Akala ng lahat ay nasa Canada ang asawa ko, hanggang sa bumulong ang anak ko: “Mama, nakatira si Papa sa likod ng pader at umiiyak siya.” 

Akala ng lahat ay nasa Canada ang asawa ko, hanggang sa bumulong ang anak ko: “Mama, nakatira si Papa sa likod ng pader at umiiyak siya.”

“Mama… nakatira si Papa sa likod ng pader, at umiiyak siya kapag wala ka.”

 

Lahat ng kapitbahay namin dito sa Project 4, Quezon City, inggit na inggit sa akin. Sino ba namang hindi? May mabait akong asawa na halos tatlong taon nang nagtatrabaho bilang IT Consultant sa Toronto, Canada. Buwan-buwan, walang bawas na isang daang libong piso ang ipinapadala niya sa amin ng apat na taong gulang kong anak na si Penny. May pambili kami ng masasarap na pagkain, nakatira kami sa isang malaking lumang bahay na arkila namin sa aming Tito Roger, at nakakapag-aral si Penny sa isang pribadong paaralan.

 

“Swerte mo talaga kay Marco, Joy. Bihira na ang lalaking ganyan kasipag. Hindi pinapabayaan ang pamilya kahit napakalayo,” madalas sabihin ng mga kumare ko.

 

Ngumingiti lang ako. Tumitango. Pero sa loob-loob ko, may malamig na kutsilyong unti-unting sumasaksak sa puso ko araw-araw.

 

Dahil sa loob ng isang taon, hindi ko na nakita nang malinaw ang mukha ng asawa ko.

 

Tuwing hihilingin ko na mag-video call kami para makita siya ni Penny, laging may dahilan si Marco.

“Ang hina ng internet dito sa apartment, Joy.”

“Sira ang front camera ng laptop ko, hayaan mo, ipapaayos ko kapag sumweldo.”

“Kakauwi ko lang galing sa overtime, sobrang dumi at pagod ko, ayaw kong makita mo akong ganito.”

 

Noong una, naniwala ako. Sino ba naman ako para magduda sa lalaking halos magpakamatay sa trabaho sa ibang bansa para lang sa amin? Pero habang tumatagal, ang mga dahilan niya ay naging parang mga gasgas na plaka. Nagpapadala siya ng mga larawan—isang tasa ng kape sa tabi ng laptop, bintanang may makapal na niyebe sa labas, mga kalsada ng Toronto na nababalutan ng yelo. Ngunit kahit kailan, walang selfie. Walang bagong larawan ng kanyang mukha.

 

Nagsimulang pumasok ang mga madidilim na hinala sa isip ko. May iba na ba siya roon? May bago na ba siyang pamilyang pinapakain sa Canada, at ang perang pinapadala niya sa amin ay pampalubag-loob na lamang para hindi ko siya habulin?

 

Tuwing gabi, umiiyak ako habang tinititigan ang kawalan. Ngunit sa umaga, kapag nakikita ko si Penny na mahigpit na niyayakap ang cellphone habang sumisigaw ng “Papa! I love you!” kapag tumatawag si Marco sa voice call, pinipilit kong lunukin ang lahat ng pagdududa. Pinipili kong maging bulag.

 

Hanggang sa dumating ang gabing iyon.

 

Napakalakas ng ulan sa Quezon City. Ang mga patak ng ulan na humahampas sa lumang bubong na yero ng aming inuupahang bahay ay parang mga daliring desperadong kumakatok upang makapasok. Madilim ang buong paligid, maliban sa liwanag ng screen ng cellphone ko.

 

Kakatulog lang ni Penny sa tabi ko nang mag-vibrate ang telepono ko. Mensahe mula kay Marco.

 

“Busy ako sa meeting kasama ang mga bagong client dito sa Toronto tonight, mahal. Baka ilang araw muna akong hindi makatawag. Mag-iingat kayo riyan ni Penny. Mahal ko kayo.”

 

Kasama ng chat ang isang larawan: isang madilim na sulok ng opisina, isang baso ng mainit na tsaa, at sa gilid ay ang repleksyon ng isang bintanang may hamog ng winter.

 

Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang sumasakit kong dibdib. “Salamat, mahal. Mag-iingat ka rin diyan,” reply ko, bago ko ipinatong ang telepono sa side table.

