NAG-ISA AKONG PUMUNTA SA OSPITAL SA GITNA NG BAGYO UPANG MANGANAK. WALA AKONG PERA AT WALA AKONG KASAMA. NGUNIT NANG LUMABAS ANG SANGGOL, ANG MATAPOBRE AT KINATATAKUTANG DOKTORA NA NAGPAANAK SA AKIN AY BIGLANG BUMAGSAK SA SAHIG AT HUMAGULGOL NANG NAPAKALAKAS SA HARAP NG LAHAT.

Madilim na gabi. Malakas ang ulan. Sa gitna ng bagyong humahampas sa Maynila, isang babaeng nag-iisa ang naglalakad patungo sa pinakamalaking ospital sa lungsod. Basang-basa, namimilipit sa sakit, at walang kahit isang kasama. Si Clara iyon—23 anyos, buntis na kabuwanan, at nag-isa na matapos ang trahedya sa kanyang buhay.

Walong buwan na ang nakalipas nang mawala si Troy, ang lalaking pinakamamahal niya, sa isang car accident. Walang pamilya, walang pera, at walang matatakbuhan. Ngunit nang pumutok ang kanyang panubigan sa gitna ng unos, wala siyang ibang mapagpuntahan kundi ang Imperial Medical Center. Ang ospital na pag-aari ng pinakamayamang pamilya sa buong lungsod.

Pagpasok niya sa emergency room, halos mawalan na siya ng malay. “Tulong po… manganganak na po ako…” ang kanyang garalgal na pakiusap bago siya tuluyang bumagsak sa malamig na sahig. Mabilis siyang inilipat sa delivery room. Doon niya nakilala ang Head Obstetrician na si Dr. Victoria Imperial—ang may-ari mismo ng ospital, isang bilyonarya, at kilala sa buong Maynila bilang napakagaling na doktor pero napakasungit at walang-puso.

Takot na takot ang mga nars sa kanya. Walang ngiti. Walang malasakit na makikita sa kanyang mga mata. Para kay Dr. Victoria, si Clara ay isa lang ordinaryong charity patient na kailangang tapusin ang trabaho. Hindi man lang niya tiningnan nang mabuti ang mukha ng dalaga dahil natatakpan ito ng basang buhok at pawis.

“Prepare for emergency delivery,” malamig na utos niya. Habang si Clara ay sumisigaw sa matinding sakit, paulit-ulit niyang binabanggit ang pangalan ni Troy sa gitna ng paghihirap. “Troy… tulungan mo ako…” ngunit walang nakarinig. Ang mga makina, ang ulan sa labas, at ang sariling paghinga niya ang tanging naririnig.

Halos isang oras ang lumipas ng matinding paglaban. Hanggang sa isang malakas na iyak ang sumambulat sa buong delivery room. “Waaaaah! Waaaaah!” Isang malusog na batang lalaki. Si Clara ay tuluyang nawalan ng malay dahil sa pagod, pero ligtas na ang bata.

Kinuha ni Dr. Victoria ang sanggol upang linisin ito. Habang pinupunasan niya ang maliit na katawan, may kakaibang pakiramdam na biglang sumiklab sa kanyang dibdib. Pamilyar ang mukha. Napakapamilyar. Nang maabot niya ang kanang balikat ng bata at makita ang natatanging birthmark na hugis gaseng buwan… biglang nanlaki ang kanyang mga mata.

Parang huminto ang mundo niya. Ang malamig at matapang na doktora na walang kinatatakutan ay biglang nanginginig. Hindi siya makahinga. Hindi siya makagalaw. Ang birthmark na iyon… imposibleng magkamali siya. Iyon ang eksaktong marka na namana sa pamilya ng mga Imperial. Ang marka na mayroon ang kanyang yumaong asawa… at ang marka na mayroon din ang kanyang yumaong anak na si Troy.

Nanginginig ang mga kamay niya habang inilalapit niya ang sarili kay Clara na walang malay. Dahan-dahan niyang hinawi ang basang buhok na tumatakip sa mukha ng dalaga. At nang makita niya nang buo ang mukha ni Clara…

Ang natitira pa ay ang biglaang pagbagsak ng isang matigas na puso sa malamig na sahig ng delivery room.

PART 2

Nabasag ang katahimikan ng delivery room nang umalingawngaw ang hagulgol ni Dr. Victoria Imperial. Ang babaeng kilala ng buong Maynila bilang matigas ang dibdib, walang emosyon, at tinitingala ng lahat ay nakaluhod ngayon sa sahig, yakap-yakap ang sarili habang tumutulo ang mga luha sa kanyang mga mata.

“T-Troy…” nanginginig at basag ang boses na tawag ni Dr. Victoria sa pangalan ng kanyang pumanaw na anak.

Nag-alala ang mga nars at resident doctors. Mabilis nilang nilapitan ang doktora. “Dra. Victoria! Ayos lang po ba kayo? May masakit po ba sa inyo? Gusto niyo po bang tawagin ko ang cardiology?” tanong ng isang nars na nanginginig din sa takot at gulat dahil ngayon lang nila nakitang umiyak ang kanilang pinuno.

Itinaas ni Dr. Victoria ang kanyang nanginginig na kamay at itinuro si Clara na kasalukuyang walang malay sa operating table. “H-Hindi… hindi ko anak si Troy lang… Ang babaeng ‘to… ang babaeng pinagtabuyan ko at tinawag na ordinaryong charity patient…”

Tumayo si Dr. Victoria nang may pagmamadali. Lumapit siya kay Clara, hinawakan ang malamig na mga kamay nito, at paulit-ulit na humingi ng tawad. “Anak… Patawarin mo ako. Patawarin mo ang mama…”

Nanginig ang mga nars. Ang tinutukoy ba ni Dr. Victoria ay ang nobya ni Troy? Noong mamatay si Troy sa car accident walong buwan na ang nakalipas, buong akala ni Dr. Victoria ay nakipaghiwalay na ang babae sa anak niya o isa lamang itong lumipas na panandaliang relasyon. Hindi niya kailanman inakala na ang babaeng pumasok sa kanyang ospital sa gitna ng bagyo—basang-basa, walang pera, at nag-iisa—ay ang pinakamamahal na kasintahan ng kanyang nag-iisang anak, at ang nag-iisang tagapagmana ng dugo ng mga Imperial.

Niyakap ni Dr. Victoria ang sanggol nang buong higpit. Hinalikan niya ang noo nito habang umiiyak nang walang tigil sa harap ng buong delivery staff. “Akin ka na… apo ko… ligtas ka na ngayon.”