Ipagpapatuloy 
Nanginginig ang boses ng general manager habang mabilis siyang lumapit sa reception.—Sir… kayo po ba talaga iyan?Napatingin ang dalawang receptionist sa isa’t isa.Hindi nila maunawaan kung bakit ang lalaking ilang sandali pa lamang ang nakalipas ay halos palabasin na nila ay biglang tinawag na “Sir” ng pinakamataas na opisyal ng hotel.Tahimik na tumango ang lalaki.—Magandang gabi, Roberto.Namuti ang mukha ng general manager.Tatlong taon na siyang namamahala sa hotel, ngunit ito pa lamang ang ikalawang pagkakataong nakita niya nang personal ang isa sa pinakamalalaking shareholder ng kompanya.Hindi mahilig magpakilala ang lalaking iyon.Mas gusto nitong bumisita nang walang abiso upang makita ang tunay na kalagayan ng bawat hotel.Hindi siya kailanman dumarating na may kasamang bodyguard.Hindi rin gumagamit ng espesyal na sasakyan o VIP escort.Palagi niyang sinasabi na ang tunay na kalidad ng serbisyo ay makikita lamang kapag hindi alam ng mga empleyado kung sino ang kanilang kaharap.Hindi iyon alam nina Karen at Melissa, ang dalawang receptionist.Para sa kanila, isa lamang siyang pagod na ama na nakasuot ng lumang jacket at may dalang batang natutulog.Hindi nila alam na ang taong nasa harapan nila ang isa sa mga nagtayo ng hotel chain na kanilang pinagtatrabahuhan.Nagmamadaling yumuko si Roberto.—Sir… humihingi po ako ng paumanhin. Hindi ko alam na darating kayo ngayong gabi.Bahagyang ngumiti ang lalaki.—Hindi mo kailangang humingi ng tawad para sa isang bagay na hindi mo alam.Tumigil siya sandali.Pagkatapos ay tumingin sa reception desk.Hindi galit ang kanyang mga mata.Mas nakakatakot ang katahimikang iyon kaysa anumang sigaw.—Pero gusto kong malaman kung ano ang nangyari rito.Tahimik ang buong lobby.Maging ang mga bisitang naghihintay sa elevator ay napalingon.Nanginig si Karen.—S-Sir… akala po namin…Hindi niya maituloy ang sasabihin.Dahil alam niyang wala siyang maipapaliwanag.Narinig mismo ng maraming tao ang sinabi niya kanina.Hindi man lang niya sinuri ang reservation.Hindi niya man lamang tinanong ang pangalan ng bisita.Hinusgahan niya agad ang lalaki batay lamang sa suot nitong damit.Huminga nang malalim si Roberto.—Karen.—Melissa.—Ipaliwanag ninyo.Nagkatinginan ang dalawa.—Sir… punuan po kasi ang hotel…Tahimik na nagsalita ang lalaking may kandong na bata.—Hindi mo man lang binuksan ang computer.Parang may bumagsak na malaking bato sa dibdib ni Karen.Tama siya.Hindi nga niya binuksan ang reservation system.Hindi niya sinubukang hanapin ang pangalan.Hindi niya ginawa ang pinakaunang hakbang na itinuro sa training.Dahil sa isip niya, hindi na iyon kailangan.Sigurado siyang walang taong nakadamit nang ganoon ang kayang mag-book ng executive suite.Biglang nagsalita ang housekeeping staff na kanina’y nagbigay ng kumot.—Sir…Lumingon ang lahat sa kanya.Bahagya siyang yumuko.—Pasensya na po kung nakialam ako.—Nakita ko lang pong giniginaw ang bata kaya nagdala ako ng kumot.Ngumiti ang lalaki.Sa unang pagkakataon mula nang pumasok siya sa hotel, tunay na ngumiti ang kanyang mga mata.—Ano ang pangalan mo?—Liza po.—Gaano ka na katagal nagtatrabaho rito?—Labindalawang taon na po.Tahimik siyang tumango.—Salamat.Nagulat si Liza.Hindi niya inaasahang pasasalamatan siya dahil lamang sa isang kumot.Para sa kanya, normal lang ang ginawa niya.Kung may batang giniginaw, tutulungan niya.Kahit sino pa ang mga magulang nito.Lumapit si Roberto.