 

Alas-dos ng madaling araw nang magising ako.

 

Hindi dahil sa ingay ng kulog, kundi dahil sa isang kakaibang tunog. Kaluskos. Mahina ngunit paulit-ulit na tunog ng tsinelas na tila dahan-dahang sumasayad sa sahig ng madilim na hallway sa labas ng aming kwarto.

 

Kinabahan ako. Magnanakaw ba?

 

Dahan-dahan kong kinapa ang tabi ko. Malamig. Wala roon si Penny.

 

Agad na lumukso ang puso ko sa aking lalamunan. Mabilis ngunit tahimik akong bumangon, binuksan ang pinto ng kwarto, at sumilip sa hallway. Ang tanging liwanag na nagmumula sa bintana ng sala ay sapat na upang makita ko ang isang maliit na anino.

 

Nakatayo si Penny sa dulo ng hallway, yakap-yakap ang luma at punit-punit niyang teddy bear. Gulo-gulo ang kanyang buhok, at nakatitig siya sa pader sa tapat ng aming lumang bodega. Ang pader na iyon ay gawa sa makapal na plywood at semento—isang double-wall partition na itinayo ni Tito Roger noong nakaraang taon upang harangan daw ang mga lumang tubo ng tubig.

 

“Penny…” bulong ko, pilit pinapanatiling mahinahon ang aking boses upang hindi siya magulat. “Anong ginagawa mo riyan, baby? Bakit gising ka pa?”

 

Hindi lumingon si Penny. Nanatili siyang nakatitig sa pader. Dahan-dahan, itinuro ng kanyang maliit na daliri ang madilim na bahagi ng kahoy.

 

“Penny, halika na kay Mama. Malamig dito sa labas,” sabi ko habang dahan-dahang lumalapit sa kanya.

 

Nang hawakan ko ang kanyang balikat, naramdaman kong nanginginig siya. Hindi dahil sa lamig ng aircon o ng ulan, kundi dahil sa takot. Humarap siya sa akin, ang kanyang malalaking mata ay basa ng luha.

 

Inilapit niya ang kanyang bibig sa tenga ko, at sa pinakamahinang bulong na narinig ko sa buong buhay ko, sinabi niya ang mga salitang nagpatigil sa takbo ng mundo ko:

 

“Mama… nakatira si Papa sa likod ng pader. At umiiyak siya kapag wala ka.”

 

Nanigas ang buong katawan ko. Ramdam ko ang bawat balahibo ko sa braso na tumayo.

 

“P-Penny… ano bang sinasabi mo?” pilit kong tawa, bagaman ang dibdib ko ay parang sasabog na. “Nasa Canada si Papa, di ba? Malayo siya. Doon sa may snow…”

 

Umiling si Penny. “Hindi, Mama. Gabi-gabi, kapag tulog ka na, naririnig ko siyang tinatawag ang pangalan ko mula sa loob ng pader. Sabi niya, gusto niya akong yakapin… pero bawal daw lumabas ang mga halimaw.”

 

Biglang tumahimik ang paligid. Ang tunog ng ulan sa labas ay tila biglang lumayo.

 

Sa gitna ng nakabibinging katahimikan sa loob ng hallway, naglakad ako nang dahan-dahan patungo sa pader. Ang aking kamay ay nanginginig habang papalapit sa malamig na ibabaw ng plywood. Ipinatong ko ang aking palad dito.

 

Tuk. Tuk.

 

Kumatok ako nang mahina.

 

Walang sagot. Isang malalim, walang laman na katahimikan ang sumalubong sa akin.

 

“Haka-haka lang ‘yan ng anak ko,” bulong ko sa sarili ko, pilit na binibigyan ng lohika ang sitwasyon. “Masyado lang niyang namimiss ang Papa niya.”

 

Ngunit bago ko pa man maialis ang aking kamay, naramdaman ko ang isang mahinang panginginig mula sa kabilang panig ng pader.

 

Kaluskos.

 

Parang may dahan-dahang gumagapang sa loob. At kasunod niyon… ang tunog ng mga kuko na dahan-dahang kumakamot sa kahoy.

