba.

“Linawin mo,” kalmado niyang sabi.

“Saan eksaktong bahagi makati?”

Nauutal akong sumagot.

“Doon po sa… sa…”

Hindi ko pa natatapos ang sinasabi ko nang ipagpatuloy niya ang pagsusuri.

Nagulat akong napasinghap, at agad na namula ang mga mata ko.

Kalahati ay dahil sa matinding hiya.

Kalahati ay dahil sa sakit na nararamdaman ng puso ko.

Hindi ko mapigilang isipin na baka ganito rin niya hinahawakan ang lahat ng babaeng pasyente niya.

Mas hindi ko kayang isipin kung ginagamit ba niya ang trabaho upang gumawa ng mga bagay na lampas na sa propesyonal na hangganan.

“Bakit hindi ka sumasagot?”

Biglang bumaba ang tono ng boses niya.

“Hmm?”

Mariin kong kinagat ang labi ko upang pigilan ang sarili kong humagulgol.

Matatawag pa bang pagsusuri ang ginagawa niya?

Bakit pakiramdam ko ay mas mukha siyang manyak kaysa doktor?

Nang hindi pa rin ako sumagot, sa wakas ay itinigil niya ang pagsusuri.

Akala ko ay makakahinga na ako nang maluwag, ngunit isang kakaibang tunog ang biglang umalingawngaw sa tahimik na silid.

“Kalansing…”

Nanigas ako.

Malinaw na tunog iyon ng buckle ng sinturon.

Kasunod noon ay narinig ko ang pagkiskis ng tela ng damit.

Parang nagyelo ang dugo sa buong katawan ko.

Sa puntong iyon, kahit ang pinakainosenteng tao ay maiintindihan kung ano ang balak niyang gawin.

Totoo pala ang lahat ng hinala ko.

Ang lalaking pinagkatiwalaan ko, ang lalaking laging nagsasabing abala siyang nagliligtas ng mga pasyente, ay kayang gumawa ng ganoong bagay sa loob mismo ng examination room.

Agad na dumaloy ang mga luha ko.

Nakahiga ako sa likod ng kurtina habang mahigpit na nakakapit ang dalawang kamay ko sa sapin ng kama. Sobrang sakit ng dibdib ko na halos hindi na ako makahinga.

Muli kong narinig ang kalansing ng sinturon sa tabi ko.

Papalapit na sa akin ang mga yabag niya.

At nang handa na akong bumangon at harapin siya, biglang hinila nang malakas ang kurtina sa harap ko…

BAHAGI 2

Biglang nahila ang kurtina, at agad kong tinakpan ang sarili ko habang patuloy na tumutulo ang mga luha ko.

Nakasuot pa rin ng puting coat ang nobyo ko, ngunit nakataas ang isang kilay niya habang nakatingin sa akin na para bang ako pa ang gumawa ng pinakakatawa-tawang bagay sa mundo.

“Ano’ng iniiyak mo?” malamig niyang tanong. “Pumunta ka rito para guluhin ang trabaho ko, tapos ikaw pa ang iiyak?”

Hindi ako makapagsalita.

Nanginginig ang mga kamay ko habang pilit kong inaabot ang pantalon ko.

“Alam mo?” paos kong tanong. “Alam mong ako ito?”

Napabuntong-hininga siya bago ibinato sa upuan ang hawak niyang sinturon.

Doon ko lamang napansin na may mantsa ng kape ang harap ng pantalon niya. Nakabukas din ang maliit na locker sa gilid ng silid, at may nakasabit na malinis na pares ng scrub pants sa loob.

“Natapunan ako ng kape sa labas,” sabi niya. “Magpapalit sana ako habang hinihintay kong magsalita nang maayos ang napakagaling kong pasyente.”

Napatitig ako sa sinturon, pagkatapos ay sa pantalon niyang may mantsa.

Biglang uminit ang buong mukha ko.

Ibig sabihin, mali ang lahat ng inisip ko.

Hindi niya inaalis ang sinturon dahil may masama siyang balak. Magpapalit lamang pala siya ng damit.

Ngunit sa halip na gumaan ang pakiramdam ko, lalo akong nahiya nang maalala ko ang lahat ng masasamang bagay na pumasok sa isip ko.

