Inutusan Ako Ng Aking Asawa Na Magtago Sa Madilim Na Sulok Ng Party Dahil Nakakahiya Raw Ang Damit Ko Ngunit Nangatog Ang Kanyang Tuhod Nang Lumuhod Sa Harapan Ko Ang Bilyonaryong Gusto Niyang Ma-Impress

Ang gabi kung kailan inutusan ako ng aking asawa na magtago sa pinakamadilim na sulok ng party ng kanyang kumpanya, nakasuot ako ng isang navy blue na bestida. Isa itong lumang damit na tinahi at niremedyuhan ko ng sarili kong mga kamay upang magmukhang pormal. Ngunit si Julian, ang lalaking pinaglaanan ko ng limang taon ng aking buhay, ay hindi nahihiya sa aking damit. Nahihiya siya sa akin. Nahihiya siya sa babaeng pinakasalan niya, sa mismong gabi kung kailan magmamakaawa siya sa pinakamakapangyarihang tao sa kumpanya upang itaas siya sa pwesto.

Ako si Elena, dalawampu’t walong taong gulang. Nang makilala ko si Julian, isa lamang siyang hamak na ahente na puno ng pangarap ngunit walang pera. Minahal ko siya nang totoo. Tinulungan ko siyang makabangon. Ako ang nagbudget ng aming maliit na kita, nagluto ng kanyang mga baon, at nag-plantsa ng kanyang mga murang polo upang magmukha siyang kagalang-galang sa trabaho.

Dahil sa aking walang-sawang suporta, unti-unting umangat ang posisyon ni Julian sa Apex Innovations, isang kilalang tech and real estate firm. Naging Senior Director siya. Kasabay ng pag-angat ng kanyang sweldo ay ang pagbili niya ng mga mamahaling suit at relo. Ngunit kasabay din nito ang pagbabago ng kanyang ugali.

Naging malamig siya. Naging mapunahin. Palagi niyang ikinukumpara ang aking simpleng pananamit sa mga nagkikislapang damit ng mga babae sa kanyang opisina. Hindi niya alam na ang dahilan kaya hindi ako bumibili ng bagong damit ay dahil palihim kong ipinambabayad ang ipon ko sa mga utang na ginawa niya para sa kanyang mga “luho” sa negosyo.

At ang lahat ng kanyang pagmamataas ay umabot sa sukdulan sa gabi ng kanilang Grand Anniversary Gala.

ANG KAHIHIYAN SA LOOB NG GRAND BALLROOM

Ginanap ang party sa isang sikat at five-star hotel sa BGC. Inimbitahan ang lahat ng mga executives, pati na ang kanilang mga asawa. Nakatakdang dumalo ang pinakamataas na Chairman at nag-iisang may-ari ng buong parent company—isang misteryosong bilyonaryo na nag-iisang magdedesisyon kung sino ang ipo-promote bilang bagong Vice President. Desperado si Julian na makuha ang posisyon na iyon.

Habang naglalakad kami sa malaking lobby, nakakapit ako sa braso ni Julian. Pilit kong iniaayos ang aking navy blue na bestida.

Ngunit bago pa man kami makapasok sa main doors kung saan nandoon ang mga bilyonaryo at VIPs, biglang hinila ni Julian ang braso ko papunta sa isang madilim na pasilyo malapit sa service entrance ng mga waiter.

“Julian? Bakit tayo nandito?” naguguluhan kong tanong.

Binitawan niya ang braso ko na parang nandidiri siya. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, ang kanyang mga mata ay puno ng pagkadismaya.

“Huwag kang pumasok sa loob,” malamig at matigas niyang utos. “Dito ka lang sa sulok na ‘to. Kapag tapos na ang party, i-tetext kita para umuwi.”

Nanlaki ang mga mata ko. Parang may tumusok na yelo sa aking dibdib.

“A-Ano? Asawa mo ako, Julian! Bakit mo ako itatago sa madilim na sulok na ito?!” nanginginig kong tanong, nagsisimulang mamuo ang mga luha sa aking mga mata.

Bumuntong-hininga siya nang malakas.

“Elena, tingnan mo nga ang sarili mo! Napaka-cheap ng itsura mo! Ang bestida mo, halatang ukay-ukay at tinahi lang! Lahat ng tao sa loob ay nakasuot ng designer brands! Dadating ang Supreme Chairman mamaya. Kapag nakita niya na ganito ang itsura ng asawa ko, baka isipin niyang wala akong kwentang tao at hindi niya ako gawing Vice President! Nakakasira ka ng imahe!”

“Julian… asawa mo ako. Dugo’t pawis ko ang ibinigay ko para marating mo ‘yang posisyon mo…” umiiyak kong bulong.