 

Ssssk… ssssk…

 

Napaatras ako, halos mabuwal sa sahig habang takip-takip ang aking bibig upang hindi makasigaw. Hinila ko si Penny patalikod sa akin.

 

At sa sandaling iyon, habang nakatitig ako sa madilim at malamig na pader, biglang umilaw ang cellphone ko na hawak-hawak ko pa rin. Isang bagong mensahe ang pumasok mula sa account ng aking asawa na si Marco.

 

“Tulog na ba kayo ng anak ko? Miss na miss ko na kayo. Huwag kayong mag-alala, magkakasama rin tayo balang araw.”

 

Kasabay ng liwanag ng screen ng aking telepono, narinig ko ang isang napakahina, basag, at nanginginig na tinig na nagmula sa loob mismo ng pader—isang tinig na kilalang-kilala ng puso ko, umiiyak at nagmamakaawa:

 

“Joy… tulungan mo ako… Joy…”

 

PART 2:

 

KABANATA 1: Ang Umaga ng Pangamba

 

Hindi ko na nagawang matulog muli nang gabing iyon. Binuhat ko si Penny pabalik sa aming kwarto, ni-lock ang pinto, at itinulak ang mabigat na aparador upang harangan ito. Buong gabi kong yakap-yakap ang aking anak habang nakatitig sa pinto, naghihintay kung may biglang wawasak nito mula sa labas. Sa labas, ang ulan ay patuloy na bumubuhos, tila walang katapusan, sumasabay sa agos ng aking mga luha at naglalakihang mga tanong sa aking isipan.

 

Kung ang boses na narinig ko sa loob ng pader ay kay Marco… sino ang taong ka-chat ko sa Canada sa loob ng halos tatlong taon?

 

Sino ang nagpapadala ng daang-daang libong piso buwan-buwan?

 

Nang sumikat ang araw, ang takot ay napalitan ng isang malamig at determinadong desperasyon. Kailangan kong malaman ang katotohanan. Tiningnan ko si Penny na mahimbing na natutulog. Sa liwanag ng umaga, mukha siyang napakainosente, ngunit ang kanyang mga sinabi kagabi ay patuloy na umaalingawngaw sa aking isipan tulad ng isang sumpa.

 

Bumaba ako sa sala at nagtimpla ng kape, pilit na pinapakalma ang aking nanginginig na mga kamay. Kinuha ko ang aking cellphone at binuksan ang chat thread namin ni Marco. Nagsimula akong mag-scroll pataas. Libo-libong mensahe, mga larawan ng magagandang tanawin sa Canada, mga voice message na laging maikli at parang may kakaibang static sa background.

 

Muli kong tinitigan ang huling larawang ipinadala niya kagabi—ang tasa ng tsaa at ang repleksyon ng bintana.

 

Ni-download ko ang larawan at ginamitan ng photo editor sa aking cellphone upang i-adjust ang brightness at contrast. Tinalasan ko ang aking paningin sa repleksyon ng bintana. Doon, sa maliit na bahagi ng salamin na hindi natatakpan ng hamog, may napansin akong kakaiba.

 

Hindi ito bintana ng isang modernong apartment sa Toronto.

 

Sa repleksyon, nakita ko ang isang pamilyar na hugis—isang lumang haligi na gawa sa kahoy na may ukit ng bulaklak. Isang ukit na makikita lamang sa sala ng bahay na inuupahan namin ngayon. Ang bahay na pagmamay-ari ng tiyuhin ni Marco na si Tito Roger.

 

Nalaglag ang tasa ng kapeng hawak ko at nabasag sa sahig. Ang maitim na likido ay kumalat tulad ng dugo.

 

“Hindi maaari…” bulong ko, habang ang aking puso ay mabilis na pumipitlag.

 

Ang larawang ipinadala ni Marco na kunwari ay nasa Canada… ay kinunan sa loob mismo ng bahay na ito.

 

KABANATA 2: Ang Paghahanap sa mga Lihim na Bakas

 

Alas-diyes ng umaga nang dumating si Tito Roger. Siya ay isang retiradong seaman, may-edad na ngunit nananatiling matikas ang pangangatawan. Siya ang nag-alok sa amin ng bahay na ito noong umalis daw si Marco papuntang Canada. Sabi niya, para raw may kasama kami ni Penny at para na rin mabantayan ang lumang ancestral home ng pamilya nila. Lagi siyang mabait, laging nagdadala ng pasalubong para kay Penny, at madalas kaming kamustahin.

