Sukong-Suko Akong Magtrabaho sa Konstruksyon at Magbuhat ng Semento Araw-Araw para Magpadala ng Pera sa Kanya Habang Nag-aaral Siya sa Ibang Bansa—Pero sa Araw ng Kanyang Pagtatapos, Nagdala Siya ng Bagong Lalaki para Laitin Ako na ‘Amoy Lupa,’ Nang Hindi Niya Alam na Ako ang CEO ng Dambuhalang Kumpanya Kung Saan Siya Nag-aaplay ng Trabaho
Bahagi 1: Ang Sakripisyo ng Isang “Magsasaka at Manggagawa”
Araw-araw, basang-basa ng pawis ang aking likod sa ilalim ng matinding sikat ng araw. Bilang isang manggagawa sa konstruksyon, nagbubuhat ako ng mabibigat na sako ng semento at bakal, at nagtitiised sa maliit na sahod. Ginusto ko ito. Ang bawat sentimo na aking kinikita ay ipinapadala ko sa ibang bansa para sa pag-aaral ng aking kasintahan sa loob ng apat na taon—si Sabrina.
“Nathan, salamat sa allowance na ipinadala mo. Malapit na akong magtapos ng Master’s Degree dito sa New York. Pagbalik ko, magpapakasal na tayo,” iyon ang palaging mensahe ni Sabrina na nagbibigay sa akin ng lakas sa kabila ng pagod.
Dahil sa pag-ibig, hindi ko inisip ang sarili ko. Ngunit ang hindi alam ni Sabrina… ako si Nathan Villon-Montecarlo, ang nag-iisang tagapagmana ng pamilya Montecarlo at ang tunay na CEO ng Montecarlo Global Group—ang pinakamalaking engineering at construction conglomerate sa Asya. Apat na taon na ang nakalipas, bago pumanaw ang aking lolo, iniwan niya ang isang huling hiling sa kanyang testamento: kailangan kong mamuhay nang mag-isa bilang isang mahirap na manggagawa na walang tulong ng yaman ng pamilya sa loob ng apat na taon upang matutunan ang tunay na halaga ng buhay at subukin ang katapatan ng taong nagmamahal sa akin.
Ngayong araw… ang apat na taon ng kasunduan ay opisyal nang natapos. At ngayon din ang araw ng pagbabalik ni Sabrina sa Pilipinas.
Bahagi 2: Ang Amoy Lupa sa Paliparan
Nais ko siyang surpresahin. Diretso ako sa airport mula sa construction site, suot ang aking simpleng maong, lumang sapatos, at t-shirt na may bahid ng tuyong semento. Hawak ko ang isang simpleng pumpon ng bulaklak.
Nang bumukas ang pinto ng arrival gate, nakita ko si Sabrina. Napakaganda niya, naka-suot ng mamahaling branded na damit at may dalang luxury bags. Ngunit hindi siya nag-iisa. May kasama siyang isang lalaking naka-suot ng mamahaling suit—si Derrick, na nalaman kong anak ng isang maliit na sub-contractor. Magkahawak-kamay silang lumabas.
“Sabrina!” masaya kong tawag habang lumalapit sa kanya.
Napatigil si Sabrina. Nang makita niya ang aking hitsura, mabilis na napalitan ng matinding pandidiri ang kanyang mukha. Lumapit siya ngunit hinarang ako gamit ang kanyang mamahaling bag.
“Nathan?! Anong ginagawa mo rito na ganyan ang hitsura mo?!” asik ni Sabrina sa mahinang boses ngunit puno ng galit. “Huwag mo nga akong lapitan! Amoy lupa ka pa rin at dugyot! Nakakahahiya ka sa harap ng mga tao!”
“Sabrina… apat na taon kitang hinintay at pinadalhan ng pera—”
“Pera? Ang barya-baryang kinikita mo sa pagbubuhat ng semento?” Tumawa nang malakas si Derrick habang nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa nang may matinding pangmamaliit. “Bro, tingnan mo ang sarili mo. Amoy lupa ka talaga. Si Sabrina ay isang Master’s Degree graduate na ngayon mula sa New York. Hindi siya nababagay sa isang hampaslupang tulad mo. Kaya umalis ka na, may interview pa si Sabrina bukas sa pinakamalaking kumpanya sa bansa—ang Montecarlo Global. At ako ang magiging sponsor niya.”
Itinatwa ni Sabrina ang mga bulaklak na hawak ko, dahilan upang mahulog ang mga ito sa sahig at matapakan ni Derrick. “Nathan, tapos na tayo. Ayoko ng lalaking walang ambag sa buhay. Huwag mo na akong kukulitin muli.”
Iniwan nila akong nakatayo sa gitna ng paliparan habang pinapanood silang sumakay sa isang marangyang kotse. Ang matinding sakit sa aking puso ay biglang natuyo, napalitan ng isang napakatigas, malamig, at nag liliyab na galit. Isinara ko ang aking mga mata. Ang kontrata ng aking pagpapakumbaba ay tapos na.
Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang aking personal secretary. “Ihanda ang aking pinakamagandang business suit at ang aking luxury car. Bukas ng umaga, babalik ako sa Montecarlo Head Office bilang CEO.”
Bahagi 3: Ang Interview sa Sariling Imperyo
Kinaumagahan, sa loob ng marangyang headquarters ng Montecarlo Global sa Taguig, nakaupo si Sabrina sa waiting room, seryosong nag-aayos ng kanyang mga dokumento para sa huling interview ng posisyon bilang Senior Financial Analyst. Kasama niya si Derrick na mayabang na naglalakad sa tabi niya.
