Nagpanggap akong bulag para subukin ang pagmamahal ng aking nobya ngunit ang natuklasan ko ang sumira sa mundo ko

 

PART 1

 

Si Alejandro Santos ay ang depinisyon ng isang lalaking “nasa kanya na ang lahat.” Siya ay bata, guwapo, at ang nag-iisang tagapagmana ng Santos Energy Corporation—ang pinakamalaking kompanya ng enerhiya sa buong Pilipinas. Ang kanyang opisina sa Makati ay may tanawin ng buong lungsod, ngunit sa kabila ng lahat ng kanyang bilyon-bilyong piso, may isang bagay lang na pinapangarap si Alejandro: ang makabuo ng isang pamilya kasama ang babaeng pinakamamahal niya.

 

Si Valeria Reyes.

 

Si Valeria ay isang sikat na modelo at socialite. Maganda, sopistikada, at tila isang anghel na bumaba sa lupa. Sa loob ng dalawang taon nilang relasyon, walang ibang ginawa si Alejandro kundi ibigay ang lahat ng luho nito. Mga mamahaling bag, bakasyon sa Europa, at mga sapatos na gawa ng mga tanyag na dayuhang designer. Para kay Alejandro, walang sapat na halaga ang kanyang yaman kung hindi ito maibabahagi sa babaeng tibok ng kanyang puso.

 

Isang gabi, sa ilalim ng kumukutikutitap na mga bituin sa isang eksklusibong rooftop restaurant sa Bonifacio Global City, lumuhod si Alejandro sa harap ni Valeria. Hawak ang isang pambihirang 5-carat blue diamond ring, nagtanong siya nang may nanginginig na boses:

 

“Valeria, aking sinta… papayag ka bang pakasalan ako at makasama ko sa habambuhay?”

 

Napatakip ng bibig si Valeria. Sa harap ng mga nakatutok na camera ng kanilang mga kaibigan, sumigaw siya nang may pekeng luha sa mga mata: “Yes! Oh my God, Alejandro, yes! Million times yes!”

 

Mabilis na kumalat ang balita sa mga pahayagan at social media. Ang kasalan ng taon ay nakatakda na. Ngunit sa gitna ng selebrasyon, isang tao ang hindi mapalagay. Ang ina ni Alejandro, si Doña Carmen Santos.

 

Isang gabi bago ang pormal na hapunan ng pamilya, kinausap ni Doña Carmen ang kanyang anak sa kanilang mansiyon sa Forbes Park.

 

“Alejandro, anak,” seryosong pakiusap ng matanda habang hawak ang kamay ng anak. “Alam kong mahal mo si Valeria. Pero nag-aalala ako. Nakikita ko kung paano siya tumingin sa mga alahas mo, sa kotse mo, sa pangalan natin. Sigurado ka ba na ikaw ang mahal niya, at hindi ang iyong bilyonaryong estado?”

 

Napangiti si Alejandro nang may kumpiyansa. “Mama, kilala ko si Valeria. Hindi siya mukhang pera. Mahal niya ako kahit wala akong kahit ano.”

 

Bumuntong-hininga ang matanda. “Ang puso ng tao ay parang ginto, anak. Sinusubok sa apoy. Kung talagang tapat siya, hindi siya matatakot na harapin ang hirap kasama ka. Subukin mo siya. Dahil mas mabuting malaman ang katotohanan ngayon kaysa magising ka isang araw na huli na ang lahat.”

 

Naiwan ang mga salitang iyon sa isip ni Alejandro. Bagamat masakit sa kanya na pagdudahan ang kanyang mapapangasawa, nagpasya siyang patunayan sa kanyang ina na mali ito.

 

Gumawa si Alejandro ng isang mapangahas na plano.

 

Sa tulong ng isang matalik na kaibigang doktor sa isang pribadong ospital sa Quezon City, isinagawa ang balangkas. Isang gabi, nakatanggap si Valeria ng isang mapanirang tawag mula sa ospital.

 

“Ma’am Valeria? Kayo po ba ang fiancée ni Mr. Alejandro Santos? Nagkaroon po ng malubhang aksidente ang kanyang sasakyan habang papunta sa isang business meeting sa Tagaytay. Sumabog ang engine block at napinsala nang husto ang kanyang mukha… partikular na ang kanyang mga mata.”