 

“Joy, narinig kong malakas ang ulan kagabi. May mga tulo ba ang bubong?” tanong niya habang nakatayo sa aming pinto, may dalang isang supot ng pandesal at mainit na sops.

 

Pilit akong ngumiti, pinipigilan ang aking sarili na manginig sa harap niya. “Wala naman po, Tito Roger. Maayos naman po kami.”

 

Tumingin si Tito Roger sa dulo ng hallway, kung saan naroon ang pader na gawa sa plywood. Ang kanyang mga mata ay nanatiling malamig at mapagmasid sa loob ng ilang segundo bago muling lumingon sa akin. “Mabuti naman. Kung may kailangan kayong ipagawa, sabihin mo lang sa akin. Alam mo naman, ayaw kong nahihirapan ang mag-ina ng pamangkin ko.”

 

“Salamat po, Tito,” sagot ko.

 

Nang umalis si Tito Roger, agad kong ni-lock ang pinto. May kakaiba sa kanyang mga kilos. Bakit palagi siyang nakatingin sa pader na iyon? Bakit siya mismo ang nagpumilit na magtayo ng partition wall na iyon noong nakaraang taon, sa dahilan na may mga “sirang tubo” na kailangang takpan?

 

Ipinaubaya ko muna si Penny sa aking kapitbahay at matalik na kaibigan na si Susan, sa dahilan na kailangan kong mamili sa palengke. Ngunit sa halip na pumunta sa palengke, bumalik ako sa loob ng bahay. Ako lang mag-isa. Ang katahimikan ng bahay ay tila nagbabadya ng panganib.

 

Kumuha ako ng flashlight at isang maliit na screwdriver. Naglakad ako patungo sa dulo ng hallway, sa tapat ng partition wall.

 

Hinatulan ko ang aking sarili na maging matapang. Ipinatong ko ang aking tenga sa plywood.

 

Katahimikan. Walang kaluskos ngayon. Marahil dahil maliwanag ang umaga.

 

Sinuri ko ang gilid ng plywood. Napansin ko na ang mga turnilyo na humahawak sa pader ay hindi kalawangin, hindi tulad ng ibang bahagi ng lumang bahay. Sa katunayan, tila madalas itong tinatanggal at ibinabalik. Ginamit ko ang screwdriver upang dahan-dahang kalasin ang tatlong turnilyo sa pinaka-ibaba ng panel.

 

Nang lumuwag ang plywood, hinila ko ito nang bahagya. Isang madilim at mabahong amoy ang sumalubong sa aking ilong—amoy ng amag, basang semento, at isang bagay na tila nabubulok.

 

Itinutok ko ang flashlight sa loob ng siwang.

 

Ang pader ay hindi basta partition para sa mga tubo. Sa likod ng plywood ay may isang maliit na espasyo, humigit-kumulang dalawang talampakan ang lapad, na umaabot hanggang sa ilalim ng hagdanan at sa bodega sa likod. Ito ay isang crawlspace na sadyang ginawa sa pagitan ng dalawang pader.

 

At sa sahig ng madilim na espasyong iyon… may nakita akong mga bagay na nagpatalon sa aking puso.

 

Isang lumang platito na may natitirang tuyong kanin at ilang piraso ng tuyo. Isang plastik na bote ng tubig na kalahati pa ang laman. At isang piraso ng tisyu na may bahid ng natuyong dugo.

 

May nakatira rito. May taong ikinulong o nagtatago sa loob mismo ng mga pader ng aking bahay.

 

KABANATA 3: Ang Patibong ng Katotohanan

 

Nanginig ang buong katawan ko sa takot at galit. Kung may nakatira rito, at kung ang boses na narinig ko kagabi ay kay Marco… ibig sabihin, hindi kailanman nakarating sa Canada ang aking asawa.

 

Ngunit bakit? Paano ang mga remittances? Paano ang daang-daang libong piso na pumapasok sa aking bank account buwan-buwan mula sa isang ahensya sa abroad?