“Pero paano mo nalaman?” tanong ko. “Naka-mask ako. Binago ko rin ang boses ko.”

Lumapit siya at kinuha ang kumot upang takpan nang maayos ang mga binti ko. Maingat ang kilos niya, ngunit halatang pinipigilan niya ang inis.

“Tatlong taon na kitang kasama,” sagot niya. “Kilala ko ang paraan ng paghinga mo kapag kinakabahan ka. Alam ko rin na kinakagat mo ang kaliwang bahagi ng labi mo kapag nagsisinungaling. At ang pabango mo? Kahit sampung bote pa ang ibuhos mo sa sarili mo, makikilala pa rin kita.”

Lalo akong namula.

“Bakit mo pa itinuloy ang pagsusuri kung alam mong ako?”

Napatingin siya sa akin nang diretso.

“Dahil gusto kong malaman kung hanggang saan mo kayang dalhin ang kalokohang ito.”

Hindi ko alam kung magagalit ba ako o hihingi ng tawad.

“Hindi mo naman kailangang takutin ako.”

“At hindi mo rin kailangang bayaran ang katrabaho ko para lokohin ako.”

Napayuko ako.

“Magkano ang ibinigay mo sa kanya?”

Mahina kong sinabi ang halaga.

Napapikit siya at pinisil ang pagitan ng mga kilay niya.

“Tatlong libong piso para lang subukin kung manyak ang sarili mong nobyo?”

“Hindi naman sa ganoon…”

“Iyon mismo ang ginawa mo.”

Tumahimik ang silid.

Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang galit lamang. Mukha siyang nasaktan.

Iyon ang mas mahirap harapin.

Mas gugustuhin ko pang sigawan niya ako kaysa makita ang pagkadismaya sa mga mata niya.

“Pasensya na,” bulong ko. “Natatakot lang ako.”

“Saan?” tanong niya.

“Na baka isang araw, may mas maganda, mas matalino o mas mabait na pasyente kang magustuhan. Lagi kang abala. Minsan, pakiramdam ko mas kilala pa ng mga pasyente mo ang oras mo kaysa sa akin.”

Matagal siyang hindi sumagot.

Pagkatapos ay hinubad niya ang guwantes, itinapon iyon sa tamang lalagyan at naghugas ng kamay.

Nang bumalik siya, umupo siya sa tabi ng kama.

“Alam mo bang halos bawat araw, may pasyenteng umiiyak sa harap ko?” tanong niya. “May natatakot sa resulta. May nawalan ng anak. May nahihiyang magsabi ng nararamdaman. May biktima ng pang-aabuso. Kapag nasa silid na ito ako, hindi babae ang tinitingnan ko. Pasyente ang nakikita ko. Tao na nangangailangan ng tulong.”

Parang may mabigat na batong bumagsak sa dibdib ko.

Hindi ko kailanman naisip ang trabaho niya sa ganoong paraan.

Ang tanging nakita ko ay mga babaeng lumalapit sa kanya. Hindi ko nakita ang responsibilidad na pasan niya araw-araw.

“Hindi ko hinihinging hindi ka magselos,” patuloy niya. “Pero sana, bago mo ako husgahan, tanungin mo muna ako.”

“Natakot akong sabihin sa iyo. Baka pagtawanan mo lang ako.”

“Mas nakakatawa ba ang pag-uusap kaysa sa ginawa mo ngayon?”

Napakagat ako sa labi.

Sa pagkakataong iyon, bahagya siyang ngumiti, ngunit agad din iyong nawala.

“Magbihis ka,” sabi niya. “May pasyente pa ako pagkatapos nito.”

“Galit ka pa ba?”

Hindi siya sumagot.

Tumayo siya at inayos ang mga gamit sa mesa.

Mabilis akong nagbihis, ngunit bago ako lumabas, hinawakan ko ang manggas niya.

“Hindi mo ba ako ihahatid mamaya?”

“May duty ako hanggang gabi.”

“Kakain ba tayo pagkatapos?”

“Hindi ko alam.”

Kumirot ang dibdib ko.

Noon lamang ako tunay na natakot na baka hindi ang mga pasyente ang dahilan kung bakit mawawala siya sa akin.

Baka ako mismo ang sumira sa tiwala niya.

Tahimik akong lumabas ng silid.