—Sir, ihahanda ko na agad ang Presidential Suite.Umiling ang lalaki.—Hindi kailangan.Napatigil ang lahat.—Ang reservation ko ay ordinaryong family room.—Iyon ang gusto kong gamitin.Nagkatinginan ang mga manager.Hindi nila maintindihan.May karapatan siyang gamitin ang pinakamahal na suite anumang oras.Ngunit pinili pa rin niya ang simpleng kuwartong na-book niya.Tahimik niyang ibinaba ang tingin sa anak.Mahimbing pa rin ang tulog nito.Niyakap nito ang maliit na stuffed bear na halos kupas na ang kulay.—Ayokong magising siya.—Pagod na pagod na ang anak ko.Tumango si Roberto.—Opo, Sir.Mabilis siyang kumuha ng tablet.Ilang segundo lamang ang lumipas ay namutla siya.—Sir…—May reservation nga po kayo.Tumingin siya sa dalawang receptionist.—Tatlong beses pang kinumpirma ng system ngayong hapon.Halos mawalan ng lakas si Karen.Nasa screen ang lahat ng detalye.Bayad na.Nakumpirma na.May espesyal pang request na tahimik na kuwarto dahil may kasamang bata.Hindi niya iyon binuksan.Hindi niya iyon tiningnan.Mas pinili niyang husgahan ang bisita.Tahimik na nagsalita ang lalaki.—Ilang taon na kayong nagtatrabaho rito?—Dalawang taon po.—Ano ang unang itinuturo sa reception training?Hindi sumagot ang dalawa.Alam nila ang sagot.“Tratuhin ang bawat bisita nang may paggalang.”Hindi “tratuhin ayon sa suot.”Hindi “tratuhin ayon sa sasakyan.”Kundi bawat bisita.Lumapit ang isa sa mga assistant manager.—Sir… gusto po ba ninyong ipatawag ang HR ngayong gabi?Tahimik na umiling ang lalaki.—Hindi.Lahat ay nagulat.Akala nila’y agad niyang sisibakin ang dalawang receptionist.Ngunit iba ang sinabi niya.—Bukas ng umaga.—Kapag nakapagpahinga na ang lahat.—Ayokong mawalan ng trabaho ang isang tao dahil lamang sa bugso ng damdamin.Lalong nahiya ang dalawang babae.Sa kabila ng ginawa nila, kalmado pa rin ang lalaking kanilang hinamak.Samantala, maingat na inilagay ni Liza ang maliit na kumot sa balikat ni Sophie.Napansin niyang bahagyang gumalaw ang bata.Marahan nitong ibinulong habang nakapikit pa rin.—Daddy…—Nandito na ba tayo?Mahinang hinaplos ng ama ang buhok nito.—Oo, anak.—Matulog ka lang.—Pupuntahan natin si Mommy bukas.Muling nakatulog ang bata.Tahimik ang buong lobby.May ilang empleyadong napayuko.Hindi nila inaasahang maririnig ang simpleng usapang iyon.Ngayon lamang nila naunawaan kung bakit may dala itong bulaklak.Hindi pala para sa kung sinong babae.Kundi para sa asawa nitong matagal nang yumao.Napansin ni Roberto ang bahagyang nalantang palumpon.—Sir…—Ipapapalit ko na lang po ng bagong bulaklak.Umiling ang lalaki.—Huwag.—Ito ang pinili ng anak ko.—Hindi mahalaga kung nalanta na ang ilang talulot.—May halaga ito dahil siya ang pumili.Walang nagsalita.Sa simpleng pangungusap na iyon, tila may bumigat sa hangin.Hindi lahat ng mahalaga ay nasusukat sa presyo.Hindi lahat ng maganda ay kailangang perpekto.Habang papunta sila sa elevator, napansin ni Marcus ang isang matandang lalaki na nakaupo sa sofa sa lobby.May dala itong maliit na backpack at tila kanina pa naghihintay.Lumapit dito ang isang security guard.—Tay, sinabi ko na pong hindi puwedeng matulog dito.Tumayo ang matanda.Halatang nahihiya.—Sandali lang sana ako, iho.