 

Narinig ko ang tunog ng sasakyan ni Tito Roger na pumarada sa labas. Mabilis kong ibinalik ang plywood sa dating posisyon nito, mabilis na pinihit ang mga turnilyo gamit ang aking mga kamay, at tumakbo patungo sa kusina upang magkunwaring naghuhugas ng pinggan.

 

Nang pumasok si Tito Roger gamit ang kanyang sariling susi, tiningnan niya ako nang may pagdududa. “Joy, akala ko ba nasa palengke ka?”

 

“Ah… opo, Tito. Pero nakalimutan ko po ang wallet ko kaya bumalik muna ako,” pagsisinungaling ko, pinipilit na huwag ipakita ang takot sa aking mga mata.

 

Tumango siya nang dahan-dahan, ngunit ang kanyang tingin ay nanatiling matalim. “Ganoon ba? Mag-iingat ka sa daan. Maraming masasamang tao ngayon sa labas.”

 

Nang gabing iyon, gumawa ako ng isang mapanganib na plano. Kailangan kong kumpirmahin ang lahat.

 

Nagpadala ako ng mensahe kay Marco sa chat: “Mahal, emergency lang. Kailangan naming pumunta ni Penny sa Cavite bukas ng umaga para bisitahin si Nanay na may sakit. Baka doon muna kami matulog ng ilang araw.”

 

Ilang minuto ang lumipas, sumagot ang account ni Marco: “Sige, mag-ingat kayo roon ng anak ko. Sabihin mo kay Nanay na magpagaling siya.”

 

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Alam kong wala sa Cavite ang aking ina—pumanaw na siya limang taon na ang nakakaraan. Ang taong sumasagot sa mga chat ko ay walang kaalam-alam sa totoong buhay namin ni Marco. Siya ay isang impostor.

 

Kinabukasan, maaga kong binuhat ang mga bagahe namin ni Penny. Nagpaalam ako nang malakas kay Susan, sapat na upang marinig ng sinumang nagmamasid sa aming bahay. Sumakay kami ng taxi patungo sa isang malapit na mall. Ngunit pagdating doon, iniwan ko si Penny sa pangangalaga ng aking kapatid na si Claire, na pinakiusapan kong huwag muna siyang ibabalik sa Quezon City kahit anong mangyari.

 

“Ate, anong problema? Bakit parang takot na takot ka?” nag-aalalang tanong ni Claire.

 

“Huwag ka nang magtanong, Claire. Alagaan mo muna si Penny. Mangako ka sa akin, huwag mo siyang hahayaang makuha ng kahit sino, lalo na ni Tito Roger,” mahigpit kong bilin bago ko siya iniwan.

 

Sumakay ako ng Grab pabalik sa Project 4. Ngunit hindi ako bumaba sa tapat ng bahay. Bumaba ako sa kabilang kanto at dumaan sa likod-bahay, kung saan may maliit na pinto sa kusina na madalang gamitin. Ginamit ko ang aking susi upang dahan-dahang buksan ito nang walang ingay.

 

Madilim ang buong bahay. Ang ulan, na tila sumasabay sa aking kapalaran, ay muling nagsimulang bumuhos nang malakas sa labas.

 

Nag-abang ako sa sulok ng madilim na kusina, hawak ang isang matalim na kutsilyo sa aking kanang kamay at ang aking cellphone sa kabila. Nilagay ko sa silent mode ang aking telepono at binuksan ang video camera upang i-record ang anumang mangyayari.

 

Lumipas ang ilang oras ng nakabibinging katahimikan. Alas-otso na ng gabi.

 

Biglang narinig ko ang tunog ng pagbukas ng pinto sa sala. Ang mabibigat na yabag ng mga paa ay pumasok sa loob ng bahay. Kilala ko ang yabag na iyon. Si Tito Roger.

 

Ngunit hindi siya nag-iisa. May kasama siyang isa pang lalaki—isang mas batang lalaki na may hawak na laptop at ilang mga dokumento.

 

“Sigurado ka bang umalis na ang mag-ina?” tanong ng batang lalaki sa isang pabulong na boses.

 

“Oo, pumunta ng Cavite. May sakit ang matanda. Ilang araw silang mawawala,” sagot ni Tito Roger. Ang kanyang boses ay wala nang bakas ng kabaitan; ito ay malamig, kalkulado, at puno ng awtoridad. “Kailangan nating tapusin ang transaksyon ngayong gabi. Ang mga kliyente sa China ay nagmamadali na para sa bagong batch ng bank accounts.”

