Limang Taon Akong Nagtiis Bilang Isang Lihim na Asawa na Naglalaba at Nagbubukid Habang Minamata ng Kanyang Pamilya—Pero sa Araw na Inihagis Niya ang Kasunduan sa Diborsyo sa Mukha Ko Para Lamang Ipakasal sa Isang Sikat na Donya, Doon Nila Nalamang ang Donyang Iyon ay Isa Lamang sa mga Tauhan Ko
Bahagi 1: Ang Krus ng Isang Lihim na Asawa
“Bilisan mo ngang maglaba diyan, Elena! Pagkatapos mo rito ay pumunta ka agad sa bukid para asikasuhin ang mga pananim! Napakabagal mo, palamunin ka lang naman sa bahay na ito!” sigaw ng aking biyenan na si Luisa habang itinutulak ang maruming palanggana sa tapat ko.
Nakatungo lamang ako habang kusang naglalaba sa likod-bahay ng aming lumang tahanan sa probinsya. “Opo, Mama,” mahina kong sagot habang pinupunasan ang aking pawis at mga luha gamit ang aking basang braso.
Limang taon akong namuhay nang ganito. Araw-araw akong naglalaba, nagluluto, at nagbubukid sa ilalim ng matinding sikat ng araw para sa pamilya ng aking asawa na si Derrick. Para sa kanila, ako ay isang ordinaryong babaeng magbubukid na walang pamilya at walang pinag-aralan.
Ngunit ang hindi alam nina Derrick at ng kanyang ina… ako si Elena Valderama-Montecarlo, ang nag-iisang tagapagmana ng pamilya Montecarlo—ang pinakamayamang angkan na nagmamay-ari ng mga dambuhalang lupain, agricultural banks, at mga export companies sa buong bansa. Limang taon na ang nakalipas, bilang huling hiling ng aking yumaong lolo upang subukin ang katatagan ng aking puso bago ko manahin ang buong imperyo, kinailangan kong mamuhay nang mag-isa sa hirap nang walang tulong ng yaman ng pamilya.
Tiniis ko ang lahat ng pangmamaliit dahil sa pag-ibig ko kay Derrick. Ngunit ang akala kong tapat na asawa ay may iba na palang plano.
Bahagi 2: Ang Kasunduan sa Diborsyo at ang Bagong Donya
Isang hapon, umuwi si Derrick mula sa lungsod na may kasamang isang marangyang kotse. Pumasok siya sa sala kung saan kasalukuyan akong naghahanda ng hapunan. Walang kaabog-abog niyang inihagis ang isang makapal na folder diretso sa aking mukha.
PAK!
Nalaglag ang mga papeles sa sahig. Tumingin ako sa kanya nang may panginginig. “Derrick… ano ito?”
“Kasunduan sa diborsyo, Elena. Pirmahan mo ‘yan ngayon din at lumayas ka sa bahay ko!” malamig at walang emosyong utos ni Derrick.
“Derrick… limang taon akong nagtiis dito, nagpakapagod sa bukid para suportahan ka noong nagsisimula ka pa lang—” umiiyak kong pagmamakaawa.
“Tumahimik ka!” singit ng aking biyenan na si Luisa na may mapang-alipustang tawa. “Ang anak ko ay isa nang sikat na business manager ngayon! At sa susunod na linggo, ikakasal na siya kay Donya Sabrina, ang bilyunaryong may-ari ng pinakamalaking kumpanya ng bigas at agro-export sa rehiyon! Ang isang mababang magbubukid na tulad mo ay walang puwang sa marangyang buhay ng anak ko!”
Tiningnan ko si Derrick, umaasang may kaunting hiya sa kanyang mga mata, ngunit tumalikod siya. “Pasensya na, Elena. Si Sabrina ang makatutulong sa akin na umakyat sa mataas na lipunan. Ikaw? Mananatili ka lang amoy lupa habambuhay.”
Napasapo ako sa aking mukha habang pinapanood silang mag-empake ng aking mga gamit at itapon ang mga ito sa labas ng gate sa ilalim ng ulan. Sa sandaling iyon, ang limang taon ng aking pagpapakumbaba at pagtitiis ay opisyal nang natapos. Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang aking personal assistant.
“Ihanda ang aking pinakamagarang pulang suit at ang aking gintong korona. Bukas ng umaga, magpupulong ang buong Montecarlo Agriculture Group.”
Bahagi 3: Ang Grand Shareholders Meeting
Kinaumagahan, ginanap ang taunang Grand Shareholders and Partners Meeting ng Montecarlo Group sa isang napakalaking hotel sa lungsod. Naroon si Derrick, ang kanyang ina, at si Donya Sabrina upang pormal na lumahok sa pag-apruba ng kanilang pinakamalaking business partnership.
Naka-suot ng mamahaling alahas si Sabrina, habang si Derrick naman ay mayabang na naka-suot ng tuxedo sa tabi nito.