—Hinihintay ko lang ang anak kong sunduin ako.Hindi na naghintay ang guard.Marahan niya itong itinulak patungo sa pintuan.Huminto si Marcus.Tahimik niyang pinagmasdan ang eksena.Napansin din niya ang reaksyon ng ibang empleyado.May mga umiwas ng tingin.May mga nagkunwaring abala.Ngunit iisa lamang ang kumilos.Si Liza.Mabilis siyang lumapit sa matanda.—Tay, halika po.—Umupo muna kayo rito.—Ipagluluto ko po kayo ng mainit na sabaw.Napatingin si Marcus sa kanya.Muli.Sa loob lamang ng isang oras, dalawang beses na niyang nakita ang babaeng ito na gumawa ng kabutihan nang walang hinihintay na kapalit.At sa pagkakataong iyon, may nabuo nang desisyon sa kanyang isip.Isang desisyong hindi pa alam ng kahit sino sa hotel.Ngunit bago pa man siya makapagsalita…Biglang tumunog ang telepono ni Roberto.Pagkasagot niya ay agad nagbago ang kulay ng kanyang mukha.—Ano?—Sigurado ba kayo?Unti-unti siyang napatingin kay Marcus.—Sir…—May malaking problema po.—May grupo ng mga investor na biglang dumating ngayong gabi…—At may isa sa kanila ang nagsabing may ebidensya siyang nagpapatunay na may matagal nang nangyayaring pandaraya sa loob mismo ng hotel…At ang pangalan ng unang taong kanyang binanggit…Ay si Liza.Nabalot ng katahimikan ang lobby.Lahat ng mata ay napunta kay Liza.Napaatras siya ng isang hakbang.—Ako po?Hindi siya makapaniwala.Tatlong ulit niyang itinuro ang sarili.—May pagkakamali po yata.Mahigpit na hawak ni Roberto ang telepono.—Sandali… oo… naiintindihan ko.Ibinaba niya ang tawag at huminga nang malalim.—Sir, nasa conference lounge na po ang mga investor.—May dala raw silang mga dokumento.—Iginiit nilang kailangan kayong makausap ngayong gabi.Tahimik na tumango si Marcus.—Ihanda muna ang kuwarto ng anak ko.—Pagkatapos ay pupunta ako.Mabilis na sumagot si Roberto.—Opo, Sir.Lumapit si Liza.Namumutla ang kanyang mukha.—Sir… wala po akong alam sa sinasabi nila.—Labindalawang taon na po akong nagtatrabaho rito.—Hindi po ako kailanman kumuha ng kahit isang bagay na hindi akin.Ngumiti nang bahagya si Marcus.—Hindi pa kita tinatanong.—Pero salamat dahil nagsabi ka agad ng totoo.Napatigil si Liza.Hindi niya maipaliwanag kung bakit biglang gumaan ang pakiramdam niya.May kakaibang kapanatagan sa paraan ng pagsasalita ng lalaking iyon.Hindi siya mabilis humusga.Hindi rin siya agad naniniwala sa naririnig.Ilang minuto ang lumipas.Maingat na inihatid ni Marcus ang kanyang anak sa family room.Mahimbing pa ring natutulog si Sophie.Marahan niyang inilapag ang bulaklak sa ibabaw ng mesa.Tinanggal niya ang sapatos ng anak.Tinakpan ito ng kumot.Bahagyang dumilat ang bata.—Daddy…—Nandito na ba tayo?—Oo, anak.—Matulog ka lang.—Bukas pupuntahan natin si Mommy.Ngumiti ang bata kahit nakapikit.—Huwag mong kalimutan ang flowers natin.—Hindi ko kakalimutan.Muling nakatulog si Sophie.Ilang segundo siyang nanatiling nakaupo sa gilid ng kama.Tinitigan niya ang anak.Sa bawat biyahe nila, ito ang pinakamahalagang sandali.Kapag ligtas na itong nakahiga.Kapag alam niyang wala nang kailangang ipag-alala.Tahimik siyang tumayo.Isang tingin pa sa anak.Pagkatapos ay lumabas ng silid.Sa conference lounge ay naghihintay na ang halos lahat ng department heads.Naroon din ang tatlong investor.Isa sa kanila ang unang nagsalita.—Sa wakas.—Narito na rin kayo.Tahimik na umupo si Marcus.—Ano ang problema?Isang makapal na folder ang inilapag sa mesa.