 

“Paano ang asawa ni Joy? Buhay pa ba ang gago sa loob?” tanong muli ng lalaki habang binubuksan ang kanyang laptop sa lamesa sa sala.

 

“Buhay pa. Kailangan nating panatilihing buhay hangga’t hindi pa natin naililipat ang lahat ng ari-arian at mga account sa pangalan natin. Kung mamatay ‘yan, mahihirapan tayong mag-withdraw ng pera mula sa mga bogus accounts na ginawa natin gamit ang pangalan niya sa Canada,” paliwanag ni Roger habang naglalakad patungo sa hallway.

 

Nanginig ang buong mundo ko. Ang katotohanan ay mas malala pa sa aking pinakamalalang bangungot.

 

Hindi kailanman nakatapak sa Canada si Marco. Noong araw na akala kong umalis siya para sa kanyang pangarap, siya ay dinukot at ikinulong sa loob mismo ng sarili naming bahay ng sarili niyang tiyuhin. Ginamit ni Tito Roger ang kanyang kaalaman sa teknolohiya at ang tulong ng kanyang mga kasamahan sa isang malaking sindikato ng identity theft at money laundering. Ginamit nila ang pangalan, mukha, at dokumento ni Marco upang gumawa ng mga pekeng pagkakakilanlan sa abroad, habang ang aking asawa ay nakakulong sa madilim na pader—isang buhay na pirma, isang bihag na unti-unting pinapatay.

 

At ang perang ipinapadala sa akin buwan-buwan? Ito ay hindi sweldo. Ito ay bahagi ng maruming pera ng sindikato na idinadaan sa aking bank account upang i-launder ito, habang ginagawa akong walang-malay na kasabwat sa kanilang mga krimen.

 

“Ilabas mo na siya roon. Kailangan niyang pirmahan ang huling batch ng mga dokumento,” utos ni Tito Roger.

 

KABANATA 4: Ang Paghaharap sa Kadiliman

 

Narinig ko ang kalasing ng mga susi at ang tunog ng pagtanggal sa plywood. Sumilip ako mula sa sulok ng kusina.

 

Itinaas ni Tito Roger ang panel ng pader. Kumuha siya ng isang de-kuryenteng taser mula sa kanyang bulsa at itinutok ito sa loob ng siwang. “Hoy, Marco! Lumabas ka riyan! Huwag kang mag-inarte kung ayaw mong masunog ang balat mo ngayon!”

 

Mula sa madilim na butas, isang pigura ang dahan-dahang gumapang palabas.

 

Napaigtad ako at napakagat sa aking sariling kamay upang hindi makasigaw. Ang lalaking lumabas ay hindi na ang guwapo, masayahin, at malusog na Marco na pinakasalan ko tatlong taon na ang nakakaraan.

 

Siya ay kalansay na lamang na balot ng balat. Ang kanyang buhok ay mahaba, magulo, at puno ng dumi. Ang kanyang mga mata ay lubog at dilat sa matinding takot at gutom. Ang kanyang mga kamay at paa ay may mga sugat mula sa kalawanging kadena na nakakabit sa kanyang mga bukung-bukong.

 

“T-Tito… pakiusap… pakainin mo naman ako…” pagmamakaawa ni Marco, ang kanyang boses ay basag at mahina—ang boses na narinig ko sa loob ng pader kagabi. “Kahit tubig lang… pakiusap…”

 

BZZZZT!

 

Agad na itinama ni Tito Roger ang taser sa balikat ni Marco. Napasigaw sa matinding sakit ang aking asawa at bumagsak sa sahig ng hallway, nangingisay habang ang kanyang katawan ay nayayanig ng kuryente.

 

“Tumahimik ka! Wala kang karapatang humingi ng kahit ano!” sigaw ni Roger, habang walang awang sinisipa si Marco sa sikmura. “Kung hindi dahil sa akin, matagal ka nang patay! Pasalamat ka at pinapakain ko pa ang pamilya mo gamit ang pera mo!”