 

Nataranta si Valeria. Agad siyang sumugod sa ospital. Nang buksan niya ang pinto ng intensive care unit, sumalubong sa kanya ang amoy ng gamot at ang tunog ng mga makina. Doon, nakahiga si Alejandro. Ang kanyang buong ulo at mga mata ay balot na balot ng makapal na puting benda.

 

“Alejandro!” nanginginig na sigaw ni Valeria, lumapit siya ngunit may pag-aalinlangan sa kanyang mga hakbang.

 

“Valeria… ikaw ba ‘yan?” mahinang tanong ni Alejandro, pilit na kinakapa ang hangin. “Hindi kita makita… madilim… sobrang dilim…”

 

Yumakap si Valeria at umiyak, ngunit habang nakasandal siya sa dibdib ni Alejandro, ang kanyang mga mata ay hindi nakapokus sa pag-aalala, kundi sa takot.

 

Nang lumabas si Valeria upang kausapin ang doktor, dinala siya nito sa isang madilim na sulok ng koridor.

 

“Doc, anong mangyayari sa kanya? Makakakita pa ba siya?” tanong ni Valeria, mabilis ang tibok ng dibdib.

 

Bumuntong-hininga ang doktor, sumusunod sa senaryo na binuo nila ni Alejandro. “Ipinagdarasal namin ang himala, Ma’am Valeria. Ngunit sa tindi ng pinsala ng kemikal at apoy sa kanyang mga retina, may 95% na tsansa na permanenteng mabulag si Alejandro. At dahil dito, maaaring kailanganin niyang bumaba sa kanyang posisyon bilang CEO. Kakailanganin niya ng personal na mag-aalaga sa kanya habambuhay.”

 

Parang gumuho ang mundo ni Valeria. Hindi dahil sa awa kay Alejandro, kundi dahil sa sarili niyang kinabukasan. Ang pangarap niyang marangyang buhay, ang pagiging asawa ng pinakamayamang CEO, at ang mga mararangyang party ay biglang naglaho. Papayag ba siyang maging taga-akay ng isang lalaking bulag?

 

Agad na umuwi si Valeria sa kanilang bahay sa Corinthian Gardens at ikinuwento ang lahat sa kanyang ina, si Doña Teresa Reyes.

 

“Mommy! Hindi ko kaya!” umiiyak na bulalas ni Valeria habang nagpapagulong-gulong sa sofa. “Bulag na siya! Hindi na siya ang bilyonaryong pinangarap ko! Paano na ang karera ko? Paano na ang reputasyon ko kung mag-aalaga lang ako ng isang baldado habambuhay?”

 

Si Doña Teresa, na kilala sa pagiging tuso, ay sumandal sa kanyang upuan at nag-isip. Hindi niya gustong mawala ang koneksyon ng pamilya nila sa mga Santos, ngunit ayaw din niyang magdusa ang kanyang paboritong anak.

 

Isang mapanganib at makasariling ideya ang pumasok sa kanyang isip.

 

“Huwag kang mag-alala, Valeria. May paraan,” sabi ng kanyang ina nang may mapait na ngiti. “Nakalimutan mo na ba na narito sa bahay natin si Camila?”

 

Si Camila. Ang ulilang pinsan ni Valeria na kinuha nila mula sa probinsya. Si Camila ay itinuturing nilang parang katulong sa bahay—siya ang nagluluto, naglilinis, at nag-aasikaso sa lahat ng kanilang pangangailangan kapalit ng maliit na kwarto at tirang pagkain. Si Camila ay simple, tahimik, ngunit may angking kagandahan na palaging tinatago sa likod ng mga lumang damit.

 

“Anong ibig mong sabihin, Mommy?” tanong ni Valeria, pinapahid ang kanyang mga luha.

 

“Ipadala natin si Camila sa ospital at sa mansiyon ni Alejandro. Sabihin natin na siya ang mag-aalaga sa kanya bilang kinatawan mo dahil abala ka sa pag-aayos ng mga dokumento at ari-arian,” paliwanag ni Teresa. “Tutal bulag naman si Alejandro, hindi niya malalaman kung sino ang humahawak sa kamay niya. Kapag napatunayan nating wala na talaga siyang pera, doon ka na pormal na makikipaghiwalay. Pero habang may makukuha pa tayo, gagamitin natin si Camila upang manatili tayong malapit sa kanya.”