—Mahigit anim na buwan na naming sinusuri ang operasyon ng hotel na ito.—At naniniwala kaming may malakihang pagnanakaw ng mga mamahaling gamit sa mga kuwarto.Nagkatinginan ang mga manager.Nagpatuloy ang lalaki.—Mga mamahaling tuwalya.—Coffee machine.—Mga dekorasyon.—At maging mga imported na wine.Binuksan niya ang folder.—At ayon sa aming natanggap na impormasyon…—Ang housekeeping supervisor na si Liza ang nasa likod ng lahat.Napatayo si Roberto.—Imposible!Tahimik namang nakaupo si Marcus.—Ano ang ebidensya ninyo?Naglabas ang investor ng ilang litrato.Makikita roon si Liza na may dalang mga kahon palabas ng service entrance.May mga dokumentong pirmado rin.At may listahan ng mga gamit na nawawala.Sa unang tingin…Mukhang kumpleto ang lahat.Tahimik na napaupo si Roberto.Hindi niya alam ang sasabihin.Lumingon si Marcus kay Liza.Hindi ito umiiyak.Hindi rin nagmamakaawa.Bagkus ay mariin nitong sinabi.—Hindi po akin ang mga kahong iyan.—Pero ako nga ang nasa larawan.Nagtaka ang lahat.—Paano nangyari iyon?Huminga nang malalim si Liza.—Tuwing katapusan ng buwan…—May ipinapadala kaming mga lumang linen at sirang kagamitan sa central warehouse para sa inventory.—Iyan ang mga kahong dala ko.Tumango ang isa sa housekeeping staff.—Totoo po iyon.—Kasama namin siya noon.Ngunit mabilis na sumagot ang investor.—Kung ganoon…—Bakit nawawala ang pirma ng warehouse?Tahimik ang lahat.Maging si Liza ay natigilan.Hindi niya alam.Palagi naman nilang ipinapasa ang mga iyon.Muli namang nagsalita ang investor.—May isa pa kaming ebidensya.Naglabas siya ng USB drive.—Nandito ang CCTV footage.—Makikita rito kung sino ang naglalabas ng mga kahon.Mabilis na ikinabit ang USB sa malaking screen.Lumabas ang video.Nakita si Liza.Nagtutulak ng trolley.Nasa likod niya ang ilang kahon.Ngunit habang tumatakbo ang video…Biglang nagsalita si Marcus.—I-pause ninyo.Huminto ang video.Lahat ay napatingin sa screen.—I-zoom ninyo ang orasan sa pader.Ginawa ng IT staff ang utos.Lumaki ang larawan.Tahimik na nagsalita si Marcus.—Anong petsa ang nasa report ninyo?—Ika-labingwalo ng nakaraang buwan.—At anong oras?—Alas-dose y medya ng tanghali.Tumango ang investor.—Tama.Hindi inalis ni Marcus ang tingin sa screen.—Kung gayon…—Bakit alas-dose y medya ng madaling-araw ang nasa orasan?Natahimik ang buong silid.Napatingin ang lahat sa screen.Tama siya.12:30 AM.Hindi 12:30 PM.Namutla ang investor.—Baka… mali lang ang orasan.Tahimik na umiling si Roberto.—Hindi maaari.—Araw-araw pong awtomatikong nagsi-sync ang CCTV system sa server.Hindi nagbabago ang oras nito.Ngayon ay si Marcus naman ang tumingin sa investor.—May iba pa ba kayong ebidensya?Nag-atubili ang lalaki.—May witness kami.—Sino?—Ayaw muna niyang magpakilala.Bahagyang ngumiti si Marcus.—Kakaiba.—Malakas ang loob ninyong akusahan ang isang empleyado.—Pero ang testigo ninyo ay ayaw magpakita.Walang nakasagot.Maya-maya ay nagsalita si Liza.Mahina ang kanyang boses.—Sir…—May naaalala po ako.Napalingon ang lahat.—Tatlong buwan na ang nakalipas…—May manager na paulit-ulit akong pinipilit na pumirma sa ilang delivery receipt.—Hindi ko po pinirmahan.—Dahil kulang ang mga kahon.Biglang napatingin si Roberto.—Sino?Napayuko si Liza.—Natatakot po akong magsabi.Mahinahon ang boses ni Marcus.