Nasa hallway ang babaeng katrabaho niya, ngunit nang makita niya ang mukha ko, agad siyang umiwas ng tingin.

“Sinabi mo ba sa kanya?” tanong ko.

Umiling siya.

“Hindi. Pero may kailangan kang malaman.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Ano?”

Lumapit siya at ibinaba ang boses.

“Kanina, bago ka dumating, nakita ko ang nobyo mo sa opisina ng chief doctor. May hawak siyang sobre at isang maliit na kahon. Narinig kong sinabi niyang ngayong gabi na niya ibibigay sa iyo.”

“Ano ang laman?” tanong ko.

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, tumingin siya sa pintuan ng examination room at saka muling bumaling sa akin.

“Hindi ko alam ang laman ng kahon, pero malinaw kong narinig ang sinabi niya pagkatapos.”

“Ano ang sinabi niya?”

Napalunok siya bago sumagot.

“Sinabi niyang kapag hindi naging maayos ang pag-uusap ninyo ngayong gabi, baka iyon na ang huling pagkakataong makikita mo siya bilang nobyo mo.”

BAHAGI 3

Parang biglang nawala ang lakas sa mga tuhod ko nang marinig ko ang sinabi ng katrabaho niya.

Ang huling pagkakataong makikita ko siya bilang nobyo ko?

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon habang nakatayo ako sa hallway.

Gusto kong bumalik sa examination room at tanungin siya agad, ngunit may pasyente na siyang kailangang asikasuhin. Alam kong sapat na ang gulong ginawa ko sa trabaho niya.

Kaya tahimik akong umalis ng ospital at buong hapon na nag-isip kung paano ko aayusin ang lahat.

Pagdating ko sa bahay, hindi ako mapakali.

Nilinis ko ang sala, inayos ang hapag, at niluto ang paborito niyang pagkain, kahit ilang beses kong muntik masunog ang ulam dahil paulit-ulit kong tinitingnan ang oras.

Alas-diyes na ng gabi nang marinig ko ang pagbukas ng pinto.

Pumasok siya na pagod na pagod, nakalaylay ang mga balikat at mabigat ang mga mata.

Hawak niya ang isang sobre at isang maliit na kahong kulay asul.

Nanlamig ang mga kamay ko.

Iyon mismo ang sinabi ng katrabaho niya.

Tahimik niyang inilapag ang mga iyon sa mesa bago tumingin sa akin.

“Hindi ka pa natutulog?” tanong niya.

“Hinihintay kita.”

Saglit niyang sinulyapan ang mga pagkaing nakahanda.

“Hindi mo kailangang gawin ito.”

“Alam ko.”

Lumapit ako sa kanya.

“Ginawa ko ito dahil gusto kong humingi ng tawad nang maayos.”

Hindi siya nagsalita.

Huminga ako nang malalim at pinilit kong huwag umiyak.

“Mali ang ginawa ko. Hindi lamang dahil niloko kita sa trabaho mo, kundi dahil hinusgahan kita nang hindi kita binibigyan ng pagkakataong magsalita. Ginawa kong dahilan ang selos ko para bastusin ang propesyon mo. Pasensya na.”

Tumingin siya sa akin nang matagal.

“At bakit ka nagselos nang ganoon?” tanong niya.

“Dahil pakiramdam ko, hindi na ako mahalaga sa iyo.”

Hindi ko na napigilan ang mga luha ko.

“Alam kong pagod ka at mabigat ang trabaho mo. Pero minsan, gusto ko lang marinig na nami-miss mo rin ako. Gusto kong malaman na kahit abala ka, may puwang pa rin ako sa buhay mo.”

Dahan-dahang lumambot ang ekspresyon niya.

Naupo siya at hinila ang upuan sa tabi niya.

“Lumapit ka.”

Umupo ako, ngunit hindi ko kayang tingnan siya nang diretso.

Binuksan niya ang sobre at inilabas ang ilang papel.

Akala ko ay breakup letter iyon o dokumento ng paglipat niya. Ngunit nang makita ko ang laman, napakunot ang noo ko.

“Ano ito?”

“Application para sa bagong schedule,” sagot niya. “Hiniling kong bawasan ang sunod-sunod kong night duty. Inaprubahan iyon kanina.”

Napatingin ako sa kanya.

“Bakit?”