 

Kinaumagahan, bumalik si Valeria sa ospital. Kasunod niya ang isang tahimik na babae na nakayuko at may dalang simpleng bag—si Camila.

 

Lumapit si Valeria kay Alejandro, na nakaupo sa gilid ng kama habang nakabenda pa rin ang mga mata.

 

“Alejandro, my love,” malamig na sabi ni Valeria, malayo ang distansya ng kanyang katawan sa lalaki. “Gusto kitang alagaan, pero marami akong kailangang asikasuhin para sa ating kasal at sa mga negosyo mo na naiwan. Kaya naman, dinala ko ang pinsan ko, si Camila. Siya muna ang mag-aalaga sa iyo habang hindi ako narito.”

 

Narinig ni Alejandro ang bawat salita. Ang bawat kataga ay parang patalim na sumasaksak sa kanyang puso. Ang babaeng pinangakuan niyang mamahalin at bibigyan ng lahat, ay hindi man lang siya mayakap sa oras ng kanyang pinakamadilim na pagsubok.

 

“Ganoon ba, Valeria?” mahinang tanong ni Alejandro, pinipigilan ang panginginig ng kanyang panga. “Ipinapaubaya mo na lang ako sa iba?”

 

“Para naman ito sa atin, Alejandro. Magtiwala ka kay Camila,” sabi ni Valeria bago mabilis na tumalikod at lumabas ng silid nang walang lumingon, iniwan ang kanyang “bulag” na fiancée sa kamay ng isang estranghero.

 

Dahan-dahang lumapit si Camila sa kama. Nanginginig ang kanyang kamay nang hawakan niya ang malamig na kamay ni Alejandro.

 

Ngunit nang magtagpo ang kanilang mga balat, may kakaibang naramdaman si Alejandro. Isang hawak na punô ng init, pag-aalaga, at… isang bagay na hindi niya kailanman naramdaman kay Valeria.

PART 2

 

KABANATA 1: ANG DI-INAASAHANG TAGAPAG-ALAGA

 

Ang silid sa ospital ay muling napuno ng katahimikan matapos ang marahas na pagsasara ng pinto ni Valeria. Sa ilalim ng makapal na benda na nakabalot sa kanyang mga mata, si Alejandro Santos ay hindi lamang nakakaramdam ng dilim sa kanyang paningin; nararamdaman niya ang isang malamig at walang hanggang kadiliman sa loob ng kanyang kaluluwa. Ang mga salita ng kanyang ina ay umalingawngaw sa kanyang isipan na parang isang walang awang sumpa: “Ang tunay na puso ng isang babae ay lumalabas lamang kapag naharap sa pagsubok.”

 

Napakasakit ng katotohanan. Ang babaeng inalayan niya ng kanyang buong mundo ay hindi man lang kayang magtiis ng ilang araw upang tabihan siya sa kanyang pagkakasakit.

 

“S-Sir Alejandro…”

 

Isang mahina at nanginginig na boses ang pumutol sa kanyang naglalayag na kaisipan. Iba ito sa matinis at maarte na boses ni Valeria. Ang boses na ito ay malambot, may tonong tapat, at tila may dalang takot ngunit may kasama ring labis na paggalang.

 

“Sino ka?” tanong ni Alejandro, pinapanggap ang kanyang sarili bilang isang taong nawalan ng direksyon at lakas.

 

“Ako po si Camila,” sagot ng babae, unti-unting lumalapit sa gilid ng kama. “Pinsan po ako ni Valeria. Ako po ang inatasan niya na mag-asikaso sa inyo habang… habang busy po siya.”

 

Bahagyang napangiti si Alejandro ng isang mapait na ngiti. Alam niya ang tungkol kay Camila mula sa mga kuwento ni Valeria noon—na inilalarawan si Camila bilang isang “pabigat na pinsan mula sa probinsya na walang pinag-aralan at ginagawa nilang katulong.” Ngunit sa tono ng boses nito, walang bakas ng kapangitan ng pag-uugali na madalas na ikinukuwento ni Valeria.

 

“Hindi mo ba ako kinatatakutan, Camila?” tanong ni Alejandro habang dahan-dahang kinakapa ang baso ng tubig sa lamesa sa tabi niya. Bago pa man niya ito maituwid, naramdaman na niya ang maliliit at magaspang na mga kamay na sumuporta sa kanyang palad.

