Kung nagustuhan mo ang bahaging ito, siguradong mas magugustuhan mo ang kabuuang kuwento. Basahin ang buong kwento sa link sa ibaba ng komento.PART 2: ANG LIHIM SA LIKOD NG ADOBE
Sa loob ng madilim at makipot na espasyo sa likod ng pader, walang ginto o mamahaling hiyas.
Ang tanging naroon ay isang lumang baul na gawa sa narra, nababalot ng makapal na agiw.
Nanginginig ang aking mga kamay habang binubuksan ko ito. Sa loob, may ilang piraso ng lumang damit, isang baon na kwintas na may krus, at isang kupas na larawan na nakalagay sa isang pilak na kuwadro.
Pinunasan ko ang salamin ng larawan. Itim at puti ito.
Ipinapakita nito ang isang pamilya noong panahon pa ng Amerikano o Espanyol—isang mayamang ginoo, ang kanyang asawa, at isang maliit na batang lalaki. Ngunit hindi ang marangyang kasuotan ang umagaw sa aking pansin.
Kundi ang mukha ng ginoo.
Nanlamig ang buong katawan ko. Halos mabitawan ko ang larawan.
Ang ginoo sa larawan… kamukhang-kamukha ng pumanaw kong asawa na si Marco. Ang hugis ng mata, ang ngiti, ang tindig—parang si Marco na binihisan lang ng lumang kasuotan.
Sa likod ng larawan, may nakasulat na kupas na tinta sa wikang Kastila, at sa ilalim nito ay may pangalang pamilyar: “Para sa aking natatanging tagapagmana. Mateo Reyes, 1922.”
Reyes. Iyon ang apelyido ni Marco.
PART 3: ANG PAGTUKLAS NG KATOTOHANAN
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Kinabukasan, bitbit ang larawan at ang kwintas, bumaba ako sa bayan ng San Pablo. Nagtungo ako sa lumang munisipyo at sa parokya ng simbahan upang maghanap ng lumang rekord ng mga Reyes.
Doon ko natuklasan ang isang kuwentong nakalimutan na ng panahon.
Si Mateo Reyes ay isang mayamang may-ari ng lupa noong unang panahon. Ang bahay na nabili ko sa halagang tatlong libong piso ay ang dating mansiyon ng pamilya Reyes. Ngunit noong panahon ng digmaan, sapilitan silang umalis, at ang kanilang mga ari-arian ay nawala o nakumpiska, maliban sa lupang kinatitirikan ng bahay na nanatiling nakatala sa kanilang pangalan ngunit tuluyang naabandona.
Si Marco, ang asawa ko, ay apo sa tuhod ng nawawalang anak ni Mateo Reyes na lumikas patungong Maynila upang mamuhay sa hirap nang walang kamalayan sa kanilang pinagmulan.
Ngunit hindi lang iyon. Ayon sa lumang talaan ng bayan, bago lisanin ni Mateo ang mansiyon, itinago niya ang huling yaman ng pamilya sa mismong pundasyon ng bahay upang hindi ito manakaw ng mga kalaban—isang yaman na legal na pag-aari na ngayon ng aking dinadalang anak, ang huling natitirang dugo ng mga Reyes.
PART 4: ANG BAGONG BUKAS (WAKAS)
Mabilis akong bumalik sa gumuho kong bahay. Sa tulong ng isang matandang karpintero sa bundok na nakakilala rin sa kasaysayan ng lugar, hinanap namin ang sinasabing lihim na imbakan sa ilalim ng sahig, malapit sa pader kung saan nahanap ang larawan.
Sa ilalim ng mga lumang bloke ng semento, natagpuan namin ang isang bakal na kahon. Naglalaman ito ng mga lumang gintong barya (Spanish doubloons) at ang orihinal na titulo ng malawak na lupain na nakapaligid sa bundok—isang katibayan na ang lupang kinatitirikan ng bahay ay legal pa ring pag-aari ng pamilya Reyes.
Hindi ko ginastos ang yaman para sa karangyaan.
Ginamit ko ang mga gintong barya upang dahan-dahang ipaayos ang lumang mansiyon, ibalik ang kuryente at tubig, at gawing isang masaganang farm ang malawak na lupain sa Mount Banahaw.
Ngayon, sa edad na 35, hawak ko na sa aking mga bisig ang aking anak—si Marco Jr.
Ang bahay na dating gumuho at binili ko sa halagang tatlong libong piso ay hindi na isang guho. Ito na ang aming tahanan, ang aming proteksyon, at ang patunay na sa kabila ng pinakamadidilim na bahagi ng buhay, laging may liwanag na naghihintay kung hindi tayo susuko.
Mula sa isang biyudang walang-wala, ibinigay ng tadhana ang lahat para sa kinabukasan ng aking anak.