“Dahil tama ka sa isang bagay. Napabayaan kita.”

Pagkatapos ay kinuha niya ang maliit na kahon.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

“At ito?” tanong ko.

“Ito sana ang ibibigay ko ngayong gabi bago mo ginawa ang kalokohang iyon.”

Dahan-dahan niyang binuksan ang kahon.

Sa loob ay may isang simpleng singsing.

Hindi iyon marangya, ngunit kumikislap sa ilalim ng ilaw na para bang biglang lumiwanag ang buong silid.

Napahawak ako sa bibig ko.

“Balak kitang yayain na magpakasal,” sabi niya. “Kinausap ko pa ang chief doctor dahil gusto kong tiyaking magkakaroon ako ng mas maayos na oras para sa pamilya kapag pumayag ka.”

Tuluyan nang bumuhos ang mga luha ko.

“Akala ko makikipaghiwalay ka.”

“Iyon din ang naisip ko sandali.”

Nanigas ako.

Ngunit hinawakan niya ang kamay ko bago pa ako makapagsalita.

“Hindi dahil hindi na kita mahal. Natakot lamang ako na baka wala kang tiwala sa akin. Mahirap bumuo ng pamilya kung araw-araw ay kailangan kong patunayan na hindi ako gumagawa ng masama.”

Yumuko ako.

“May karapatan kang magalit.”

“May karapatan din akong sabihin kung saan ako nasaktan. Pero hindi ibig sabihin noon na ayaw ko nang ayusin ito.”

Pinunasan niya ang mga luha ko gamit ang hinlalaki niya.

“Kailangan nating pareho matutong magsalita bago gumawa ng kung anu-anong plano.”

Napatawa ako sa gitna ng pag-iyak.

“Hindi na ako magbabayad ng katrabaho mo para subukin ka.”

“Mabuti. Dahil ibabalik niya raw ang pera.”

“Talaga?”

“Hindi.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Ginamit na raw niya sa pagkain.”

Napatawa ako nang malakas sa unang pagkakataon matapos ang buong araw.

Pagkatapos ay bigla siyang lumuhod sa harap ko.

“Dahil nasira mo na ang una kong plano, gagawin ko na lamang ito nang walang engrandeng paghahanda.”

Hinawakan niya ang kamay ko at tumingin sa akin nang diretso.

“Kahit selosa ka, matigas ang ulo, at minsan ay gumagawa ng kalokohan, ikaw pa rin ang gusto kong makasama pag-uwi ko. Pero may kondisyon.”

“Ano?”

“Kapag may problema, magsalita ka. Huwag kang magpanggap na pasyente.”

Tumango ako habang tumatawa at umiiyak.

“Pangako.”

“Kung ganoon, papayag ka bang pakasalan ako?”

Hindi ko na siya pinaghintay.

“Oo.”

Isinuot niya ang singsing sa daliri ko at mahigpit niya akong niyakap.

Sa gabing iyon, hindi agad nawala ang lahat ng sama ng loob, ngunit nagsimula kaming maging tapat sa isa’t isa.

Tinupad niya ang bagong schedule niya at nagsikap na magkaroon ng oras para sa amin.

Ako naman ay natutong igalang ang trabaho niya at sabihin ang aking mga takot bago maging hinala ang mga iyon.

Makalipas ang ilang buwan, ikinasal kami sa isang simpleng seremonya.

Naroon din ang katrabaho niyang tumulong sa kalokohan ko. Nang mag-abot siya ng regalo, bumulong siya:

“Ito na lang ang kapalit ng 3,000 pesos.”

Nang buksan ko iyon, isang maliit na kurtina para sa aming bagong bahay ang laman.

Halos hindi ako makahinga sa kakatawa.

Tumingin sa akin ang asawa ko at umiling.

“Mula ngayon,” sabi niya, “kapag may kurtinang biglang bumukas, sana wala nang umiiyak.”

Ngumiti ako at hinawakan ang kamay niya.

Sa wakas, naunawaan kong hindi ibang babae ang pinakamalaking banta sa pagmamahalan namin.

Kundi ang katahimikan, hinala at takot na hindi namin kayang sabihin.

At nang matutunan naming pag-usapan ang mga iyon, wala nang pagsubok na kailangan pa naming pagdaanan nang mag-isa.