 

“Huwag po kayong mag-alala, Sir. Narito po ako. Dahan-dahan lang po,” banayad na sabi ni Camila. Inalalayan niya ang baso patungo sa mga labi ni Alejandro.

 

Nang uminom si Alejandro, naramdaman niya ang kakaibang pakiramdam. Ang mga kamay ni Valeria ay palaging malambot, mabango mula sa mga mamahaling spa, ngunit palaging malamig at tila walang pakialam. Ang mga kamay ni Camila ay may mga paltos at medyo magaspang mula sa mabigat na trabaho, ngunit ang init at pag-iingat na dinala ng mga ito ay nagbigay ng hindi maipaliwanag na kapanatagan sa kanyang nagdurugong puso.

 

“Salamat,” bulong ni Alejandro nang maibaba ang baso.

 

“Walang anuman po, Sir Alejandro. Tutulungan ko po kayong makabangon o kung may kailangan pa kayo,” wika ni Camila. Sa katunayan, si Camila ay may lihim na paghanga kay Alejandro. Hindi dahil sa kanyang pera, kundi dahil nakikita niya ito sa mga balita na tumutulong sa mga mahihirap na komunidad at nagtataguyod ng mga scholarship para sa mga kabataang katulad niya na hindi nakatapos ng pag-aaral dahil sa kahirapan. Para kay Camila, isang malaking karangalan ang makatulong sa isang taong may mabuting puso—kahit na ang tingin ng pamilya Reyes sa kanya ay parang isang kasangkapan lamang upang takpan ang kakulangan ni Valeria.

 

KABANATA 2: ANG PAGBUBUKAS NG MGA MATA NG PUSO

 

Lumipas ang tatlong linggo. Inilipat si Alejandro sa kanyang pribadong mansiyon sa isang eksklusibong subdibisyon sa Taguig upang doon magpa-galing. Sa utos ni Alejandro, walang sinuman sa kanyang mga katulong o guwardiya ang pinayagang magsalita tungkol sa kanyang tunay na kalagayan. Ang lahat ay nakikipagtulungan sa kanyang pagpapanggap—kabilang na ang kanyang ina na si Doña Carmen, na lihim na nagmamasid sa takbo ng mga pangyayari.

 

Araw-araw, si Camila ang kasama ni Alejandro. Siya ang nagluluto ng kanyang mga pagkain, nag-aayos ng kanyang silid, at nagbabasa para sa kanya ng mga ulat sa negosyo at mga paborito niyang libro.

 

“Camila,” tawag ni Alejandro isang hapon habang sila ay nasa hardin. Ang hangin ay malamig, at ang amoy ng mga sariwang bulaklak ay nakapalibot sa kanila. “Bakit mo ginagawa ito? Hindi ka ba napapagod na mag-alaga ng isang lalaking bulag na baka hindi na muling makakita pa?”

 

Huminto si Camila sa pag-aayos ng kumot sa binti ni Alejandro. Tumingin siya sa mukha ng lalaki, na natatakpan pa rin ng manipis na benda (na pinalitan na ng mas magaan na proteksyon sa mata upang maging kapani-paniwala).

 

“Sir Alejandro, hindi po ako napapagod,” tapat na sagot ni Camila. “Sa totoo lang po, masaya ako na nakakatulong ako sa inyo. Noong nasa probinsya pa ako, narinig ko po kung paano kayo nagpatayo ng mga paaralan doon. Ang pinsan ko pong si Valeria… maaaring nakikita niya kayo bilang isang malaking tao, pero para sa akin, kayo po ay isang mabuting tao na nararapat na alagaan at mahalin, lalo na sa panahon na pinakamahirap ang sitwasyon.”

 

Natigilan si Alejandro. Ang mga salita ni Camila ay walang halong pambobola. Ang bawat kataga ay nanggaling sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang puso.

 

“At si Valeria?” tanong muli ni Alejandro, nais subukin ang katapatan ni Camila sa kanyang pinsan. “Hindi mo ba siya sinasabihan na pumunta rito?”

 

Natahimik si Camila. Napayuko siya at pinaglaruan ang kanyang mga daliri. Hindi niya gustong sirain ang pinsan niya sa harap ng kasintahan nito, ngunit nahihirapan din siyang magsinungaling.

