Maagang bumalik mula sa isang business trip ang isang lalaki—sabik na makapiling muli ang kanyang asawa at may dalang mga sorpresang regalo—ngunit natigilan siya sa matinding pagkagulat nang makita ang kanyang buntis na asawa na magulo ang ayos at suot, at nang marinig ang pagtunog ng telepono mula sa loob ng aparador, na nagbunyag ng isang napakasakit na katotohanan.
Ako si Anton. Sa loob ng apat na taon naming pagsasama ng asawa kong si Lira, inialay ko ang buong buhay ko para mabigyan siya ng magandang kinabukasan. Ako ang Regional Manager ng isang malaking kumpanya, kaya madalas akong bumibiyahe sa iba’t ibang lungsod. Lahat ng pagod, lahat ng late-night meetings, lahat ng missed dinners—tinanggap ko nang buong-buo dahil alam kong para sa kanya at sa aming pamilyang bubuo. Nang malaman naming buntis siya sa aming panganay, anim na buwan na ang kanyang tiyan ngayon, doble ang naging kayod ko. Gusto kong bigyan ng kumpletong buhay ang bata, ng matatag na kinabukasan, ng bahay na puno ng pag-ibig.
Isang gabi, Miyerkules, natapos nang maaga ang business trip ko sa Cebu. Imbes na hintayin ang scheduled flight kinabukasan, nag-book ako ng late-night flight pabalik ng Maynila. Sa loob ng eroplano, hindi mapakali ang puso ko sa excitement. Bumili pa ako ng paborito niyang chocolate cake mula sa sikat na bakery sa airport at isang malaking palumpon ng fresh roses na kulay pink—yung paborito niyang kulay. “Surprise ko ‘to sa kanya,” bulong ko sa sarili ko habang nakangiti. Alam kong pagod siya sa pagbubuntis, kaya gusto kong gawing espesyal ang gabi.
Alas-onse y media ng gabi nang makarating ako sa bahay. Tahimik ang buong subdivision. Dahan-dahan kong binuksan ang main door para hindi siya magising. Umakyat ako sa hagdan nang walang ingay, patay ang lahat ng ilaw sa loob. Tanging ang malambot na liwanag mula sa poste sa labas ang tumatagos sa mga bintana ng kwarto. Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob ng aming silid.
Noong gabing iyon, naabutan ko ang buntis kong asawa na nakahiga sa dilim. Nakatalikod siya sa pinto at nakaharap sa bintana. Suot niya ang paborito niyang pink silk nightgown na binili ko pa para sa kanya noong nakaraang buwan. Pero mayroong mali. Isang malamig na pakiramdam ang gumapang sa dibdib ko bago ko pa man lubusang maintindihan kung ano ang nakikita ko. Ang lace design na dapat ay nasa dibdib niya ay nasa likuran, at ang maliit na tag ng damit ay nakalabas sa may leeg niya. Baligtad na baligtad ang suot niya.
Ibinaling ko ang tingin ko sa kama. Sa bandang paanan niya, sa puting bedsheet na laging malinis, may malalaking basang mantsa. Kumaba ang dibdib ko. Pumutok na ba ang panubigan niya? ‘Yan ang unang pumasok sa isip ko. Nag-panic ako. Ilalapag ko na sana ang mga bulaklak at cake para buhatin siya papuntang ospital nang biglang napansin ko ang nightstand sa tabi ng kama. Nakatumba ang isang malaking baso ng tubig, at ang laman nito ay tumutulo pa rin papunta sa bedsheet. Hindi iyon panubigan. Natabig lang ang baso.
Bakit siya nakabaligtad ang damit? Bakit natabig ang baso? Bakit magulo ang mga unan sa kabilang gilid ng kama na parang may ibang tao na nakahiga roon kanina? Ang utak ko ay puno ng tanong pero pinipigilan ko ang sarili kong mag-isip ng masama.
At doon… narinig ko ang isang mahina ngunit pamilyar na tunog. Bzzzt. Bzzzt. Isang cellphone ang nag-vibrate. Ngunit hindi ito galing sa ibabaw ng kama. Nagmula ito sa loob ng walk-in closet namin na bahagyang nakaawang ang pinto. Nanlamig ang buong pagkatao ko. Ang utak ko na kanina ay puno ng pagmamahal at pag-aalala ay biglang naging matalas na parang yelo. Hindi siya nagmamadaling nagbihis dahil may emergency. May ibang dahilan.
Inilapag ko nang tahimik ang cake at mga bulaklak sa maliit na mesa malapit sa pinto. Inilabas ko ang cellphone ko, binuksan ang video recorder, at dahan-dahang naglakad papunta sa walk-in closet. Hinawakan ko ang hawakan ng pinto ng closet. Huminga ako nang malalim…
Part 2
Huminga ako nang malalim, pinigilan ang panginginig ng aking mga kamay, at buong lakas na hinila pabukas ang pinto ng walk-in closet habang nakatutok ang camera ng aking cellphone.
Bumulaga sa akin ang isang lalaking nakayuko sa likod ng mga nakasabit kong suit jacket, pilit na isinusuot ang kanyang pantalon sa gitna ng dilim. Nang magtama ang liwanag ng screen ko sa kanyang mukha, halos gumuho ang semento sa ilalim ng aking mga paa.
Si Dennis. Ang matalik kong kaibigan mula pa noong kolehiyo, ang ninong na pinili namin para sa bata sa sinapupunan ni Lira, at ang taong pinagkakatiwalaan kong magbantay sa asawa ko tuwing may malayong business trip ako.
“A-Anton…” nauutal na bulong ni Dennis, nanginginig ang mga labi habang nakataas ang dalawang kamay. “Mali ang iniisip mo… maniwala ka—”
“Huwag kang kikilos,” malamig kong wika. Walang lumabas na sigaw mula sa akin, ngunit ang tono ng boses ko ay sapat para mapako siya sa kinatatayuan niya. Ang panlalamig sa aking katawan ay napalitan ng isang mapanganib at tahimik na galit.
Sa ingay ng pinto ng closet, nagising si Lira. Narinig ko ang kaluskos ng kama sa likuran ko.
“Hon? Dennis?” paos niyang tawag bago tuluyang bumukas ang ilaw sa kwarto. Paglingon ko, nakita ko ang pagbuhos ng matinding takot sa kanyang mga mata nang mamataan niya ako. Nanginginig siyang napahawak sa kanyang baligtad na nightgown, pilit itong hinihila na tila maikukubli nito ang katotohanan.
“Anton… bakit ka narito? Akala ko bukas pa…” pautal-utal niyang sabi, tumutulo na ang mga luha bago pa man siya makabuo ng kumpletong paliwanag. “Hindi ‘to totoo, Anton. Nag-usap lang kami. Hinatid lang niya ang mga bitamina ko—”
“Nakatulog kayo habang nag-uusap nang walang saplot, ganoon ba?” itinuro ko ang basang kama, ang tumba na baso sa gulat nang marinig nilang bumukas ang pinto sa ibaba, at ang panlalaking relos ni Dennis na naiwan sa tabi ng nightstand.
Wala sa kanilang nakaimik. Ang katahimikan sa silid ay kasing bigat ng tingga.
Lumapit ako sa kama, dahan-dahan, habang patuloy na nagre-record ang aking telepono. Tiningnan ko ang tiyan ni Lira—anim na buwan ng pangarap, ng pagpupuyat, ng pag-iipon ng bawat sentimo para sa batang inakala kong bubuo sa pamilya ko.