ITINAKWIL AT KINUTYA AKO NG AKING PAMILYA MATAPOS KONG PAKASALAN ANG ISANG 60-TAONG-GULANG NA MAYAMANG BABAE; NGUNIT SA UNANG GABI NG AMING KASAL, NANG ITAAS KO ANG KANYANG BELO, NATUKLASAN KO ANG ISANG NAKAKASURPRISANG LIHIM NA TULUYANG NAGBAGO SA BUONG BUHAY KO!

Dalawampu’t tatlong taong gulang pa lamang ako, si Mateo. Ang buhay ko noon ay isang sunud-sunod na paghihirap. Dahil sa sunud-sunod na pagkalugi ng maliit naming negosyo at sa tambak-tambak na utang ng aking pamilya, itinaboy ako ng sarili kong mga magulang at mga kapatid. Para sa kanila, isa lamang akong pabigat—isang hamak na walang kuwentang anak na hindi nakatulong kailanman.

Isang araw, nagbago ang lahat nang makilala ko si Donya Rosalinda. Siya ay isang kilalang negosyante at bilyonaryo sa aming lalawigan. Sa edad na animnapung taon, mayaman siya, maimpluwensya, ngunit nag-iisa. Ewan ko kung bakit, ngunit sa gitna ng kanyang kapangyarihan, pinili niya akong alukin ng kasal. Ang tanging kondisyon niya: aalagaan ko siya habang-buhay kapalit ng pagbayad sa lahat ng utang ng pamilya ko at pagbibigay sa akin ng magandang buhay.

Nang malaman ito ng pamilya ko, halos isumpa nila ako.

“Wala kang hiya, Mateo!” sigaw ng aking ama sa mukha ko habang pinipirmahan ko ang kontrata. “Ipinagpalit mo ang dangal ng pamilya natin sa isang matandang uugod-ugod na gurang para lang sa pera! Huwag na huwag kang magpapakita sa amin kailanman!”

Itinaboy nila ako nang may kasamang dura at panlalait. Ang mga kapatid ko ay tinawag akong sugar baby at palamunin. Walang dumalo sa aming simpleng kasal maliban sa mga abugado ni Donya Rosalinda.

Sumapit ang gabi ng aming kasalan.

Nasa loob kami ng isang marangyang silid sa mansyon. Si Donya Rosalinda ay nakaupo sa gilid ng malaking kama, nakasuot ng makapal na pulang belo na tumatakip sa kanyang mukha, at nakasuot ng tradisyonal na pormal na kasuotan.

Nanginginig ang mga kamay ko habang lumalapit sa kanya. Pakiramdam ko ay ibinenta ko ang aking kaluluwa sa demonyo para lamang sa kaligtasan ng pamilya ko na nagtapon din naman sa akin.

“Donya Rosalinda…” pabulong at nanginginig kong tawag. “Tapos na ang kasal… ano na ang gusto mong unahin kong gawin?”

Hindi siya sumagot agad. Dahan-dahang iniangat ni Donya Rosalinda ang kanyang nanginginig na kamay, hinawakan ang laylayan ng belo, at isinabit ito patalikod.

Nang tuluyang matanggal ang belo at tumama sa mukha niya ang liwanag ng lampara, nanigas ang buong katawan ko. Parang binuhusan ng yelo ang ulo ko, at ang hininga ko ay nawala sa aking dibdib.

Ang babaeng kaharap ko… ang sinasabi nilang 60-taong-gulang na mayaman… ay hindi si Donya Rosalinda!

Part 2

Ang babaeng nakatingin sa akin ngayon ay hindi ang kulubot at may edad na mukha ng isang animnapung taong gulang na bilyonaryo. Sa halip, ang bumungad sa akin ay isang napakagandang mukha ng isang dalaga na nasa edad dalawampu’t lima lamang! Mayroon siyang maputing balat, maamong mata, at mapupulang labi na bahagyang nakangiti.

Nanlalaki ang mga mata ko habang napaatras. “S-sino ka? Nasaan si Donya Rosalinda? Paanong…”

Bago pa ako makapagsalita nang tuluyan, dahan-dahang tumayo ang dalaga at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang aking nanginginig na kamay.

“Huwag kang matakot, Mateo,” mahinahon at malambing niyang sabi. “Walang Donya Rosalinda na animnapung taong gulang. Ako si Rosalinda… ang totoong tagapagmana ng buong ari-arian. Ang kuwento tungkol sa aking edad at hitsura ay isang patibong lamang na inihanda ng aking abugado para sa isang espesyal na layunin.”

Hindi makapaniwala ang aking isip. “B-bakit mo ginawa ito? Bakit ako ang pinili mo?”

“Dahil matagal na kitang pinagmamasdan, Mateo,” pagtatapat niya habang tinititigan ako nang diretso sa mga mata. “Nakita ko ang iyong kasipagan, ang iyong katapatan sa iyong pamilya kahit pa pinahirapan ka nila, at ang busilak mong puso sa kabila ng kahirapan. Nais ko ring subukan kung sino ang magmamahal sa akin nang buong-puso—hindi dahil sa mukha o sa kayamanan, kundi dahil sa kung sino talaga ako.”

Nang marinig ko ang mga salitang iyon, naramdaman ko ang bigat sa aking dibdib na unti-unting nawala. Ang akala ko ay simula na ito ng aking kaparusahan, ngunit ito pala ang simula ng aking paglaya.