“Wala akong pakialam!” madiin niyang bulyaw, inilalapit ang kanyang mukha sa akin. “Diyan ka lang! Huwag na huwag kang lalabas kung ayaw mong iwan kita nang tuluyan!”

ANG K.ABIT SA HARAP NG LIWANAG

Bago pa man ako makasagot, narinig namin ang tunog ng matutulis na takong. Mula sa maliwanag na bahagi ng lobby, lumapit ang isang babaeng nakasuot ng isang kumikinang na pulang gown, may suot na mamahaling diyamanteng kwintas, at may makapal na make-up.

Si Valerie. Ang kanyang bata at ambisyosang sekretarya.

“Julian, babe! Kanina pa kita hinihintay sa loob,” malambing na tawag ni Valerie, hindi man lang nahihiya sa presensya ko. Lumapit siya kay Julian at pumulupot sa braso ng asawa ko!

Tiningnan ako ni Valerie mula ulo hanggang paa, at tumawa siya nang mapang-insulto.

“Oh, my god. Ito na ba ang asawa mong sinasabi mo? You’re right, Julian. Mukha siyang katulong. Good thing tinago mo siya rito. Nakakahiya kung makita siya ng mga investors.”

Sa halip na ipagtanggol ako, ngumiti si Julian kay Valerie at hinawakan ang kamay nito.

“Hayaan mo na siya diyan, Valerie. Ikaw ang ipapakilala ko bilang partner ko ngayong gabi. Ikaw ang mas nababagay sa isang magiging Vice President.”

Tinalikuran nila ako. Naglakad sila papasok sa maliwanag at marangyang ballroom, nagtatawanan, iniiwan akong mag-isa sa madilim na pasilyo na amoy pagkain mula sa kusina.

Naiwan akong nakatayo doon. Pinunasan ko ang mga luha sa aking pisngi. Ang asawang sinuportahan ko nang buong puso ay ikinahiya ako dahil sa aking damit at ipinagpalit ako sa harap ng aking mga mata. Inakala niyang isa akong mahina at walang-kwentang palamunin na susunod na lamang sa kanyang kalupitan.

Ngunit ang hindi alam ni Julian, ang babaeng itinago niya sa madilim na sulok ay ang mismong babaeng nagmamay-ari ng buong liwanag ng kumpanya…

Part 2

Nagpatuloy ang kasiyahan sa loob ng grand ballroom. Masayang nakikipag-cheers si Julian sa kanyang mga kasamahan habang nakapulupot sa kanyang braso ang nagmamayabang na si Valerie. Para sa kanila, perpekto ang gabi. Akala nila ay hawak na nila ang tagumpay.

Nang tumugtog ang musika para sa pagdating ng pinakamataas na Supreme Chairman at nag-iisang may-ari ng Apex Innovations, natahimik ang buong bulwagan. Lahat ay pumuwesto at naghintay na bumukas ang malalaking pintuan.

Bumukas ang mga pinto. Ngunit sa halip na dumeretso sa VIP stage ang Chairman, huminto ang misteryosong bilyonaryo sa gitna ng entablado habang may hawak na mikropono. Seryoso at malamig ang mukha nito.

“Magandang gabi sa inyong lahat,” panimula ng Supreme Chairman. “Bago natin simulan ang paggawad ng posisyon para sa bagong Vice President, may gusto muna akong linawin. Ang tagumpay ng kumpanyang ito ay hindi itinayo ng mga taong nagmamataas at ikinahihiya ang kanilang pinanggalingan… kundi ng mga taong nagmahal nang tapat kahit sa gitna ng karalitaan.”

Napangiti si Julian at lalong lumapit kay Valerie, nag-aabang na tawagin ang kanyang pangalan. “Ayan na, babe,” bulong pa ni Julian kay Valerie. “Akin na ang pwesto.”

“Ngunit ikinalulungkot ko,” pagpapatuloy ng Chairman, “na may nakita akong isang nakasusuklam na eksena sa labas ng ballroom na ito kanina. Isang lalaking nagngangalang Julian… na inutusan ang kanyang sariling asawa na magtago sa isang madilim na sulok dahil lang sa suot nitong lumang damit, habang ipinaparada ang kanyang kerida.”

Nanigas ang buong katawan ni Julian. Ang ngiti sa kanyang mga labi ay biglang napalitan ng matinding kaba. Luminga-linga siya sa paligid, namumutla habang nagbubulungan ang mga board members.

“Ipapasok ko ngayon ang tunay na may-ari ng kumpanyang ito… ang nagmamay-ari ng 70% ng shares ng Apex Innovations,” malakas at mariing wika ng Chairman. “Ang babaeng tahimik na nagtrabaho sa likod ng mga tagumpay natin, ngunit ikinahiya ng sarili niyang asawa… si Elena!”