—Habang narito ako…—Walang sinuman ang makakapanakit sa iyo.Tahimik siyang huminga.Pagkatapos ay dahan-dahang itinaas ang kanyang ulo.—Assistant Operations Manager…—Si Mr. Victor.Parang may sumabog sa loob ng conference room.Sabay-sabay na napalingon ang lahat.Ngunit sa mismong sandaling iyon…Biglang bumukas ang pinto.Humahangos na pumasok ang head of security.Halos hindi ito makahinga.—Sir!—May emergency po!Tumayo si Marcus.—Ano iyon?Nanginginig ang boses ng guwardiya.—Wala na po si Mr. Victor…—Pagkatapos niyang marinig na nire-review ninyo ang CCTV…—Bigla po siyang umalis sa hotel…—At dala niya ang pangunahing accounting server ng buong property…Nagkagulo ang buong conference room.Sabay-sabay na nagsitayuan ang mga department head.—Ano ang ibig mong sabihin na dinala niya ang server?Humihingal na sumagot ang head of security.—Sir… ilang minuto matapos magsimula ang meeting, may nakita kaming maintenance cart na lumabas sa loading dock.—Akala namin ay regular na kagamitan lang ang inilalabas.—Pero nang buksan namin ang inventory room…—Nawawala na ang pangunahing accounting server.Namutla si Roberto.—Imposible…—Lahat ng financial records ng hotel ay naroon.Tahimik na tumayo si Marcus.Hindi siya nagpakita ng galit.Mas lalong kinabahan ang lahat.Kilalang-kilala siya ng mga matagal nang empleyado.Kapag tahimik siya, ibig sabihin ay malalim na siyang nag-iisip.—I-lock ang lahat ng exit.—Abisuhan ang security ng bawat branch sa rehiyon.—Huwag ninyong habulin nang walang koordinasyon.—Mas mahalaga ang ebidensya kaysa sa tao.—Opo, Sir!Agad na nagsitakbuhan ang security team.Napaupo si Liza.Nanginginig pa rin ang kanyang mga kamay.Lumapit si Marcus.—Ayos ka lang ba?Tumango siya ngunit hindi napigilan ang pagluha.—Akala ko po…—Hindi na ako makakapagpaliwanag.—Labindalawang taon kong iningatan ang pangalan ko.—Isang gabi lang pala ang kailangan para mawala ang lahat.Tahimik na iniabot ni Marcus ang isang basong tubig.—Ang reputasyon ay hindi nasisira dahil sa isang kasinungalingan.—Nasisira lamang ito kapag walang naghahanap ng katotohanan.Napatingin si Liza sa kanya.Hindi niya malilimutan ang mga salitang iyon.Samantala, mabilis na nire-review ng IT department ang lahat ng backup records.Makalipas ang ilang minuto…Biglang nagsalita ang IT supervisor.—Sir!—May nakita po kami.Lahat ay napalingon.—May automatic cloud backup pala ang accounting system.—Hindi alam ni Mr. Victor.Huminga nang maluwag si Roberto.—Salamat…—Akala ko tuluyan na tayong nawalan ng records.Mabilis na binuksan ang backup.Isa-isang lumabas ang mga dokumento.Mga invoice.Mga delivery receipt.Mga approval.Mga electronic signature.Habang tumatagal ang pagsusuri…Lalong lumalaki ang problema.Hindi lamang pala iisang transaksyon ang minanipula.Mahigit dalawang taon nang may sistematikong pandaraya.May mga pekeng supplier.May dobleng bayad sa mga kagamitan.May mga delivery na hindi kailanman dumating.At sa bawat dokumento…Iisa ang pirma.Victor.Tahimik ang buong silid.Maya-maya ay nagsalita ang isa sa mga investor.—Hindi ko inaasahang ganito kalaki ang operasyon.Tumingin si Marcus.—Kaya ba ninyo agad hinusgahan si Liza?Napayuko ang investor.—May anonymous report kasi kaming natanggap.—At karamihan sa mga litrato ay siya ang lumilitaw.Tumango si Marcus.—Iyon ang gusto ng tunay na may sala.—Humanap ng taong tapat.