 

“Si Valeria po… marami lang po siyang inaasikaso, Sir. Sabi niya po sa akin, ginagawa niya ang lahat para sa kinabukasan ninyong dalawa,” mahinang sagot ni Camila, kahit na ang totoo ay nakikita niya si Valeria gabi-gabi na umaalis ng bahay kasama ang iba’t ibang mayayamang lalaki, nagpapakasasa sa mga bar, at tinatawanan ang sitwasyon ni Alejandro.

 

“Mabuti ka talagang tao, Camila,” bulong ni Alejandro. “Sana… sana ay mas maaga kitang nakilala.”

 

Sa mga sumunod na araw, lalong naging malapit ang dalawa. Madalas silang mag-usap tungkol sa kanilang mga pangarap. Nalaman ni Alejandro na nais ni Camila na maging isang guro upang makatulong sa mga batang kapus-palad. Sa bawat kuwento ni Camila, lalong nararamdaman ni Alejandro ang unti-unting paggaling ng kanyang sugatang puso. Ang pag-ibig na akala niya ay namatay na kasama ng pagtataksil ni Valeria ay muling nabuhay—ngunit sa pagkakataong ito, ito ay nakalaan na sa isang mas karapat-dapat na babae.

 

KABANATA 3: ANG MASAMANG PLANO NG MGA REYES

 

Habang abala si Camila sa pagbibigay ng tunay na pagmamahal kay Alejandro, abala naman sina Valeria at ang kanyang inang si Doña Teresa sa paggawa ng isang mapanirang balak.

 

Sa kanilang mansiyon, nag-uusap ang mag-ina habang humihigop ng mamahaling alak.

 

“Mommy, narinig ko sa mga balita na kahit bulag si Alejandro, ang Santos Energy ay patuloy pa ring kumikita ng bilyun-bilyon,” sabi ni Valeria na may kasamang inggit at kasakiman sa mga mata. “Ngunit ang nakakainis, balak daw ni Doña Carmen na ilipat ang pamamahala ng mga shares kay Alejandro bago matapos ang taon.”

 

“Iyon nga ang pagkakataon natin, anak,” nakangiting sagot ni Doña Teresa. “Dahil bulag si Alejandro, hindi niya mababasa ang mga pinapapirmahan sa kanya. Gagamitin natin si Camila upang papirmahin si Alejandro sa isang Power of Attorney na nagbibigay sa iyo ng buong karapatan sa kanyang mga ari-arian at shares ng kompanya kapag kasal na kayo.”

 

“Pero Mommy, paano kung tumanggi si Camila? Alam mo naman ang babaeng ‘yan, masyadong mabait at parang aso kung sumunod kay Alejandro ngayon,” reklamo ni Valeria.

 

“Hindi siya makakatanggi,” malamig na banta ni Teresa. “Hawak natin ang buhay ng kanyang may-sakit na kapatid sa probinsya. Kung hindi siya susunod sa atin, ititigil natin ang pagpapadala ng pera para sa gamot ng kapatid niya. Mapipilitan siyang sumunod.”

 

Kinaumagahan, pinuntahan ni Valeria si Camila sa mansiyon ni Alejandro habang natutulog ang bilyonaryo. Dinala niya ang isang envelope na naglalaman ng mga legal na dokumento.

 

“Camila,” tawag ni Valeria nang may awtoridad nang makita ang pinsan sa kusina.

 

“Valeria? Bakit ka naparito? Akala ko ba…”

 

“Shut up!” pagsusuway ni Valeria. Inilapag niya ang mga papel sa lamesa. “Makinig ka sa akin nang mabuti. Gusto kong papirmahin mo si Alejandro sa mga papel na ito. Sabihin mo na ito ay mga dokumento para sa kanyang physical therapy at pagpapagamot sa ibang bansa. Huwag na huwag mong sasabihin na ito ay paglilipat ng kanyang mga ari-arian sa pangalan ko.”

 

Nanlaki ang mga mata ni Camila sa gulat. “Valeria, hindi ko magagawa ‘yan! Pagsasamantala ‘yan sa kalagayan ni Alejandro! Bulag siya, nagtitiwala siya sa atin!”

 

Mabilis na lumapit si Valeria at sinampal nang malakas si Camila.

 

“Huwag mo akong pangaralan, Camila! Katulong ka lang dito! Tandaan mo, ang buhay ng kapatid mo sa probinsya ay nakadepende sa perang ibinibigay namin ng Mommy ko! Isang tanggi mo pa sa akin, at sisiguraduhin kong mamatay ang kapatid mo na walang gamot!” banta ni Valeria habang nanlilisik ang mga mata.