“Sabrina, kapag naaprubahan ng kumpanyang ito ang ating partnership, tayo na ang magiging pinakamayaman sa rehiyon,” bulong ni Derrick habang humahalik sa kamay ng donya.
“Siyempre, Derrick. At sisiguraduhin kong walang sinumang mahirap ang makakalapit sa atin,” tawa ni Sabrina.
Biglang bumukas ang malalaking pinto ng boardroom. Pumasok ang isang pangkat ng mga elite security guards na naka-tactical suit, at sa gitna nila ay isang babaeng naka-suot ng marangyang pulang designer business suit, suot ang bilyun-biyong halaga ng mga dyamante, at may hawak na gintong baston ng pamilya Montecarlo.
Ako iyon. Ang aking bawat hakbang ay puno ng kapangyarihan at awtoridad.
Nanlaki ang mga mata ni Derrick. Ang kanyang ina ay halos mawalan ng hininga at napahawak sa mesa sa matinding gulat.
“E-Elena?! Anong kabaliwan ito?! Bakit ka pumasok dito nang ganyan ang suot mo?!” galit na sigaw ni Derrick habang natatarantang tumayo.
Bahagi 4: Ang Pagluhod ng mga Taksil
Bago pa man makalapit si Derrick, mabilis siyang itinatwa at pinadapa sa sahig ng aking mga bodyguards. Kasabay nito, si Donya Sabrina—ang donyang ipinagmamalaki ni Derrick—ay biglang namutla, nanginig ang buong katawan, at mabilis na tumakbo patungo sa harap ko, sabay luhod nang mababa sa semento habang nakayuko ang ulo.
“M-Magandang gabi po, Your Highness, Chairman Elena Valderama-Montecarlo! Patawarin ninyo po ako, hindi ko alam na narito kayo!” nauutal at nanginginig na pahayag ni Donya Sabrina habang humahalik sa laylayan ng aking kasuotan.
Nayanig ang buong mundo ni Derrick at ng kanyang ina. Ang kanilang mga puso ay tila tumigil sa pagtibok sa matinding gulat.
“S-Sabrina… anong ginagawa mo?! Bakit ka lumuluhod sa hampaslupang magbubukid na ‘yan?!” sigaw ng aking biyenan na si Luisa na ngayo’y nanginginig na rin sa takot.
“Tumahimik kayong mga hangal!” galit na isinalaysay ni Sabrina habang umiiyak. “Ang kumpanya ng bigas ko ay isang maliit na subsidiary lamang ng Montecarlo Group! Si Lady Elena ang nag-iisang Chairman at may-ari ng bawat sentimo ng yaman ko! Siya ang nagpapasweldo sa akin!”
Tinitigan ko si Derrick mula sa itaas nang may matinding lamig at pangmamaliit.
“Limang taon akong naglaba, nagluto, at nagbukid para sa pamilya mo, Derrick,” malamig kong sinabi na umalingawngaw sa buong boardroom. “Inihagis mo ang kasunduan sa diborsyo sa mukha ko para lang ipakasal sa isang sikat na donya, nang hindi mo alam na ang donyang ipinagmamalaki mo ay isa lamang sa mga tauhan ko na nagtatrabaho sa ilalim ng pangalan ko.”
Inilabas ng aking personal na abogado ang mga opisyal na kautusan. “Mr. Derrick Santos at Ms. Sabrina Valdez, sa ilalim ng utos ng ating Chairman, ang lahat ng kontrata at credit lines ng inyong mga kumpanya ay opisyal nang Cancelled at Seized ngayon ding oras. Kayo rin ay inirereklamo para sa kasong Domestic Abuse at Fraud.”
“Elena… Bae… patawarin mo ako! Nagkamali ako!” umiyak nang malakas si Derrick habang gumagapang sa semento upang humalik sa aking sapatos. “Natukso lang ako, Elena! Pakiusap, huwag mo kaming sirain, bumalik ka na sa akin!”
Lumuhod din ang aking biyenan sa tabi niya, humahagulgol at nanginginig sa takot habang pinaliligiran sila ng mga awtoridad na dumating upang kaladkarin sila patungo sa kulungan.
“Nang itapon mo ang mga gamit ko sa ilalim ng ulan, Derrick, doon mo rin itinapon ang huling pagkakataon mo na mabuhay bilang tao,” malamig kong sagot habang tumatalikod ako at sumasakay sa aking marangyang sasakyan.
Umalis ako nang may taas-noo at ganap na kapayapaan sa aking puso. Ang mga anino ng aking kahapon at ang limang taon ng pagtitiis ay tuluyan nang natapos, at ngayon, bilang tunay na reyna ng aking sariling imperyo, ako ay malaya at ligtas na mamumuhay nang may ganap na kalayaan at kapangyarihan.