—Gamitin ang kanyang magandang reputasyon bilang panangga.Walang makasagot.Doon lamang nila napagtanto kung gaano kadaling sirain ang pangalan ng isang inosenteng tao.Biglang tumunog ang telepono ni Roberto.Pagkasagot niya ay agad siyang napatingin kay Marcus.—Sir…—Nakita na po ang sasakyan ni Victor.—Iniwan niya sa lumang bodega sa labas ng lungsod.—Pero wala na siya roon.Tahimik na sumagot si Marcus.—Hindi siya tatakas nang walang dahilan.—May kukunin pa siyang iba.Napakunot-noo ang lahat.—Ano po iyon, Sir?—Ang natitirang ebidensya.Ilang sandali pa…Isa pang tawag ang dumating.Ngayon ay mula sa regional security director.—Sir!—May nahuli na po namin ang isa sa mga tauhan ni Victor.—May dala siyang external hard drive.Mabilis na ipinadala sa hotel ang hard drive.Pagdating nito ay agad itong sinuri ng IT team.Lumabas ang daan-daang video.Mga lihim na recording.Mga pag-uusap.Mga pekeng kontrata.At maging ang video kung saan makikitang si Victor mismo ang nag-uutos na gamitin ang pangalan ni Liza bilang fall guy sakaling magkaroon ng imbestigasyon.Napaluha si Liza.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil sa wakas…May patunay na wala siyang kasalanan.Lumapit si Roberto.Malalim siyang yumuko.—Liza…—Bilang general manager…—Humihingi ako ng taos-pusong paumanhin.Umiling siya.—Hindi po kayo ang may kasalanan.—Ginawa lang ninyo ang tungkulin ninyo.Ngunit nagsalita si Marcus.—Hindi.—May pananagutan ang mga pinuno.—Kapag may mabuting empleyadong halos mawalan ng dangal dahil sa sistema…—Ibig sabihin may kailangang baguhin ang pamamalakad.Tahimik na tumango si Roberto.Alam niyang tama ang sinabi nito.Bandang madaling-araw…Mahimbing pa ring natutulog si Sophie sa kanilang kuwarto.Pumasok sandali si Marcus.Maingat niyang inayos ang kumot ng anak.Napansin niyang yakap pa rin nito ang lumang stuffed bear.At sa tabi ng kama…Naroon pa rin ang bahagyang nalantang palumpon ng bulaklak.Napangiti siya.Hindi niya kailangang bumili ng bago.Ito pa rin ang dadalhin nila kinabukasan.Paglabas niya ng silid…Naabutan niya si Liza na tahimik na naglilinis ng lobby.Parang walang nangyari.Lumapit siya.—Hindi ka pa nagpapahinga?Ngumiti si Liza.—May mga bisita pa rin pong darating pagsikat ng araw.—Ayokong maruming lobby ang makita nila.Napangiti rin si Marcus.Sa isip niya…Hindi lang katapatan ang mayroon ang babaeng ito.May malasakit din.At ang ganitong tao ang bihirang matagpuan.Tahimik siyang tumingin sa maliwanag na lobby.Pagkatapos ay sinabi kay Roberto.—Pagkatapos nating maayos ang lahat…—May mahalaga akong iaanunsiyo sa buong kumpanya.Nagulat si Roberto.—Ano po iyon, Sir?Bahagyang ngumiti si Marcus.—Panahon na para gantimpalaan ang mga taong tunay na naglilingkod mula sa puso.Hindi lamang sa salita.Ngunit bago pa siya makapagpaliwanag…Muling tumunog ang kanyang telepono.Mula iyon sa ospital na malapit sa sementeryo kung saan nila balak dalawin ang kanyang asawa kinabukasan.Pagkasagot niya…Unti-unting nagbago ang kanyang ekspresyon.—Ano ang sabi ninyo?Natahimik siya.Lahat ng nasa paligid ay napatingin sa kanya.Marahan niyang ibinaba ang telepono.Pagkatapos ay tumingin kay Roberto.—May isang matandang babae sa ospital.