 

Umiyak si Camila. Nadurog ang kanyang puso sa pagitan ng pagmamahal niya sa kanyang kapatid at ng kanyang katapatan sa lalaking unti-unti nang nagiging dahilan ng kanyang pagtibok ng puso.

 

“Sige… gagawin ko,” umiiyak na bulong ni Camila.

 

Hindi nila alam, sa kabilang panig ng pinto, nakatayo si Alejandro. Ang kanyang mga mata, na walang benda sa ilalim ng dilim ng pasilyo, ay punô ng nagngangalit na poot para kay Valeria—at labis na habag para kay Camila. Narinig niya ang bawat salita ng pagbabanta.

 

“Magbabayad kayo,” bulong ni Alejandro sa kanyang sarili. “At sisiguraduhin kong hinding-hindi ninyo malilimutan ang araw na ito.”

 

KABANATA 4: ANG PAGALIS NG BENDA AT ANG ENKUWENTRO

 

Sumapit ang araw ng pormal na pagbubunyag. Nagpatawag si Alejandro ng isang malaking pagtitipon sa kanyang mansiyon. Naroroon ang kanyang ina na si Doña Carmen, ang mga miyembro ng board ng Santos Energy, at siyempre, ang pamilya Reyes—si Valeria at Doña Teresa, na may dalang malalaking ngiti dahil sa paniniwalang ngayong gabi ay mapapasakanila na ang lahat ng yaman ng mga Santos.

 

Si Camila ay nakatayo sa isang sulok, nakayuko, mamasa-masa ang mga mata, at may hawak na envelope na naglalaman ng mga dokumentong ipinipilit ni Valeria na papirmahan kay Alejandro.

 

Pumasok si Alejandro sa silid, na inaalayan ng kanyang personal na bodyguard. Ang kanyang mga mata ay may manipis pa ring benda.

 

“Magandang gabi sa inyong lahat,” masiglang bati ni Alejandro.

 

“Alejandro, my love!” agad na lumapit si Valeria at humawak sa kanyang braso, nagpapanggap na nag-aalalang fiancée sa harap ng mga miyembro ng board. “Salamat naman at maayos ang lagay mo. Narito kami upang suportahan ka sa iyong desisyon na ipaubaya na sa akin ang pamamahala ng kompanya dahil sa iyong… kalagayan.”

 

“Ah, Valeria,” sagot ni Alejandro nang may malamig na boses. “Salamat sa iyong walang katapusang pag-aalaga… o dapat ko bang sabihin, kay Camila?”

 

Napakunot ang noo ni Valeria ngunit pilit pa ring ngumiti. “Ano ka ba, Alejandro, si Camila ay katulong lang natin. Ako ang tunay na nag-asikaso ng lahat mula sa likod ng entablado.”

 

Tumingin si Alejandro sa direksyon ni Camila. “Camila, lumapit ka rito.”

 

Nanginginig na lumapit si Camila, bitbit ang envelope. “S-Sir Alejandro…”

 

“Nariyan ba ang mga papel na gusto mong papirmahan sa akin, Camila?” tanong ni Alejandro.

 

Bago pa makasagot si Camila, sumingit na si Valeria. “Yes, Alejandro! Iyan ang mga papel para sa paglilipat ng pamamahala. Pirmahan mo na upang matapos na ang lahat at maalagaan ka na namin nang maayos.”

 

Huminga nang malalim si Alejandro. Dahan-dahang itinaas ng kanyang mga kamay ang benda sa kanyang ulo. Inalis niya ito nang tuluyan.

 

Ipinikit niya ang kanyang mga mata ng ilang segundo, at pagkatapos ay idinilat ang mga ito. Ang kanyang mga mata ay malinaw, makinang, at punô ng determinasyon at poot. Walang bakas ng anumang pinsala o pagkabulag.

 

Nagulat ang buong silid. Napahakbang paurong sina Valeria at Doña Teresa sa matinding gulat.

 

“A-Alejandro?!” nauutal na sigaw ni Valeria. “Nakakakita ka?!”

 

“Oo, Valeria. Nakakakita ako,” malamig at mariing sabi ni Alejandro habang naglalakad patungo sa kanya nang may buong lakas at awtoridad ng isang bilyonaryo. “At nakita ko ang lahat. Nakita ko kung paano mo ako iniwan nang akala mo ay wala na akong silbi. Nakita ko kung paano ninyo itinuring na parang basura si Camila. At narinig ko kung paano ninyo siya pinagbantaan upang pirmahan ko ang mga papel na ito na magnanakaw sa aking kompanya!”