“Huwag kang mag-alala, Sabrina,” nakangiting sabi ni Derrick. “Kilala ng papa ko ang isa sa mga directors dito. Tiyak na makukuha mo ang trabaho, at kapag nangyari ‘yun, tuluyan na nating maiiwan ang amoy lupang si Nathan sa putikan.”
“Salamat, Derrick. Mabuti na lang at iniwan ko ang lalaking ‘yun bago pa ako masira,” sagot ni Sabrina na may mapang-aping ngiti.
“Ms. Sabrina Valdez, maaari na po kayong pumasok sa boardroom para sa inyong interview kasama ang ating CEO,” magalang na tawag ng hr assistant.
Huminga nang malalim si Sabrina, itinaas ang kanyang ulo, at pumasok sa loob ng dambuhalang boardroom. Ang silid ay napapaligiran ng malalaking glass windows at nakaupo doon ang limang matataas na directors ng kumpanya. Ngunit ang pangunahing executive chair sa gitna ay nakatalikod.
Bahagi 4: Ang Pagtatapos ng Palabas
“Magandang umaga po sa inyong lahat. Ako po si Sabrina Valdez, isang graduate mula sa New York—”
“Narinig kong ayaw mo sa mga taong amoy lupa, Sabrina,” isang napakalamig at pamilyar na boses ang pumutol sa kanyang pananalita.
Dahan-dahong humarap ang executive chair.
Nanlaki ang mga mata ni Sabrina. Ang mga papeles sa kanyang kamay ay nalaglag at sabog sa sahig ng boardroom. Ang kanyang buong pagkatao ay tuluyan nang nawalan ng kulay, at ang kanyang mga labi ay nanginginig sa matinding gulat at takot.
“N-Nathan?! Bakit… bakit ikaw ang nakaupo sa upuang iyan?!” nauutal niyang sigaw, habang ang kanyang puso ay tila tumigil sa pagtibok.
Wala na ang aking lumang damit at bahid ng semento. Naka-suot ako ng isang pasadyang itim na luxury suit, suot ang gintong relo ng pamilya Montecarlo, at ang aking tindig ay puno ng ganap na kapangyarihan at awtoridad ng isang tunay na hari.
Mabilis na tumayo ang lahat ng mga direktor sa tabi ko at yumuko nang mababa bilang paggalang. “Magandang umaga, CEO Nathan Villon-Montecarlo.”
Parang binagsakan ng dambuhalang langit si Sabrina.
“CEO Montecarlo?! Ikaw… ikaw ang bilyunaryong nagmamay-ari ng kumpanyang pinag-aaplayan ko?!” sigaw ni Sabrina habang ang kanyang mga tuhod ay tuluyang nanghina at napaluhod siya sa sahig sa harap ng aking mesa.
Biglang bumukas ang pinto ng boardroom nang marahas, pumasok si Derrick kasama ang mga security guards na humawak sa kanya. “Sabrina! May problema! Ang kumpanya ng papa ko ay opisyal nang kinansela ng Montecarlo Group ngayong umaga! Bagsak na tayo!” Ngunit nang makita ni Derrick ang mukha ko mula sa upuan ng CEO, natigil ang kanyang salita at napabagsak din siya sa kanyang mga tuhod sa matinding takot.
Tinitigan ko silang dalawa nang may matigas, seryoso, at walang emosyong mukha.
“Araw-araw akong nagbubuhat ng semento at nagtiis sa hirap para magpadala ng pera sa’yo sa ibang bansa, Sabrina,” malamig kong sinabi na umalingawngaw sa buong boardroom. “Ngunit sa araw ng pagtatapos mo, mas pinili mo pang dalhin ang lalaking ito para laitain ako na amoy lupa. Hindi mo nalaman na ang bawat sentimo na ginamit mo sa New York ay nanggaling sa bulsa ng lalaking tinawag mong hampaslupa.”
Inilabas ng aking abogado ang mga opisyal na dokumento. “Ms. Sabrina Valdez, ang inyong aplikasyon ay opisyal nang Rejected at ang inyong pangalan ay permanenteng kasama sa blacklist ng lahat ng kumpanya sa bansa. Bukod dito, kinakaharap mo ang kasong Fraud at Breach of Trust upang bawiin ang lahat ng perang nakuha mo kay CEO Nathan sa loob ng apat na taon.”
“Nathan… pakiusap… magpapaliwanag ako! Nagkamali ako, natukso lang ako kay Derrick!” umiyak nang malakas si Sabrina habang gumagapang sa sahig, sinusubukang hawakan ang aking sapatos. “Mahal kita, isipin mo ang apat na taon natin!” Lumuhod din si Derrick, umiiyak at nagmakaawa nang luhaan, ngunit huli na ang lahat.
Sa isang hudyat ng aking kamay, kinaladkad sila ng aking mga security guards palabas ng building habang umiiyak at nagmamakaawa sa harap ng lahat ng mga empleyado.
Umalis ako sa boardroom nang may taas-noo at ganap na kapayapaan sa aking puso. Ang mga anino ng aking nakaraan at ang aking pagtitiis ay tuluyan nang natapos, at ngayon, bilang tunay na pinuno ng aking sariling imperyo, ako ay malaya at ligtas na mamumuhay nang may ganap na kalayaan at kapangyarihan.