 

“Tito… parang awa mo na… ang anak ko…” umiiyak na bulong ni Marco habang nakalubog ang mukha sa sahig. “Huwag mong saktan si Joy at si Penny…”

 

“Wala akong pakialam sa kanila! Kapag natapos na ang lahat ng paglilipat ng pera ngayong gabi, pare-pareho na kayong mawawala sa mundong ito!” sabi ni Tito Roger na may kasamang malupit na tawa. “Isang pekeng sunog lang sa bahay na ito, at tapos na ang lahat. Kayo ng pamilya mo ay magiging abo na lang.”

 

Hindi ko na kayang magpigil.

 

Ang takot na nararamdaman ko ay biglang napalitan ng isang nagbabagang galit na hindi ko akalaing kaya kong maramdaman. Ang lalaking pinakamamahal ko, ang ama ng aking anak, ay pinapahirapan sa harap ko.

 

Hinawakan ko nang mahigpit ang kutsilyo ng kusina. Lumabas ako mula sa aking pinagtataguan at sumigaw nang buong lakas:

 

“MGA HAYOP KAYO!”

 

Bago pa man makalingon si Tito Roger, sumugod ako at itinanim ang kutsilyo sa kanyang kanang balikat.

 

Sumigaw sa sakit si Roger habang umaagos ang dugo mula sa kanyang sugat. Napaatras siya at natumba sa lumang selyang kahoy. Ang kanyang kasama na may laptop ay nagulat at agad na tumayo upang sugurin ako.

 

“Joy! Umalis ka na rito! Tumakbo ka!” sigaw ni Marco, pilit na ginagamit ang kanyang natitirang lakas upang hawakan ang binti ng kasama ni Tito Roger.

 

“Bitawan mo ako, mamatay-tao!” sigaw ng lalaking may laptop habang sinisipa ang mukha ni Marco.

 

Ngunit dahil sa pagpigil ni Marco, nagkaroon ako ng pagkakataon. Kinuha ko ang mabigat na vase na gawa sa tanso sa ibabaw ng side table at buong lakas na inihampas ito sa ulo ng kasama ni Tito Roger.

 

Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw sa sala nang bumagsak ang lalaki sa sahig, walang malay at duguang ang ulo.

 

Ngunit hindi ko napansin na nakatayo na muli si Tito Roger. Sa kabila ng saksak sa kanyang balikat, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit tulad ng isang nasugatang hayop. Hawak niya ang taser sa kanyang kaliwang kamay.

 

“Ikaw na babae ka… akala mo ba matatalo mo ako?” ungol niya habang sumusugod sa akin.

 

Iniwas ko ang aking katawan ngunit tinamaan pa rin ako ng taser sa braso. Ang matinding kuryente ay gumapang sa aking nervous system, nagdulot ng paralisis at matinding sakit na nagpabagsak sa akin sa sahig. Binitawan ko ang aking kutsilyo.

 

“Diyan ka lang,” sabi ni Tito Roger habang dahan-dahang lumalapit sa akin, hawak ang kutsilyo na hinugot niya mula sa kanyang sariling balikat. Ang kanyang mukha ay puno ng dugo at pawis. “Dapat sana ay patatagalin ko pa ang buhay mo, Joy. Pero dahil sa ginawa mo, mukhang kailangan ko nang simulan ang sunog ngayong gabi.”

 

Habang papalapit siya sa akin, nakita ko si Marco na dahan-dahang gumagapang mula sa kanyang likuran, hawak ang kalawanging kadena na nakakabit pa rin sa kanyang paa. Gamit ang kanyang huling lakas, ipinalupot ni Marco ang kadena sa leeg ni Tito Roger mula sa likod.

 

“Joy! Tumakbo ka na! Dalhin mo si Penny!” sigaw ni Marco habang buong lakas na hinihila ang kadena upang sakalin ang kanyang tiyuhin.

 

Nabulunan si Tito Roger, pilit na inaalis ang kadena sa kanyang leeg. “Pakawalan mo ako… gago ka…”

 

“Hindi ko kayo iiwan, Marco!” sigaw ko. Pilit kong pinilit ang aking nangangatog na katawan na tumayo. Kinuha ko ang cellphone ko sa sahig at mabilis na pinindot ang emergency number ng pulisya, bago ko muling sinugod si Tito Roger gamit ang aking mga kuko at ngipin.