—At paulit-ulit niyang binabanggit ang pangalan ng asawa ko…—Kahit sinabi ng doktor na wala silang anumang rekord na magkakilala sila.Nabigla ang lahat.Paano nalaman ng isang hindi kilalang matanda ang pangalan ng babaeng tatlong taon nang pumanaw?At bakit tila may lihim itong gustong sabihin bago pa mahuli ang tunay na utak ng lahat ng nangyari?Madaling-araw pa lamang ay umalis na si Marcus kasama si Sophie.Tahimik ang biyahe papunta sa ospital.Mahigpit na yakap ni Sophie ang kanyang lumang stuffed bear.Sa kabilang kamay naman ay hawak niya ang palumpon ng puting bulaklak.Bagama’t bahagya nang nalanta ang ilang talulot, ayaw niya itong palitan.—Daddy…—Sigurado ka bang ito pa rin ang dadalhin natin kay Mommy?Ngumiti si Marcus.—Oo, anak.—Ang mahalaga ay ang pagmamahal na dala natin.Hindi kung gaano kaganda ang bulaklak.Pagdating nila sa ospital ay sinalubong sila ng doktor.—Kayo po ba si Mr. Marcus?—Opo.—May isang pasyente pong paulit-ulit na binabanggit ang pangalan ng inyong asawa.—Hindi namin alam kung paano niya ito nalaman.Tahimik na sumunod si Marcus.Pagpasok nila sa silid ay nakita nila ang isang matandang babae.Payat.Mahina.Ngunit maliwanag pa rin ang kanyang mga mata.Nang makita si Marcus ay agad siyang napaluha.—Ikaw nga…—Ikaw ang asawa ni Elena…Napahinto si Marcus.—Kilala ninyo ang asawa ko?Mahina siyang tumango.—Tatlong taon na ang nakalipas…—Noong huling mga araw niya…—Ako ang pasyenteng nasa katabing kuwarto niya.Tahimik ang silid.Nagpatuloy ang matanda.—Marami kaming naging usapan.—Palagi ka niyang ipinagmamalaki.—Palagi niyang sinasabing mabuti kang asawa at magiging mabuti kang ama.Napayuko si Marcus.Muling bumalik sa kanyang alaala ang mga panahong magkasama pa sila.Huminga nang malalim ang matanda.—Bago siya pumanaw…—May ipinakiusap siya sa akin.Napatingin si Marcus.—Sinabi niyang kung sakaling magkita tayo balang araw…—Sabihin kong huwag kang mabuhay sa lungkot.—At huwag mong hahayaang lumaking iniisip ng anak ninyo na nawalan siya ng buong pamilya.Unti-unting napuno ng luha ang mga mata ni Marcus.Hindi niya kailanman narinig ang mga salitang iyon.Hindi na nagkaroon ng pagkakataon ang kanyang asawa na sabihin iyon.Inabot ng matanda ang isang maliit na sobre.—Iniwan niya ito sa akin.—Hindi ko kayo mahanap noon.—Ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataon.Dahan-dahang binuksan ni Marcus ang sobre.Isang sulat.Pamilyar na pamilyar ang sulat-kamay.“Kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay hindi ako nabigyan ng pagkakataong sabihin ang lahat ng gusto kong sabihin.”“Huwag mong sisihin ang sarili mo.”“Alam kong gagawin mo ang lahat para sa ating anak.”“Pero sana… huwag mong kalimutang mabuhay.”“At kapag dumating ang araw na may taong gumawa ng kabutihan nang walang hinihinging kapalit, alalahanin mo sana na iyon ang uri ng mundong gusto kong kalakihan ng ating anak.”Hindi na napigilan ni Marcus ang kanyang pagluha.Tahimik na yumakap si Sophie sa kanyang ama.—Daddy…—Huwag ka nang umiyak.—Masaya si Mommy kapag magkasama tayo.Mahigpit niyang niyakap ang anak.—Oo, anak.—Tama ka.Mula sa ospital ay dumiretso silang mag-ama sa puntod ni Elena.Marahang inilapag ni Sophie ang mga bulaklak.—Mommy…—Nagpunta kami gaya ng pangako namin.—At alam mo ba?—May isang mabait na ate sa hotel na tinulungan kami.Napangiti si Marcus.Sa mismong sandaling iyon ay tuluyan niyang naunawaan ang laman ng sulat.Ang kabutihan ng isang tao ay kayang baguhin ang buhay ng iba.