Ipinagbili siya ng kanyang mga magulang sa isang 70-anyos na tycoon upang bayaran ang isang utang; tumakbo siya patungo sa banyo upang umiyak sa takot, ngunit nang lihim niyang marinig ang kanyang matandang asawa na nakikipag-usap sa isang abogado, labis siyang nagulat kaya halos hindi na siya makahinga.
Ako si Lia, dalawampu’t tatlong taong gulang.
At sa araw ng kasal ko, pakiramdam ko ay hindi ako ikinakasal.
Ibinibigay ako.
Ang mga magulang kong sina Arturo at Sandra ay ilang buwan nang nilulunod ng napakalaking utang mula sa negosyo ng pamilya. Sa halip na ipaglaban ako, nakita nila akong parang huling ari-ariang maaari nilang ipalit sa pera.
Ang kapalit?
Isang kasal kay Don Alejandro, pitumpung taong gulang na bilyonaryo.
Hindi ko siya mahal.
Hindi ko nga siya halos kilala.
Ang alam ko lang, may malaking halagang ibinigay sa pamilya ko matapos ang kasunduan.
Habang nakangiti ang mga magulang ko sa harap ng mga bisita, ako naman ay nakatayo sa tabi ng lalaking tatlong beses ang tanda sa akin, pilit na pinipigilan ang panginginig ng mga kamay ko.
Nang matapos ang seremonya, isinakay ako sa sasakyan niya papunta sa kanyang mansyon.
Buong biyahe, wala akong masabi.
Iniisip ko lamang ang unang gabi.
Ano ang gagawin niya sa akin?
Mayaman siya.
Makapangyarihan.
At sa isip ko, binili niya ako.
Pagdating namin sa mansyon, dinala ako ng isang kasambahay sa master bedroom.
Malaki ang silid.
Napakarangya.
May king-sized bed, mamahaling kasangkapan at malalaking bintanang tanaw ang buong hardin.
Pero para sa akin, isa lamang itong kulungan.
Nang marinig kong nagsara ang pinto, agad akong pumasok sa banyo.
Isinara ko ang pinto.
At ni-lock ko.
Doon ako tuluyang napaiyak.
“Please…”
Hindi ko alam kung kanino ako humihingi ng tulong.
Dalawang oras akong nakaupo sa malamig na sahig, yakap ang sarili ko.
Naghintay ako ng katok.
Wala.
Naghintay ako ng boses.
Wala.
Naghintay ako na pilitin niyang buksan ang pinto.
Wala pa rin.
Makalipas ang ilang oras, dahan-dahan kong pinihit ang doorknob.
Bahagya kong binuksan ang pinto.
Walang tao sa kwarto.
Hindi man lang nagalaw ang kama.
Napakunot ang noo ko.
Nasaan si Don Alejandro?
Lumabas ako.
Tahimik ang buong mansyon.
Habang naglalakad ako sa hallway, may nakita akong liwanag sa ilalim ng isang pintuan.
May naririnig akong mga boses.
Lalaki.
Marahan.
Pormal.
Lumapit ako.
Bahagyang nakabukas ang pinto.
Sumilip ako.
Nandoon si Don Alejandro, nakaupo sa likod ng malaking mesa.
Sa harap niya ay dalawang lalaking nakasuot ng suit.
Mukhang mga abogado.
Narinig ko ang tanong ng isa.
“Nai-transfer na ba ang lahat ng pera sa account ng mga magulang ni Lia?”
Nanigas ako.
So, totoo.
Binayaran talaga niya sila.
Pero ang sagot ni Don Alejandro ang hindi ko inaasahan.
“Oo.”
Napayuko ako.
“At gaya ng napag-usapan, iyon na ang huling perang matatanggap nila mula sa akin.”
Napatingin ang abogado sa kanya.
“Sigurado po ba kayo? Malaking halaga iyon.”
“Utang iyon sa kanila.”
“Utang?”
Tumango si Don Alejandro.