IKINASAL AKO BILANG KAPALIT NG AKING ATE SA CEBU… Akala Ko Isa Lang Akong Pamalit na Nobya, Hanggang Sa Araw na Bumalik Siya Habang Buntis Ako at Sinabing, “Asawa Ko Dapat ‘Yan.” Ngunit Isang Lumang Larawan sa Pitaka ng Mister Ko ang Bumaligtad sa Lahat ng Katotohanan…
BAHAGI 1
“Kung ayaw mong masira ang pangalan ng pamilya natin, ikaw ang ikakasal.”
Iyon ang unang sinabi ng mama ko habang nanginginig ang mga kamay niyang hawak ang puting wedding gown.
Dalawang oras na lang bago magsimula ang engrandeng kasalan sa isang limang bituing hotel sa Cebu.
Ngunit ang dapat na bride…
ang ate kong si Bianca Dela Cruz…
ay biglang nawala.
May iniwan lang siyang isang maikling sulat.
“Sorry. Hindi ko kayang pakasalan si Rafael.”
Parang gumuho ang buong mundo namin.
Sa labas ng bridal suite, naroon ang mahigit limandaang bisita.
Mga negosyante.
Mga pulitiko.
Mga media.
At ang pinakaimportanteng tao…
si Rafael Villanueva, ang batang CEO ng Villanueva Group—isa sa pinakamalalaking shipping companies sa Visayas.
Kapag nalaman niyang tumakas ang bride…
hindi lang kasal ang masisira.
Pati negosyo ng papa kong may malaking utang sa kumpanya nila.
Lumuhod ang mama ko sa harapan ko.
“Amara… ikaw na lang.”
Pakiramdam ko, tumigil ang oras.
“Ako?”
“Hawig na hawig mo ang ate mo. Pareho naman kayong kambal. Ilang oras lang ito. Pagkatapos, ipapaliwanag natin ang lahat.”
“Hindi iyon tama.”
“Kung hindi mo gagawin… mawawala sa atin ang bahay… pati ospital na pinapagamutan ng lola mo.”
Tahimik akong napaiyak.
Hindi dahil gusto kong magpakasal.
Kundi dahil wala na pala akong pagpipilian.
Makalipas ang dalawang oras…
Nakatayo ako sa altar.
Napakabigat ng wedding veil.
Mas mabigat ang konsensiya.
Hindi ko man lang magawang tingnan ang lalaking nasa harapan ko.
Si Rafael.
Matangkad.
Malamig ang ekspresyon.
At halos walang emosyon habang isinuot niya ang singsing sa daliri ko.
Nang matapos ang seremonya, lumapit siya at bumulong.
“Hindi mo ako maloloko.”
Napatigil ako.
“Ano po?”
“Alam kong gusto mo lang ang pera.”
Nanigas ako.
Hindi ko man lang naipaliwanag ang totoo.
Tumalikod na siya.
At doon nagsimula ang pinakamalamig na pagsasama naming dalawa.
Lumipat ako sa mansion niya sa Cebu City.
Napakalaki ng bahay.
Pero pakiramdam ko…
isa akong bisitang hindi kailanman tatanggapin.
Magkaiba kami ng kuwarto.
Magkaiba ng iskedyul.
Kapag sabay kaming kumakain…
iisa lang ang naririnig kong salita.
“Kumain ka.”
“Wala na?”
“Oo.”
Minsan naiisip kong mas mabait pa ang robot kaysa sa asawa ko.
Ngunit napansin ko ring kakaiba si Rafael.
Lahat ng empleyado niya ay nirerespeto siya.
Hindi siya sumisigaw.
Hindi siya nananakit.
Tahimik lang.
Pero napakabigat ng mga mata niya.
Parang may sugat na hindi kailanman gumaling.
Isang gabi…
Habang nilalabhan ko ang suit niyang naiwan sa sofa…
May nahulog na lumang pitaka.
Hindi ko sinasadyang mabuksan iyon.
At doon ko nakita…
ang litrato ng ate kong si Bianca.
Huminto ang tibok ng puso ko.
Mahigpit niyang itinatago ang litrato.
Ibig sabihin…
mahal pa rin niya ang ate ko.
Parang may humawak sa dibdib ko.
Unti-unti ko na pala siyang minahal.
At ngayon…
nalaman kong ako lang pala ang kapalit.
Tahimik kong ibinalik ang pitaka.
At buong gabing hindi ako nakatulog.
Kinabukasan…
gumawa ako ng desisyon.
Kapag bumalik si Bianca…
ako na mismo ang aalis.
Hindi ako magiging hadlang sa taong tunay niyang minahal.
Hindi ko alam…
na ang isang litrato pala…
ay hindi kailanman naging alaala ng pag-ibig.
Kundi ebidensiya…
ng pinakamalaking pagtataksil sa buhay ni Rafael.
(Itutuloy…)