 

Mabilis na namutla si Valeria. “No… Alejandro, hindi ‘yan totoo! Mahal kita! Ginawa ko lang ‘yun dahil…”

 

“Dahil sa pera ko!” putol ni Alejandro. “Mula noong una, ang yaman ko lang ang hinabol mo. Ang aking ina ay tama. Sinubok ko ang pag-ibig mo, at napatunayan kong ikaw ay walang iba kundi isang linta na nabubuhay sa pawis ng iba.”

 

Humarap si Alejandro sa mga pulis na kanina pa pala naghihintay sa labas ng silid sa utos ni Doña Carmen.

 

“I-arrest ninyo ang dalawang babaeng ito sa krimen ng attempted extortion, coercion, at blackmail laban kay Camila Reyes,” utos ni Alejandro.

 

“Hindi! Alejandro, pakinggan mo ako! Hindi mo ito pwedeng gawin sa akin!” tili ni Valeria habang pinupusasan siya at ang kanyang ina ng mga awtoridad. Ngunit walang nakinig sa kanila. Nilayasan sila ng mga miyembro ng board na may pandidiri sa kanilang mga mukha.

 

KABANATA 5: ANG TOTOONG LIWANAG NG PAG-IBIG

 

Nang tuluyang matahimik ang silid, tanging si Alejandro, ang kanyang ina na si Doña Carmen, at si Camila na lamang ang naiwan.

 

Si Camila ay nakatayo pa rin sa sulok, tahimik na umiiyak, natatakot na baka magalit din sa kanya si Alejandro dahil naging bahagi siya ng plano—kahit na napilitan lamang siya.

 

Dahan-dahang lumapit si Alejandro kay Camila. Hawak ang kanyang kamay, lumuhod siya sa harap nito, katulad ng ginawa niya kay Valeria noon—ngunit sa pagkakataong ito, ang kanyang puso ay punô ng totoong emosyon at katapatan.

 

“Camila,” mahabing sabi ni Alejandro habang nakatingin nang diretso sa mga mata nito. “Huwag kang matakot. Alam ko ang lahat ng hirap na pinagdaanan mo sa kamay ng iyong tiyahin at pinsan. Mula ngayon, hindi ka na kailanman magiging katulong o yaya ng sinuman. Ang iyong kapatid ay dinala na ng aking mga tauhan sa pinakamahusay na ospital sa Maynila, at ako na ang magbabayad sa lahat ng kanyang pagpapagamot hanggang sa tuluyan siyang gumaling.”

 

Napasinghap si Camila, napahagulgol siya sa tuwa at pasasalamat. “Sir Alejandro… bakit ninyo ito ginagawa para sa akin?”

 

Ngumiti si Alejandro, isang ngiti na ngayon lamang nakita ni Camila na ganoon kasaya at kapayapa.

 

“Dahil noong ako ay nagpanggap na bulag upang hanapin ang totoong pag-ibig, ikaw ang naging liwanag ko sa dilim,” sagot ni Alejandro. “Hindi mo nakita ang aking bilyun-bilyong piso; nakita mo ang aking puso. At ngayon, nais kong tanungin ka… papayag ka bang maging reyna ng aking buhay, hindi bilang isang katulong, kundi bilang aking asawa at katuwang sa habambuhay?”

 

Tumingin si Camila kay Doña Carmen, na nakangiting tumatango sa kanya nang may pag-apruba at pagmamahal.

 

Humarap muli si Camila kay Alejandro, pinunasan ang kanyang mga luha, at sumagot nang may buong katapatan:

 

“Opo, Alejandro. Tinatanggap ko… dahil noon pa man, minahal na kita hindi dahil sa kung anong mayroon ka, kundi dahil sa kung sino ka.”

 

Nagyakap ang dalawa sa ilalim ng maliwanag na ilaw ng mansiyon, isang patunay na ang totoong pag-ibig ay hindi nangangailangan ng paningin upang makita ang ginto sa puso ng isang tao. At para kay Alejandro Santos, ang kanyang pansamantalang pagkabulag ang nagbukas ng kanyang mga mata sa pinakamagandang katotohanan ng kanyang buhay.