 

Nagkaroon ng isang magulong pakikipaglaban sa madilim na sala. Ang ulan sa labas ay patuloy na bumabagyo, at ang kidlat ay paminsan-minsang nagbibigay ng nakasisilaw na liwanag sa loob ng silid na puno ng dugo at karahasan.

 

KABANATA 5: Ang Pagguho ng Pader

 

Nang dumating ang mga pulis, halos wala na akong lakas.

 

Nahanap nila kami sa sahig—si Tito Roger na walang malay dahil sa kakulangan ng oxygen, ang kanyang kasamahan na duguang nakahandusay, at kaming dalawa ni Marco na magkayakap sa gitna ng madilim na hallway, umiiyak at nagpapasalamat na buhay pa kami.

 

Ang pagdating ng mga sirena ng pulis at ambulansya ang naghudyat ng katapusan ng aming tatlong taong impiyerno.

 

Mabilis na dinala si Marco sa ospital dahil sa matinding malnutrisyon, dehydration, at mga pisikal na sugat na natamo niya sa loob ng tatlong taon ng pagkakakulong sa likod ng pader. Ang kanyang timbang ay halos kalahati na lamang ng dati, at ang kanyang mga binti ay nangangailangan ng mahabang physical therapy dahil sa matagal na hindi pagkilos at pagkakakadena.

 

Sa tulong ng video recording na nakuha ko sa aking cellphone at ng mga dokumentong narekober sa laptop ng kasama ni Tito Roger, mabilis na nabuwag ng National Bureau of Investigation (NBI) ang malaking sindikato ng identity theft at money laundering na pinamumunuan ng tiyuhin ng aking asawa. Maraming tao ang naaresto, kabilang ang ilang tiwaling opisyal sa bangko na tumulong sa kanila upang maging posible ang krimen.

 

Matapos ang dalawang buwan sa ospital, sa wakas ay nakauwi na si Marco sa amin. Hindi na sa lumang bahay sa Project 4—na tuluyan nang ipinasara ng mga awtoridad—kundi sa isang maliit ngunit payapa at ligtas na apartment sa Cavite, malapit sa aking kapatid.

 

Isang hapon, nakaupo kami sa balkonahe habang pinapanood si Penny na naglalaro sa bakuran gamit ang kanyang bagong laruan. Ang araw ay unti-unting lumulubog, nagbibigay ng isang mainit at gintong liwanag sa paligid.

 

Dahan-dahang hinawakan ni Marco ang aking kamay. Ang kanyang mga kamay ay mayroon pa ring mga peklat mula sa kadena, ngunit ang init ng kanyang balat ay totoo. Hindi na ito isang boses sa telepono. Hindi na ito isang pekeng larawan ng snow.

 

“Salamat, Joy,” bulong niya habang may luha sa kanyang mga mata. “Salamat sa pagliligtas sa akin. Kung hindi dahil sa inyo ni Penny, baka naging multo na ako sa loob ng pader na iyon.”

 

Niyakap ko siya nang mahigpit, ipinapatong ang aking ulo sa kanyang dibdib, nakikinig sa tibok ng kanyang puso. “Wala na ang pader na iyon, Marco. Magkakasama na tayo ngayon. Wala nang makakapaghiwalay sa atin.”

 

Lumapit sa amin si Penny, yakap-yakap ang kanyang teddy bear. Tumingin siya sa kanyang Papa nang may malaking ngiti sa labi.

 

“Papa, hindi ka na ba iiyak?” tanong ng aming anak.

 

Binuhat ni Marco si Penny gamit ang kanyang nanghihinang mga bisig, ngunit puno ng pagmamahal. Hinalikan niya ito sa noo. “Hindi na, baby. Hindi na iiyak si Papa. Dahil kasama ko na ang dalawang pinakamagandang anghel ko.”

 

Sa paglubog ng araw, alam kong marami pa kaming dadaanang pagsubok upang malimutan ang mga trauma ng nakaraan. Ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, alam kong ang aming pamilya ay ligtas na. Ang pader ng mga kasinungalingan at kilabot ay tuluyan nang gumuho, at sa likod nito ay ang simula ng aming bagong buhay.

 

WAKAS